บทที่ 26 ต้องหาทางทำเงิน
เนื่องจากไม่ได้รับความช่วยเหลือจาก์เลย เธอจึงทำได้เพียงต้องดิ้นรนด้วยตัวเองเท่านั้น
สิ่งสำคัญที่สุดคือการหาเงิน อย่างน้อยก็ต้องเอาตัวให้รอดหลังจากการออกจากค่ายทหารนี้ไป แล้วค่อยพูดถึงเื่ความร่ำรวย
บ้านของเธออยู่ไม่ไกลจากเมืองนัก แต่ก็ต้องใช้เวลาเดินอย่างน้อยสี่สิบนาที
เมื่อมาถึง หญิงสาวก็เหนื่อยมากจนหายใจลำบาก เสื้อผ้าและกางเกงต่างก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
“ต้องลดน้ำหนักให้ได้ ไม่อย่างนั้นได้ตายเร็วแน่!”
เมืองนี้เป็เมืองเล็ก ๆ พวกร้านค้ามักกระจุกตัวอยู่ที่สองฝั่งของถนนสายหลัก หน่วยงานราชการของเมืองก็อยู่ไม่ไกล
ตามท้องถนนมีขายทุกอย่าง ส่วนใหญ่เป็รองเท้า เสื้อผ้า และผัก
หลังจากเวียนดู เธอยังคิดไม่ออกว่าจะทำอะไรดี
จนไปเจอก้อนหินก้อนใหญ่ เลยนั่งลงเพื่อพักเท้า!
จะขายรองเท้าและเสื้อผ้าก็ต้องให้คนจัดส่ง แต่ดูแล้วสถานที่จัดส่งสต็อกคงอยู่ไกล และต้องใช้เงินทุนจำนวนมาก
ส่วนอาหารนั้นทำง่าย แต่เธอไม่มีของจะทำ
มีแค่ผักในแปลงผักหลังบ้านที่สมาชิกครอบครัวอื่น ๆ ปลูกกินกัน
ขณะเธอกำลังคิดหาทาง จู่ ๆ ก็มีชายสองคนออกมาจากโรงแรมของรัฐข้าง ๆ
"เนื้อหัวหมูร้านนี้อร่อยดีแฮะ เนื้อนุ่มมาก"
“ไม่ขนาดนั้นสักหน่อย เมียฉันทำนุ่มกว่าเยอะเลย แต่มันแค่ไม่อร่อย ข้างนอกเค็ม แต่ข้างในจืดชืด”
“ก็จิ้มซีอิ๊วสิ เนื้อหนา ๆ น่ะยังไงก็ไม่อร่อยอยู่แล้ว!”
“เมื่อไหร่เมืองเราจะมีร้านอาหารนะ? ฉันไปเมืองอื่น ๆ ก็เห็นมีร้านขายอาหารเยอะแยะ เนื้อกับไส้กรอกที่พวกเขาทำก็อร่อยดี”
"เฮ้อ ช่วยไม่ได้ ในเมืองเล็ก ๆ อย่างนี้จะมีคนที่มีความสามารถแบบนั้นได้ยังไง"
ระหว่างการสนทนา ทั้งสองก็จากไป
ทว่าจิติญญาเจียงหว่านพลันฟื้นคืน
“ฉันจะทำร้านอาหาร!”
ในชีวิตก่อน เธอเป็พวกเนิร์ดฝังรากลึก ทุก ๆ วันนอกเหนือการเขียนนิยาย สิ่งที่เธอทำก็คือการกิน
แต่เพราะมักมีข่าวเชิงลบเกี่ยวกับร้านอาหารข้างนอกอยู่เสมอ เธอจึงทำอาหารกินเอง พร้อมทั้งถ่ายวิดีโอสอนทำอาหารสั้น ๆ ลงแพลตฟอร์มของตน
และวิดีโอสอนทำเนื้อตุ๋นกับทำไส้กรอกของเธอก็มียอดวิวสูงที่สุด
จริงสิ ซื้อเนื้อสัตว์มาหมัก แล้วขายอาหาร! ต้นทุนเองก็ต่ำมากด้วย!
หรือถ้าขายไม่ได้ก็ยังกินเองได้
ราวกับว่าเจียงหว่านได้พบทางสว่าง ดวงตาของเธอพลันสดใสขึ้น
แต่ถ้าจะซื้อเนื้อสัตว์ เธอต้องมีเงินก่อน เธอคิดเกี่ยวกับเื่นี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก ก็คิดว่าจะขอยืมเงินเฉียวเหลียนเฉิงมาบางส่วน
ทว่าขณะกำลังคิดคำนวณ จู่ ๆ ก็มีกำแพงมาขวางทาง
เพราะเจียงหว่านเอาแต่คิด ตาเลยไม่ยอมมองถนนจึงชนเข้ากับบางอย่าง
“บัดซบ นังอ้วน แกตาบอดเหรอ? แกคิดว่าชนใครกัน!” เสียงแหลมชวนให้ปวดหัวดังขึ้น
เจียงหว่านขมวดคิ้ว มองชายสองคนตรงหน้าที่ขวางทางเธออยู่
ชายที่เดินนำมาหน้าตาเหมือนลิง ปากแหลม สวมกางเกงทหารตัวใหญ่สีเขียว ท่อนบนสวมเสื้อคลุมสีเหลือง มีเชือกถักสีแดงพันรอบเอว
เขาคือเ้าของโรงพนัน ท่านรองถันหลง
ข้างหลังเขามีชายอีกคนปล่อยผมยาวประบ่า สวมเสื้อไม่ติดกระดุม ทำให้เห็นขนสีดำบนหน้าอก และเขากำลังยืนสั่นขาไม่หยุด
เขาคือจางซาน ผู้ติดตามของถันหลง
หัวใจของเจียงหว่านกระตุกวาบเมื่อเห็นคนทั้งสอง
คนจากโรงพนันเคยมาดักรอเธอที่หน้าประตู แต่วันนี้เธอไม่เห็นมีใครมารอ เจียงหว่านเลยนึกว่าพวกเขาจะยอมแพ้ไปแล้ว
“คุณ… คุณจะทำอะไร?” เธอก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วถามอย่างลองเชิง
แต่สายตาของเธอกลับกวาดไปรอบ ๆ เพื่อดูว่าอีกฝ่ายมีอาวุธอยู่ในมือหรือเปล่า
ถันหลงแค่นหัวเราะ "เป็อะไรไป? นังอ้วน แกไม่รู้จักใช้หนี้หรือไง?"
เจียงหว่านเงียบไป "ฉันเป็หนี้คุณแค่ห้าสิบหยวน ทำไมคุณถึงต้องตามราวีขนาดนี้? ฉันยังไม่ได้เงินเดือนเลย รอกันก่อนสิ!"
ถันหลงแค่นหัวเราะอย่างหงุดหงิด "เฮอะ ถึงจะมีสามีเป็ถึงคนของกองทัพ แต่เงินเดือนหมอนั่นก็ไม่ถึงสี่ร้อยหยวนหรอก!"
……
เจียงหว่านตกตะลึง "อะไรนะ? สี่ร้อย คุณจะบ้าเหรอ! ฉันจะเป็หนี้พวกคุณถึงสี่ร้อยหยวนั้แ่เมื่อไหร่!"
ถันหลงกลอกตาและพูดด้วยความรำคาญ "ตอนแรกแกยืมเงินจากเราไปห้าสิบหยวน แต่นี่ก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว รวมดอกเบี้ยแล้วก็เป็สี่ร้อย!"
ดอกเบี้ยหมุนเวียนของเงินห้าสิบหยวนเพียงครึ่งเดือนยังไงก็ไม่ถึงสี่ร้อยแน่นอน
เจียงหว่านแค่นเสียงเย็น "ถันหลง คุณคิดว่าฉันเป็คนโง่เหรอ?"
ถันหลงพยักหน้าอย่างมีความสุข "ใช่แล้ว แกเป็คนโง่ มันเขียนอยู่ในสัญญา หรือแกคิดจะเบี้ยวหนี้?"
เจียงหว่านตะหงิดในใจ เ้าของเดิมเขียนหนังสือไม่ได้ เป็ไปได้ยังไงที่จะเขียนลงนามในสัญญา
มันต้องมีอะไรแน่ ๆ!
คิดถึงตรงนี้ เธอก็หยุดตื่นตระหนก ก่อนจะถลึงตามองอีกฝ่ายด้วยท่าทางไม่เชื่อ
“สัญญาอะไร เอามาให้ฉันดูสิ!”
ถันหลงหัวเราะ "นังอ้วน แกอ่านหนังสือออกรึไง?"
เจียงหว่านตอบอย่างแข็งกร้าว "ไม่ว่าฉันจะอ่านได้รึเปล่ามันเป็ปัญหาของฉัน ไม่ใช่ปัญหาของคุณ"
"ถันหลง ฉันขอเตือนคุณว่าการพนันเป็สิ่งผิดกฎหมาย ถ้าวันนี้คุณไม่นำสัญญากู้ยืมเงินออกมา พอฉันกลับไปฉันจะแจ้งความเื่โรงพนันของคุณ"
ถันหลงหัวเราะ “คิดว่าฉันจะกลัวแกเรอะ! ถ้ากล้าก็ฟ้องฉันได้เลย ฉันก็แค่เปิดโรงพนัน ถ้าสถานีตำรวจ้าจับกุมฉันก็ต้องมีหลักฐาน”
โรงพนันของถันหลงไม่ใหญ่นัก ภายในมีโต๊ะแค่สองโต๊ะ มีปายโกว ลูกเต๋า และไพ่นกกระจอก
หากนับคนเล่นทั้งหมดรวมกันก็ยังมีไม่เกินยี่สิบคน
ถันหลงเป็คนระมัดระวังตัวมาก เขาไม่อนุญาตให้คนเอาเงินมาในโรงพนัน แต่ให้ใช้แท่งไม้แทน นี่จึงเป็เหตุผลว่าทำไมเขาถึงยอมรับสิ่งของไว้เป็ของพนัน
อีกทั้งที่นั่นมีคนยืนเฝ้าประตูทางเข้าโรงพนันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง และเมื่อไหร่ที่พวกเขาเห็นคนจากสถานีตำรวจมา พวกเขาจะรีบส่งสัญญาณให้คนข้างในทันที
จากนั้นคนข้างในก็จะรวบผ้าปูบนโต๊ะ และะโหนีออกไปทางหน้าต่าง ส่วนฝูงชนก็กระจัดกระจายกันไป เพราะอย่างนี้จึงไม่เคยมีใครจับเขาได้
ดังนั้นคำว่า ‘แจ้งตำรวจ’ จึงทำอะไรถันหลงไม่ได้เลย
เจียงหว่านรู้ว่าเขาจะทำอะไร เธอยกยิ้ม
“ฉันรู้ว่ามันไม่ช่วยอะไร แต่นั่นก็ไม่สำคัญ ฉันแค่ให้คนอื่นไปรังควานคุณทุกวันก็พอแล้ว”
“แค่ทุกสองหรือสามวัน แล้วฉันจะรอดูสิว่าโรงพนันของคุณจะยังคงเปิดต่อได้ไหม แล้วผู้คนในหมู่บ้านจะกล้าไปที่นั่นไหม!”
สีหน้าของถันหลงเปลี่ยนไปทันที เขามองเธออย่างโกรธเกรี้ยว "เธอจะใช้หนี้หลังจากอ่านสัญญากู้ยืมเงินใช่ไหม?"
เจียงหว่านพยักหน้า "ใช่ ฉันขออ่านก่อน ฉันถึงจะแน่ใจว่าฉันเขียนมันจริง ๆ แล้วจะชำระหนี้ให้!"
ถันหลงเม้มปากและมองอย่างดูถูกเหยียดหยาม หยิบสัญญากู้ยืมเงินออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้เธอดู
เจียงหว่านตรวจสอบมันอย่างละเอียด "เจียงหว่านเป็หนี้ถันหลงห้าสิบหยวน ดอกเบี้ยเจ็ดเฟินต่อวัน หากเธอไม่สามารถจ่ายคืนได้หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน ลูกชายของเธอ ผิงอัน จะถูกส่งไปให้ถันหลง"
วันที่ด้านล่างคือเมื่อ 28 วันที่แล้ว ลงนามโดยเจียงหว่าน และมีรอยมือสีแดงอยู่ด้านหลัง!
แม้ลายมือจะบิดเบี้ยว แต่รอยมือสีแดงนั่นคือของจริง!
เธอเลิกคิ้วและมองไปที่ถันหลง "ฉันพาเด็กไปที่นั่นแล้วไม่ใช่เหรอ? คุณต่างหากที่ไม่้าเอง!"
"ในเมื่อคุณไม่้าเด็ก สัญญา… สัญญากู้ยืมเงินก็ไม่ใช่ธุระของฉัน หนี้ของเราหายกันแล้ว!"
ถันหลงรู้สึกโกรธเมื่อได้ยินอย่างนั้น "อย่ามาหัวหมอ เด็กคนนั้นมาจากกองทัพ แต่แกไม่ได้บอกฉันว่าแกมาจากกองทัพ"
“ถ้าฉันรับเด็กคนนั้นไป มันจะต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย? อย่ามาพูดไร้สาระ มันเป็ธรรมดาที่แกต้องชดใช้หนี้คืน!”
เจียงหว่านหัวเราะเยาะ "ใช่ มันเป็ธรรมดาที่ฉันจะต้องชำระหนี้คืน แต่คุณโกหกฉันได้ยังไง ฉันยืมเงินไปแค่ห้าสิบหยวน และมันก็ผ่านไปเพียงยี่สิบกว่าวันเท่านั้น ดอกเบี้ยเจ็ดเฟินนั่นรวมแล้วก็อยู่ที่สามร้อยต้น ๆ ทำไมมันถึงเป็สี่ร้อยหยวนได้ล่ะ?”
"แก!" ถันหลงไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะอ่านออก และยังคำนวณได้อีกต่างหาก
84
