คาล่ามาเคาะประตูห้องของผมตั้งเเต่เช้า ผมเลยไล่เธอกลับอย่างอ้อมๆ ผมไม่ได้อยากช่วยใครเื่ความรักเท่าไหล่หลอก เเต่ผมปนะติเสธใครไม่เป็ผมเลยนัดเธอทุกๆวันอาทิตย์ ตอนเเรกผมไม่ได้กะนัดเธอมาหลอกเเต่พอผมบอกว่ามิธสนใจเื่เวทมนเป็พิเศษเธอเลยขอร้องให้ผมสอนเพื่อที่จะได้มีเื่ไว้คุยกับมิธบ้าง
"กลับไปสักที" เขาพึมพำกับตัวเอง
เเละเเล้วก็ถึงวันที่นัดกันไว้ ผมเเละคาล่าก็นั่งท่องตำรากันเเละฝึกเวทมนต์ด้วย เธอไม่ค่อยพูดอะไรมากเมื่อมีตีตรงไหนไม่เข้าใจจริงเธอถึงจะถาม
หน้าร้อนได้หมดไปอย่างรวดเร็ว เเละเเล้ววันเปิดเทมอก็มาถึง
ตอนนี้ก็เข้าสู่่เทมอสุดท้ายของปี 1 ถึงเเม้คาล่าจะเรียนเวทมนต์มายังไงเเต่ก็ไม่กล้าเข้าไปคุยกับมิธสักที จนเวลาผ่านไปเร็วเหมือนโกหก
ปี 4 เทมอสุดทา้ยได้มาถึง
มิเกล ก็อายุได้ 15 ปี เพื่อนของเขาก็เช่นกัน
หน้าห้องของมิเกล
"คาล่า เมื่อไรเธอจะสารภาพกับมิธเขาละ" เสียงของมิเกลถามคาล่าด้วยความสนิดสนม มิเกลกลัวว่าคาล่าจะไม่มรทางพูดก็ได้เพราะนี่มันก็ 3 ปีเเล้วที่มิเกลช่วยคาล่า
"นายก็ลองมีคนที่ชอบดูสิมันพูดยากนะ" เธอพูดด้วยท่าทางโมโหนิดๆ เเต่ไม่ได้คิดอะไร
"ฉันพูดไม่ได้ต่างหากละ" มิเกลพูดเสร็จก็เร่งฝีเท้าเดินออกห่างจากคาล่า พออกห่างได้ทักระยะนึงเขาก็พูดกับตัวเองเบาๆว่า"ทำไมฉันต้องชอบเธอด้วยนะ"
กลางคืนของวันที่พระจันเต็มดวง..........
คาล่าได้มาหามิเกลกลางดึก
"มีไรหลอคาล่า" มิเกลรู้สึกมึนเล็กน้อยเพราะเาหลับไปเเล้วรอบนึง
"พรุ่งนี้ไปงานเลี้ยงของตระกูลแอนวาเป็หน่อยสิ" เหมือนมีไรบางอย่างในใจเธอกำลังบอกให้พูดอย่างนั้น
"ก็นั้นสินะเธอชวนมิธไม่ได้นิ งั้นฉันจะไปเป็เพื่อนเธอก็เเล้วกัน" พอมิเกลพูดเสร็จเธอยิ้มอย่างน่ารักรพ้อมกับพูดขอบคุณนะเเล้วก็เดินกลับห้องของเธอไป
มอเกลพอได้เห็นอย่างนั้นเเล้วก็ใกับความน่ารักของเธอเพราะเขาไม่เคยได้เห็นเธอยิ้มเเบบนี้ที่ไหนมาก่อนเลย
"มิลันเกิดอะไรขึ้นรกับเธอรึป่าวนะ รึว่าเธอสารภาพกับมิธเเล้ว" เขายิ้มด้วยใบหน้าเสร้าๆเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะรู้สึกเสียใจหรือดีใจดี
-----------------------------------------------------------------------
ตอนต่อไป หักมุม
170
