บทที่ 9 งานหมั้นของเขา
เมื่อกลับถึงห้อง พยาบาลก็รีบเข้ามาให้น้ำเกลือทันที ลุงหวังที่ถือโจ๊กเข้ามาเห็นเฉียวอันอันตื่นแล้ว ก็รีบเดินไปหาอย่างรวดเร็ว
ก่อนเปิดปาดพูด เฉียวอันอันก็หยิบการ์ดออกมาจากกระเป๋าและส่งให้ลุงหวัง “ลุงหวัง ฉันต้องรบกวนอีกครั้ง เอาสิ่งนี้ไปให้เสี่ยวซวี่ บอกเขาให้รีบไปใช้หนี้พ่อให้หมด”
“ได้ครับ ผมจะไปจัดการให้”
หลังจากลุงหวังจากไป เธอนั่งมองดูน้ำเกลือที่ไหลลงมาจากสายยางอย่างเชื่องช้า ราวกับว่าชีวิตของเธอกำลังสิ้นสุดลงแล้ว
ก่อนตาย เธอต้องหาทางรอดให้ตระกูลเฉียว
หญิงสาวกลั้นความเ็ปในใจไม่ไหว เธอรีบถอดเข็มออกจากมือแล้วรีบวิ่งออกจากห้อง เรียกแท็กซี่เพื่อมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์
ผิดคาด เธอพบว่าไฟในบ้านสว่างทั้งหลัง
เกิดอะไรขึ้น?
เฉียวอันอันคิดในใจ พลางเดินเข้าไป
พ่อบ้านหวงกำลังส่งแขก เมื่อเห็นเธอ ก็รีบเข้ามาดึงเธอไปข้าง ๆ “คุณหนูเฉียว คุณกลับมาแล้ว! เมื่อคืนคุณหนูหายไปทั้งคืน คุณจิ้นโกรธมาก!”
เฉียวอันอันกลืนความคาวหวานลงในคอ พูดขอโทษด้วยเสียงรู้สึกผิด “พ่อบ้านหวง ฉันขอโทษจริง ๆ ตอนนี้คุณจิ้นอยู่ที่ไหน? ฉันมีเื่จะคุยกับเขา”
พ่อบ้านหวงมีสีหน้าประหลาด “คืนนี้ คุณหนูไม่ควรไปหาคุณจิ้น”
“ทำไม?” เฉียวอันอันสงสัย “เกิดเื่อะไรขึ้น?”
พ่อบ้านหวงมองไปทางประตูด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย เฉียวอันอันมองตามไปและเห็นภาพถ่ายขนาดใหญ่ที่บดบังด้วยเงาของประตู
ในรูปนั้นคือจิ้นเฉินกับเฉียวอวี่โม่กำลังคล้องแขนกัน
รอยยิ้มอันขมขื่นปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเฉียวอันอัน “เป็แบบนี้นี่เอง”
เมื่อคิดว่าเธอรับรู้แล้ว พ่อบ้านหวงก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป “คืนนี้เป็งานหมั้นระหว่างคุณจิ้นกับน้องสาวของคุณ”
“พ่อบ้านหวง ฉันอยากเจอจิ้นเฉิน” เฉียวอันอันพูดพลางก้าวขาเข้าไปในบ้าน
พ่อบ้านหวงชะงักไปเล็กน้อย เขาขวางหญิงสาวไว้ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณจิ้นไปส่งคุณท่านกลับคฤหาสน์ เขายังไม่กลับ และเมื่อคืนคุณจิ้นยังบอกด้วยว่า เขาไม่อยากพบคุณหนูอีก”
ไม่อยากเจอเธอ? แต่เธอยังอยากเจอเขา
มีเพียงเฉียวอันอันที่รู้ดีแก่ใจว่า การที่เธออยู่ตรงนี้ไม่ได้มาเพื่อตระกูลเฉียว แต่มาเพื่อพบหน้าจิ้นเฉินอีกครั้งก่อนตาย
“ฉันจะรอเขาตรงนี้” เฉียวอันอันกำมือแน่นแล้วพูดอย่างดื้อรั้น
พ่อบ้านหวงถอนหายใจ ในฐานะคนนอก เขามองเห็นอย่างชัดเจน แต่คนที่อยู่ในเหตุการณ์ กลับมองไม่เห็น
เขาเหลือบมองเธอด้วยความสงสาร ก่อนจะหันหลังกลับเข้าคฤหาสน์
ตอนนี้เป็เวลาเที่ยงคืน ลมหนาวเย็นพัดผ่าน เพื่อหลีกเลี่ยงลมหนาวเฉียวอันอันจึงยืนอยู่ที่มุมกำแพง และรอคอยอย่างอดทน
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ก็มีรถยนต์สีดำคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาในบ้าน เมื่อรถหยุดลง คนขับก็ลงจากรถ แล้วเดินไปเปิดประตูรถด้านหลังอย่างนอบน้อม
จิ้นเฉินลงมาก่อน ตามด้วยเฉียวอวี่โม่ที่คล้องแขนเขาไว้
พวกเขาทั้งสองเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก
เฉียวอันอันยืนมองดูฉากนี้อยู่ที่มุมมืด หัวใจของเธอปวดร้าว เมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้าไปในบ้าน
เธอเหยียดร่างตรง พร้อมเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้งว่า “จิ้นเฉิน”
เสียงคุ้นหูทำให้จิ้นเฉินหยุดก้าวฝีเท้าชั่วขณะ และหันกลับไปมองด้วยั์ตาสีดำขลับ
“เฉียวอันอัน กลับมาอีกแล้ว เธอ้าอะไรอีก?”
ความเกลียดชังในสายตาของเขา ทำให้เฉียวอันอันเจ็บลึกเข้าไปถึงหัวใจ
2K
