ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ความเย็นของเข็มกลัดที่สัมผัสลงบนผิวกายทำเอาเฉินอันหลานเกิดอาการตัวสั่นอย่างไม่อาจควบคุม และก็เป็นในตอนนี้เองที่เขาพอจะได้สติกลับคืนมาบ้างเล็กน้อย เฉินอันหลานพยายามเปิดปรือเปลือกตาที่หนักอึ้งของตนขึ้นมองลานเซลอตที่นั่งอยู่ข้างเตียงของเขา บางทีถ้าตอนนี้มีกระจกบานใหญ่ตั้งอยู่ตรงหน้า เฉินอันหลานคงจะเห็นตัวเองอยู่ในนั้นพร้อมกับใบหูที่แดงก่ำ อาจจะรวมถึงเปลือกตาและติ่งหูด้วยก็ได้ลานเซลอตติดเข็มกลัดให้เฉินอันหลานจนเสร็จเรียบร้อยแล้วกวาดตาขึ้นมองสองมือของอีกคนที่ถูกใส่กุญแจมือไว้กับหัวเตียง ข้อมือของเขาแดงเถือกจากการพยายามดิ้นรนสะบัดอย่างรุนแรง นอกจากนี้ยังมีแผลถลอกเป็นบางส่วนอีกด้วย...ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปทางบาดแผลเหล่านั้นด้วยแววตาที่แปรเปลี่ยนไป“อะ...ออก ออกไป” เฉินอันหลานกำลังทรมานจากแรงกระตุ้นในร่างกายและอาการวิงเวียนศีรษะที่เกิดขึ้นพร้อมกัน แม้กระทั่งการพูดให้เป็นประโยคก็ยังทำได้ยากเย็น สภาพของเขาในเวลานี้ไม่ต่างจากคนติดยาเลยจริง ๆ เฉินอันหลานรู้ดีว่าร่างกายที่ร้อนรุ่มของเขากำลังปรารถนาบางอย่างจากลานเซลอตอย่างแรงกล้า เพียงแต่สตินึกคิดสุดท้ายของเขายังคงเฝ้าย้ำเตือนตัวเองอยู่ซ้ำ ๆ ให้ควบคุมอารมณ์ดิบเหล่านี้ไว้ เพราะถ้าพลาดก้าวผิดอีกครั้งเดียวล่ะก็ เรื่องราวทั้งหมดจะไม่มีวันย้อนกลับไปเป็นแบบเดิมได้อีกลานเซลอตไล้ปลายนิ้วไปบนเข็มกลัดที่ติดอยู่บนอกเสื้อโดยไม่ได้สัมผัสผิวของเฉินอันหลานโดยตรง แต่เพียงแค่ความรู้สึกกดทับเล็ก ๆ จากผิวเข็มกลัดก็มากพอให้เฉินอันหลานรับรู้ถึงความร้อนผ่าวจากปลายนิ้วของอัลฟ่าหนุ่มได้...และตอนนี้เขากำลังพยายามสะกดมันไว้ไม่ให้แพร่กระจายออกไปถ้าหากการปรากฏตัวอ่างกะทันหันของลานเซลอตในครั้งนี้เป็นแค่เรื่องบังเอิญจริง ๆ แล้วการที่เขานำเข็มกลัดมาติดไว้ที่อกข้างซ้าย มิหนำซ้ำยังจงใจสัมผัสและกดให้มันแนบลงมา...หน้าอกข้างซ้ายคือตำแหน่งของหัวใจ ชัดเจนเลยว่าลานเซลอตกำลังจงใจยั่วเขา“อะ โอดิน...”“ลานเซลอต”“อะ..อะไรนะ?”ลานเซลอตดึงนิ้วมือที่วางทาบอยู่บนเข็มกลัดกลับมาก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูของเฉินอันหลานด้วยเสียงแหบพร่า“ลานเซลอต เดอ เอสเต”รูม่านตาที่กักเก็บความรู้สึกบางอย่างไว้หดเล็กลง เฉินอันหลานเบนสายตาขึ้นมองใบหน้าของใครอีกคนอย่างไม่เชื่อสายตา เขาเปิดปากออกคล้ายกำลังจะเอ่ยบางสิ่งออกมา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรลานเซลอตปัดปอยเส้นผมยุ่งเหยิงที่ตกลงมาปรกหน้าผากของเฉินอันหลานออก บรรจงจูบซับไล่ลงมาจากเส้นผมอย่างเชื่องช้า มาที่หน้าผาก ดวงตา ปลายจมูก...และค่อย ๆ เคลื่อนต่ำลงมาเรื่อย ๆ ทุกการกระทำของเขาเป็นไปด้วยความอ่อนโยนและนุ่มนวลราวกับกำลังจุมพิตคนรักของตัวเองอยู่ก็ไม่ปานความอบอุ่นอ่อนโยนที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันทำให้เฉินอันหลานตัวอ่อนยวบ จูบของลานเซลอตเหมือนมนต์วิเศษที่ทำเส้นประสาทที่เครียดเกร็งของเขาค่อย ๆ ผ่อนคลายลง“ทำไมกัน?”ดวงตาพร่าเลือนของเฉินอันหลานพยายามจับจ้องไปที่ใบหน้าของคนที่กำลังพรมจูบเขาอยู่ในเวลานี้ เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ได้รับสัมผัสนั้น เฉินอันหลานคาดหวังให้มันเป็นความฝัน เป็นความฝันอันงดงามที่เขาไม่ปรารถนาจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีก ยินดีมอบตัวตนให้ชายผู้นี้อย่างไม่ลังเล ปล่อยตัวปล่อยใจให้คนคนนี้สานต่อความสัมพันธ์ร่วมกันกับเขา แต่สุดท้ายเหตุผลในตัวเองก็ยังคงบีบบังคับให้เฉินอันหลานต้องตื่นจากฝันที่เฝ้าปรารถนานั้นอยู่ดี เป็นไปได้เขาก็อยากจะลองถามผู้ชายคนนี้ดูสักครั้งว่าทำไมถึงเลือกเขาลานเซลอตประทับจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มและร้อนผ่าวของเฉินอันหลาน ดูดดึงมันเบา ๆ ใช้ปลายลิ้นตวัดไปบนฟันของอีกฝ่ายให้เปิดออก ถลันเข้ามาในบริเวณต้องห้ามอย่างคุ้นเคย จัดการเกี่ยวกระหวัดเรียวลิ้นร้อนเข้ากับปลายลิ้นที่หลบซ่อนอยู่ของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว วินาทีนี้สติสตังของเฉินอันหลานแตกกระจายไปแล้วจนสิ้น จริยธรรมความถูกต้องหรือกฎของตระกูลข้อใดถูกโยนทิ้งไว้ที่อีกด้านทั้งหมด ตอนนี้เขาแค่ต้องการฉกฉวยจากคนตรงหน้าให้มากกว่านี้เมื่อสัมผัสได้ว่าคนใต้ร่างค่อย ๆ มีปฏิกิริยาตอบสนอง ลานเซลอตจึงเอื้อมมือไปจับข้อมือข้างซ้ายของเฉินอันหลานที่ถูกใส่กุญแจไว้ ออกแรงกระชากจนห่วงโลหะที่คล้องไว้กับหัวเตียงขาดออกจากกัน จากนั้นหันไปใช้วิธีเดียวกันนี้กับข้อมือข้างขวา แม้แต่พันธนาการที่ข้อเท้าทั้งสองข้างก็ถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย เฉินอันหลานเป็นอิสระอีกครั้ง แต่ความไม่สบายตัวที่เกิดกับร่างกายทำให้เขายกแขนขึ้นคล้องรอบลำคอแกร่งของลานเซลอตโดยอัตโนมัติ ราวกับอีกฝ่ายเป็นยารักษาที่ช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดได้ ร่างกายของใครอีกคนสามารถดึงดูดให้เขาเข้าหาได้โดยไม่รู้ตัวเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเด็กน้อยที่กำลังร้อนรุ่ม ประกายความยินดีก็วาบผ่านนัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้น ลานเซลอตจัดการช้อนร่างของเฉินอันหลานขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะรีบสืบเท้าเข้าไปในห้องน้ำทันทีค่ำคืนนี้ช่างร้อนแรงและแสนยาวนาน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 57 ลานเซลอต

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 57 ลานเซลอต

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้