บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นบ้านหลิงเต็มไปด้วยความอบอุ่น หลิงซูเหยาวางโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่สีน้ำเงินเข้มลงบนโต๊ะอวดทุกคน
"สวยไหมคะ? รุ่นนี้สเปคดีมากเลย ราคาไม่แพงด้วย"
"สวยมากลูก สีดูสุภาพดี" แม่หยิบขึ้นมาดูด้วยความชื่นชม"รักษาของดีๆ นะลูก"
"แน่นอนค่ะแม่" ซูเหยายิ้มรับ ก่อนจะหยิบกระดาษใบเสร็จยาวเหยียดออกมาโบกไปมา
"อ้อ! แล้วก็มีอีกเื่ค่ะ... ใบเสร็จค่าโทรศัพท์ใบนี้มีค่ามาก พี่พนักงานบอกว่าพรุ่งนี้รัฐบาลจะประกาศผลรางวัลประจำเดือน 'ใบเสร็จลุ้นโชค' พรุ่งนี้ทุกคนต้องมาช่วยกันลุ้นนะคะ เผื่อบ้านเราจะโชคดี"
"โฮะๆๆ ลุ้นโชคเหรอ? ย่าไม่ค่อยเชื่อเื่พวกนี้หรอก แต่ถ้าหลานว่าดีย่าก็จะ ช่วยลุ้น" ย่าจูหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี
"เผื่อได้รางวัลที่หนึ่ง เราจะได้รวยกันซะทีเนอะพี่!" ซูอิ๋วแซว
"นั่นสินะ... ถ้าถูกรางวัล ปู่จะพาไปกินเหลาเลย" ปู่พูดสมทบ เรียกเสียงหัวเราะ ครื้นเครงไปทั้งบ้าน
หลังช่วยล้างจานเสร็จ ซูเหยาขอตัวเข้ามาในโซนที่นอนของตัวเอง รูดผ้าม่านกั้นบนเตียงจนมิดชิด
"อาอิ๋ว พี่ขอนอนอ่านหนังสือเงียบๆ นะ" เธอบอกน้องชายที่กำลังง่วนอยู่หน้าคอมพิวเตอร ์ "ได้เลยครับพี่"
ซูเหยานั่งขัดสมาธิบนเตียง ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบสลากลอตเตอรี่ ที่แอบซื้อมาเมื่อตอนกลางวันออกมา หัวใจของเธอเต้นระรัว... ถึงเวลาตรวจสอบทุนก้อนแรกแล้ว…
"หลิงอวี้... ตรวจสอบผลรางวัลลอตเตอรี่งวดวันนี้ให้ที"
[รับทราบครับเ้านาย... กำลังเชื่อมต่อฐานข้อมูลกองสลาก...] หน้าจอโฮโลแกรม ปรากฏขึ้นตรงหน้า แสดงภาพผลการออกรางวัลที่เพิ่งประกาศไปเมื่อ่เย็น
รางวัลที่ 1 : ... (เลขไม่ตรง) รางวัลที่ 2 : ... (เลขไม่ตรง) ... รางวัลที่ 6 : 30,000 หยวน... เลขที่ออก 4-8-2-9-1-5
ซูเหยาก้มมองสลากในมือ : 4-8-2-9-1-5
"ตรงเป๊ะ..." ซูเหยาแทบจะกรีดร้องออกมา แต่ต้องรีบเอามืออุดปากตัวเองไว้ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความตื่นเต้น
30,000 หยวน! มันไม่ใช่รางวัลที่ 1 หรือ 2 ที่รวยล้นฟ้าจนเป็ที่จับตามอง แต่เป็เงินก้อนที่ 'พอดี' สำหรับการลงทุนครั้งแรก
"สำเร็จ... พรุ่งนี้เช้าฉันจะรีบไปขึ้นเงิน แล้วไปเหมาสมุนไพรมาให้หมด!" เธอนอนกอดสลากใบนั้นไว้แนบอก ปัญหาเื่เงินทุน ก้อนแรกถูกปลดล็อกแล้ว ภารกิจเปลี่ยนชีวิตครอบครัวกำลังจะเริ่มขึ้นจริงๆ สักที
...........……………………
เช้าตรู่ ซูเหยาบอกที่บ้านว่าจะออกไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด แล้วรีบออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังสำนักงานสลากเพื่อขึ้นเงินรางวัล ขั้นตอนเป็ไปอย่างรวดเร็ว
เนื่องจากเงินรางวัลไม่สูงมาก ยอด 30,000 หยวนจะต้องโดนหักภาษีด้วย เธอเลือกรับเป็เงินโอนเข้าบัญชีธนาคาร [ติ๊ง! รับเงินโอน 28,900 หยวน]
"เป้าหมายแรก... ร้านโอสถศาลา"
เธอเรียกแท็กซี่ไปที่ร้านขายยาแผนโบราณทางทิศตะวันออกของเมือง ร้าน โอสถศาลา เป็ร้านเก่าแก่แต่ราคาย่อมเยา ซูเหยาเดินเข้าไปหาเถ้าแก่ "เถ้าแก่คะ... มีตังกุย, เก๋ากี้ดำ แล้วก็เปลือกส้มตากแห้งไหมคะ? ขออย่างละ 500 กรัมเอาเกรดที่ดีที่สุดเลยนะ"
เถ้าแก่พยายามจะย้อมแมวขายเกรด B แต่ก็โดนซูเหยาที่ใช้ AI สแกนจับไต๋ได้ จนต้องยอมเอาของเกรด A ของจริงออกมาให้ พร้อมลดราคาปิดปาก จาก 900 หยวน ซูเหยาจ่ายเงินไป 850 หยวน ได้สมุนไพรคุณภาพเยี่ยมมา 3 ชนิดแรก ใส่ถุงทึบแสงเดิน ออกมา ได้ของครบไปแล้ว 3 อย่าง... เหลือของยากอีก 2 อย่าง
ซูเหยา นั่งแท็กซี่ต่อไปยัง ย่านการค้าเก่าแก่ ที่ตั้งของ 'หอสมุนไพรเซียน' ร้านขายยาระดับพรีเมียมที่ขึ้นชื่อเื่ของหายาก บรรยากาศในร้านดูขลังและหรูหรา กลิ่นสมุนไพรหอมตลบอบอวล
"สวัสดีครับคุณหนู ้าอะไรสอบถามได้นะครับ" พนักงานร้านต้อนรับอย่างสุภาพ "ฉัน้า โสมป่าอายุ 50 ปี หนึ่งต้น แล้วก็ กล้วยไม้ป่าสือหู 500 กรัมค่ะ" ซูเหยาแจ้งความประสงค์
พนักงานชะงักไปเล็กน้อย "โสมป่า 50 ปีเรามีครับ เพิ่งได้เข้ามาเมื่อวันก่อนพอดี ราคาสูงหน่อยนะครับ อยู่ที่ 12,000 หยวน แต่สภาพสมบูรณ์มาก... แต่ว่า..."
"แต่อะไรคะ?" ซูเหยาใจคอไม่ดี
"กล้วยไม้ป่าสือหู... หมดครับ" พนักงานทำหน้าเจื่อน "เมื่อเช้านี้มีลูกค้าท่านหนึ่งมาซื้อไปครับ ของหายากแบบนี้คงต้องรออีกเป็สักระยะ อาจจะมีของเข้า"
"หมด!?" ซูเหยาหน้าซีดเผือด อีกสักระยะเหรอ? ศาสตราจารย์จางรอไม่ได้นานขนาดนั้น! แล้วถ้าไม่ครบ 5 อย่าง ก็แลกยาไม่ได้!
"หลิงอวี้! สแกนเดี๋ยวนี้! มีร้านไหนในเมือง C ขายสือหูอีกไหม?" เธอสั่งการในใจ อย่างร้อนรน
[กำลังสแกนครับเ้านาย... ตรวจสอบฐานข้อมูลร้านยาทั่วเมือง... ไม่พบครับ]
[ขยายขอบเขตการค้นหา... ตรวจพบคลื่นรังสีของ 'สือหู' สภาพ สมบูรณ์ อยู่ห่างออกไป 5 กิโลเมตรครับ!]
"อยู่ที่ไหน!?"
[มันไม่ได้อยู่ที่ร้านขายยาครับ... แต่มันถูกวางในห้องกระจกสมุนไพรของคฤหาสน์หลังหนึ่ง ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งย่านคนรวยครับ]
ซูเหยาขมวดคิ้ว "อยู่ในบ้านคน? คงเป็เศรษฐีที่สะสมพวกสมุนไพร สินะ... เอาล่ะ ยังไงก็ต้องลองไปดู เผื่อจะขอซื้อต่อได้"
เธอจ่ายเงินค่าโสมป่า 12,000 หยวน แล้วรีบเรียกแท็กซี่ มุ่งหน้าไปตามพิกัดที่หลิงอวี้บอกทันที…
หน้าหมู่บ้านคนรวยที่ตั้ง‘คฤหาสน์ตระกูลหลี่’
รถแท็กซี่มาจอดส่งที่หน้าซุ้มประตูทางเข้าหมู่บ้านหรูหราอลังการรั้วสูงตระหง่าน และมียามรักษาความปลอดภัยยืนคุมเข้ม ซูเหยาเดินเข้าไปหา รปภ. "พี่คะ... หนูมาขอพบ เ้าของบ้านเลขที่ 88 ค่ะ" เลขที่บ้านที่หลิงอวี้ระบุ
รปภ. ร่างั์มองซูเหยาั้แ่หัวจรดเท้า เห็นการแต่งตัวธรรมดาๆ ก็ทำหน้าดุ "มีนัดไว้หรือเปล่า? ที่นี่หมู่บ้านส่วนตัว คนนอกห้ามเข้าถ้าเ้าบ้านไม่อนุญาต"
"เอ่อ... คือหนูมีธุระด่วนน่ะค่ะ รบกวนช่วยติดต่อให้หน่อยได้ไหมคะ?" ซูเหยา พยายามเจรจา
"ไม่ได้! ถ้าไม่มีนัดก็กลับไปซะ อย่ามาเกะกะแถวนี้!" รปภ. โบกมือไล่อย่างไม่ไยดี ซูเหยามองเข้าไปด้านในด้วยความกังวลใจ กำแพงสูงขนาดนี้ แถมระบบรักษาความปลอดภัยแ่า เธอคงแอบปีนเข้าไปไม่ได้แน่
"โธ่เอ๊ย! ของอยู่แค่เอื้อมแท้ๆ..." ซูเหยาถอนหายใจเฮือกใหญ่ จำใจต้องเดินถอยออกมา
เธอแสร้งหันหลังเดินกลับ แต่ไปแอบซุ้มยืนรออยู่แถวนั้น ให้หลิงอิ๊วรอดูท่าทีภายในบ้าน แต่ไม่มีความเคลือนไหวใดๆ สุดท้ายเธอเห็นว่าเย็นมากแล้ว เลยตัดสินใจขึ้นแท็กซี่กลับบ้านก่อน
"กลับไปตั้งหลักที่บ้านก่อนดีกว่า... ต้องมีสักวิธีสิน่าที่จะเข้าไปเอาสือหูต้นนั้นมาได้"
ให้หลิงอิ้วช่วยคิดหาวิธีทำอย่างไรให้ได้กล้วยไม้ป่าสือหูมาให้ทันเวลา หลิงอิ้งจับตาดูคนในบ้านหลังนั้นหน่อยนะ ถ้ามีอะไรเคลือนไหว แล้วรีบรายงานด้วย
97K
