“กลับออกไปซะ” หนึ่งสตรีถือดาบอันใหญ่เงาวับกล่าวเสียงเรียบ ในขณะที่อีกหนึ่งสตรีถือมีดเล่มเล็กสองข้างซ้ายขวากรีดสีกันไปมาดัง เช้ง เช้ง! ใบหน้าของนางแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม
ความหนักใจฉายชัดอยู่บนใบหน้าบุรุษชุดดำทั้งหกคนหลังจากมั่นใจแล้วว่าเรือนนี้คือเรือนเป้าหมายแน่ ก้มมองด้านล่าง…เป็สตรีนับสิบยืนล้อมรอบตัวเรือนจับจ้องพวกเขาที่ยืนอยู่บนต้นไม้ราวกับรั้งรอ จากการคำนวณผลได้ผลเสียย่อมรู้กันอย่างชัดเจน ว่าฝ่ายตนนั้นสู้ไม่ได้ เพราะพวกนางนั้นหาใช่สตรีธรรมดา แต่พวกนางทั้งหมดคือองครักษ์เงาขั้นหนึ่ง!!! วรยุทธ์สูง ทำงานสังหารเงียบกริบไร้ร่องรอย
“ไม่กลับ ก็ต้องปะทะให้เสียเืสินะ” ฉุ่บ!! สตรีถือมีดเล่มเล็กขว้างมันออกไปโดยที่นางยังกล่าวไม่ทันจบประโยค ฉัวะ!!
“อ๊าก!”
กลุ่มผู้บุกรุกที่ซ่อนอยู่บนต้นไม้พากันใ หนึ่งในนั้นไม่น่าจะทันระวัง จึงถูกมีดเล็กเล่มนั้นปักเข้าตรงหัวไหล่…ความเร็วและเด็ดขาดเช่นนี้จะเป็ใครไปได้ถ้ามิใช่ จีฮุน!! หัวหน้าองครักษ์สตรีขั้นหนึ่งผู้ขึ้นตรงต่อฮ่องเต้
“ระวังให้ดี อาวุธของพวกนางมีพิษ” เจียถุยองครักษ์ขั้นสองผู้นำในครั้งนี้กล่าวเตือนทุกคนเมื่อหนึ่งในนั้นโดนคมมีดไปแล้ว “ความไวและกำลังภายในเทียบเท่าบุรุษ ความแม่นยำของนางมิใช่ของเล่น” เช้ง! เขาชักกระบี่ออกมาแม้จะรู้ว่าฝ่ายตนต้องเพลี่ยงพล้ำ แต่ถึงอย่างไรการปะทะก็ต้องเกิดในเมื่อทั้งนางและพวกตนคือผู้รับคำสั่งที่ต้องทำงานพลาด เห็นได้ชัดว่าฝ่าาสั่งองครักษ์เงาขั้นหนึ่งมาเฝ้าคุณหนูหวัง นั่นหมายความว่านางคือคนพิเศษที่ใครก็มิอาจแตะต้อง...พวกเขารับรู้และจะไม่สังหารนางเด็ดขาดแม้จะมีโอกาส ก็ไม่ทำ!!
การต่อสู้กันบนอากาศจบลงในเวลาเพียงสองจิบชา ฝ่ายองครักษ์ขั้นสองผู้มาบุกรุกต่างาเ็ซึ่งนั่นเป็สิ่งที่ทั้งสองฝ่ายต่างก็รับรู้อยู่แล้ว ก่อนจากกัน จีฮุนหัวหน้าองครักษ์สตรีกล่าวว่า
“รีบหาเวลาฝึกฝนเพื่อเลื่อนขั้นเสียจะได้มาอยู่ร่วมกันเป็ครอบครัวใหญ่ ส่วนนี่” ขว้างถุงใส่สมุนไพรให้เจียถุย “ยารักษาพิษ หวังว่าครั้งหน้าจะไม่ต้องสู้กันอีก” เพราะองครักษ์ทุกคน ทุกขั้นคือสหาย คือครอบครัว ยิ่งเ้าของชีวิตที่แท้จริงคือฮ่องเต้ด้วยยิ่งแล้วใหญ่ และวันนี้หากคุณหนูหวังเป็อะไรไปจริงๆ จีฮุนไม่อยากจะนึกถึงผลที่ตามมาเลย
กลุ่มขององครักษ์ขั้นสองถอยกลับไปแจ้งข่าวพร้อมาแฉกรรจ์ มิใช่ว่าพวกเขาไม่อยากฝึกเพื่อเลื่อนขั้น เพียงแต่การฝึกนั้นยังต้องใช้เวลา หากเลือกได้คงมิมีองครักษ์คนใดอยากอยู่รับใช้ผู้อื่นที่มิใช่ฮ่องเต้ ยามนี้เมื่อทำงานพลาด…คงต้องรายงานตามความเป็จริงและกลับไปรักษาตัวนานๆ เสียแล้ว บางทีการรักษาตัวครั้งนี้คงมาพร้อมกับการเลื่อนขั้นที่มีองครักษ์นับพันร่วมฝึกฝนกันอยู่ ‘ก็ขอให้มันผ่านไปได้ด้วยดี’
๑------------------๑
ตำหนักไป๋เซ่อ
“องครักษ์ขั้นหนึ่งเฝ้าไว้งั้นรึ”
“พะยะค่ะ” เจียถุยกุม่แขนที่มีเืไหลหยดลงเป็ทางเอาไว้ าแเช่นนี้คงรู้แล้วว่าที่เขารายงานนั้นหาได้โป้ปดและฮองเฮารู้อยู่แล้วว่าองครักษ์ขั้นสองย่อมสู้กับองครักษ์ขั้นหนึ่งไม่ได้
“ออกไปซะ” ใบหน้าหวาดหวั่นกับความผิดพลาดในครั้งนี้ หากมีองครักษ์เฝ้าเรือนของหวังปิงปิงนั่นแสดงว่าไม่เกินพรุ่งนี้ฝ่าาจะต้องรู้เื่แน่ๆ “ทำอย่างไรดี” เดินวนไปวนมาราวกับหนูติดจั่น ก่อนจะเอ่ยปากสั่งการ อย่างตัดสินใจได้ “ฟู่หลัน”
นางกำนัลร่างใหญ่รีบเดินเข้าไปในห้องทันที “เพคะ”
“ั้แ่วันพรุ่งนี้ให้นางกำนัลสองคนไปดักซุ่มอยู่ตรงประตูเล็กหลังวัง” สถานที่ที่นางรู้มาว่าหวังปิงปิงมักจะสวมชุดนางกำนัลเข้ามาจากเส้นทางนั้น หากมิอยากให้เื่มันใหญ่โตมากไปกว่านี้ นางคงต้องวางแผนต่อรองกับหวังปิงปิงเสียก่อน “หากพบคุณหนูสกุลหวังให้พาตัวมาหาข้า ข้าจะเจรจากับนาง” ใจคิดยื่นข้อเสนอให้อีกฝ่ายมาเป็สนมอีกคนเสีย แม้จะเกลียดชังแต่ต้องเอาตัวรอด ถ้าหวังปิงปิงปฏิเสธ นั่นคงเป็อีกเื่หนึ่ง
“เพคะ”
กู้หลานหนิงนั่งหลับตา ข่มจิตใจให้สงบลง เื่มันเริ่มขึ้นมาจากเมื่อหลายวันก่อนองครักษ์ของนางที่เฝ้าติดตามรัชทายาทกลับมาแจ้งข่าวแก่นางว่ารัชทายาทมู่หรงหลานกำลังทะเลาะกับสตรีสกุลหวังที่อยู่ในชุดนางกำนัลอยู่ตรงทางออกของวังหลวง ทันทีที่ทราบถึงเื่นั้น นางถึงกับใว่าเหตุใดสตรีน้อยที่นางหมายปองให้สมรสกับบุตรชายกลับสวมใส่ชุดที่บุคคลภายนอกไม่มีสิทธิ์ใช้มัน ยิ่งทราบว่าหวังปิงปิงทะเลาะกับรัชทายาทด้วยเื่ของฮ่องเต้ ฮองเฮาเช่นนางกลับยิ่งมีโทสะ อารมณ์ร้ายที่เคยสะกดกลั้นไว้มานานหลายปีถูกเปิดเผยออกมาทีละนิด ในใจคิดชิงชังสตรีรุ่นลูกหน้าหนาคนนั้นทันทีที่บังอาจใช้ความสนิทสนมของบิดาลักลอบเข้าหาฝ่าาโดยที่ไม่มีความผิด ไหนจะเื่ที่เสียนเฟยมาตัดพ้อต่อว่าถึงฮ่องเต้ที่ละเว้นจากการเรียกสนมเข้าไปปรนนิบัตินานนับเดือนนางก็ยิ่งสงสัย ‘นั่นหมายความว่าหวังปิงปิงลอบเข้ามาในวังนานแล้ว? หรือฝ่าาจะทรงเก็บนางเอาไว้เพื่อรอเวลาแต่งตั้งนางขึ้นเป็สนมอีกคน ทั้งๆ ที่เคยปฏิเสธขุนนางมากมายที่คอยแต่จะเสนอบุตรสาวของตนเพื่อให้เข้ามาอยู่ในวังหลัง’ กู้หลานหนิงหวนคิดถึงเื่ของตนในอดีต นางคือสตรีที่หลงรักพระองค์อย่างสุดหัวใจแต่ความรักนั้นมีผลตอบแทนกลับมาให้นางเพียงความว่างเปล่า ผ่านไปไม่นานเมื่อพระองค์ทรงรับสนมเข้ามาเพิ่ม ความรักของนางจึงแปรเปลี่ยนเป็ความหวาดกลัวและหวั่นวิตก ‘กลัวว่าฝ่าาจะรักสตรีอื่น’ ทุกครั้งที่ฝ่าาทรงเลือกสนมเข้าไปในตำหนักเพื่อปรนนิบัติรับใช้ นางได้แต่เฝ้ามอง มองว่าจะมีสตรีใดได้นอนหลับพักผ่อนอยู่ร่วมเตียงบรรทมจนถึงรุ่งเช้าหรือไม่ เป็เช่นนั้นมานาน...และผลสรุปที่ได้คือยังไม่เคยมี ซึ่งมันไม่ได้แตกต่างกับตัวนางเลย โชคยังดีที่นางได้ให้กำเนิดองค์ชายน้อย...องค์ชายน้อยที่ผลักดันให้นางได้ขึ้นมานั่งเคียงข้างพระองค์ในฐานะฮองเฮา เคียงข้างแต่ไร้รักมั่นช่างน่าเศร้า จนเื่ราวความรักแต่หนหลังถูกหลงลืมไป มาถึงวันนี้ความโกรธและความกลัวกลับเข้ามาบังตาอีกครั้ง ด้วยเพราะสตรีผู้นั้นงดงามกว่า อ่อนเยาว์กว่าจนผู้ดำรงค์ตำแหน่งฮองเฮาเช่นนางเกิดบันดาลโทสะเผลอสั่งการออกไปว่า คืนนี้ จงไปจัดการสตรีไร้ยางอายให้เงียบที่สุด ไม่เพียงจัดการไม่ได้ผลที่ตามมาคือความล้มเหลว องครักษ์เงาขั้นสองของตนาเ็เพราะจวนสกุลหวังมีองครักษ์เงาขั้นหนึ่งเฝ้าเอาไว้ เพียงเท่านี้ก็รับรู้แล้วว่าฝ่าาให้ความสำคัญกับครอบครัวนี้มาก หัวใจสตรีผู้เป็มารดาของแผ่นดินเต้นช้าๆ เหมือนอ่อนแรง ‘หากฝ่าาทรงถาม...นางจะตอบพระองค์ไปว่า องครักษ์พวกนั้นจัดการกันเองโดยที่นางมิได้สั่ง’ ก็หวังว่าฝ่าาจะยังเห็นแก่หน้านางที่อยู่ร่วมกันมานานนับสิบปีบ้าง
๑-------------------๑
เวลาเดียวกัน:ตำหนักหลงซิ่ว
“เ้าว่าผู้ใดสั่งการนะ”
“กู้ฮองเฮาพะยะค่ะ”
166
