ลี่หลินเมื่อเก็บเห็ดหลินจือหมดแล้วก็กลับมายังที่เดิม เห็นกองไฟกำลังมีถ่านเยอะก็เขี่ยถ่านออกมาบางส่วน พอได้ย่างกล้วยดิบได้จากนั้นก็เอากล้วยดิบมาย่างทิ้งไว้ทั้งเปลือก แล้วก็ไปหาฟืนมาใส่เพิ่มเติมไว้อีกเพื่อที่จะได้มีถ่านเพิ่มมากขึ้น เธอจะย่างไว้ให้มากที่สุด เพื่อจะเก็บไว้กิน เมื่อวางกล้วยลงบนถ่านเสร็จ สาวน้อยก็ไปขุดโสมได้อีกจำนวนมาก ระหว่างที่ขุดก็เทียวมาดูกล้วยย่างด้วยผลไหนที่เปลือกไหม้กำลังดีก็เอาออกใส่ผลใหม่ไปแทน แล้วก็ไปขุดโสมต่อ หิวก็กิน โสมที่ขุดได้เธอเอาไปเก็บไว้ในค่ายกล
“จะเดินต่อ หรือจะรอที่นี่ดีนะ ท่านพ่อและพี่ชายคงเป็ห่วงมากแล้ว”
คิดไม่ตกก็นั่งปอกกล้วยกินอย่างเอร็ดอร่อยหรือเพราะหิวก็ไม่รู้ อิ่มแล้วก็ง่วงนอน
“เสี่ยวไป๋ข้านอนกลางวันก่อนนะ เ้าจะไปไหนก็ไปนะ”
พูดจบเธอก็มุดเข้าไปนอนในโพรงไม้ทันที
ไป๋เหยียนเห็นควันไฟใกล้ ๆ จึงตรงไปดูยังจุดควันไฟ ระหว่างทางลี่หยางเห็นสัญลักษณ์ที่คุนเคยนั่น จึงร้องบอกไป๋เหยียน
“ท่านพ่อ ลี่หลินอยู่แถวนี้แน่นอนขอรับ”
“เ้ารู้ได้เช่นไร"
ไป๋เหยียนถามด้วความสงสัย ระคนตื่นเต้น
"สัญลักษณ์นั่นขอรับ”
สัญลักษณ์ถ้าไม่สังเกตุก็จะไม่เห็น แต่ถึงเห็นก็ไม่รู้ว่าคือสัญลักษณ์
“ตามสัญลักษณ์ไปกันเถอะ”
ทั้งสามเดินตามสัญลักษณ์ไปจนถึงกองไฟ ก็ไม่พบใครเห็นกล้วยที่ย่างกองไว้บนใบไม้อยู่
“ท่านพ่อ เป็น้องแน่ ๆ น้องอยู่แถวนี้แน่ ๆ ขอรับ”
ลี่หยางพูดอย่างตื่นเต้น สักพักกระต่ายป่าสีขาวปุกปุยก็ะโมาหาลี่หยาง มันมองเล็กน้อยแล้วะโไปที่โพรงไม้ เห็นลี่หลินนอนอยู่มันก็เอาหัวโพล่ไปดูอีกครั้ง
“จ๊ะเอ๋ เ้ากระต่ายน้อย อ๊ะนั่น ท่านพ่อมาดูนี่เร็วเข้าขอรับ”
ทุกคนวิ่งมาดูตามเสียงลี่หยาง
ลี่หลินกำลังหลับได้ยินเสียงของลี่หยางก็ลืมตาตื่น แล้วค่อยโผล่หัวออกมา
“ท่านพี่ ท่านพ่อ!”
“ลี่หลิน /ลี่หลิน”
“ลี่หลินเ้าเป็อย่างไรบ้าง าเ็หรือไม่”
ไป๋เหยียนเข้าไปกอดลี่หลินแน่น ถึงแม้ว่าไม่ใช่บุตรโดยสายเืแต่เขาก็เลี้ยงมาแต่อ้อนแต่ออก ย่อมรักและห่วงใยมากเป็ธรรมดา ไป๋เหยียนสำรวจดูลี่หลินั้แ่หัวจรดเท้า สะดุดตาที่มือเห็นผ้าพันเอาไว้จึงเกะออกดู มีสมุนไพรติดมืออยู่เขาดมดู
"โสม!"
“มือเ้าไปโดนอะไรมา เ้าเอาสมุนไพรนี่มาจากไหน”
ลี่หลินกัดปากเล็กน้อย
“ข้าจุดไฟไม่เป็ ไปเก็บหินมาเคาะจนได้ไฟกองนั้นเ้าค่ะ สะ...ส่วนสมุนไพรนี่...”
ลี่หลินก้มหน้าเธอกำลังชั่งใจจะบอกพ่อดีหรือไม่ ถ้าไม่บอกเกิดคนอื่นมาเห็นเข้าล่ะ บอกพ่อให้พ่อขุดไปดีกว่า ลี่หลินตัดสินใจบอก เธอจูงแขนพ่อเดินมานิดหน่อย แล้วชี้ไปทิศทางนั้น
“ท่านพ่อข้านอนเฝ้าที่นี่ั้แ่เมื่อวานแล้ว ที่ข้าวิ่งตามเ้ากระต่ายตัวนี้มาถึงจุดที่ทำสัญลักษณ์ไว้ แล้วเดินมาหาที่หลับนอนถึงที่นี่ ก็เห็นพวกนี้นี่แหละเ้าค่ะ”
สิ่งที่ไป๋เหยียนพบนั้น “โสม” มากมายต้นใหญ่ต้นเล็ก ไป๋เหยียนลูบหัวลี่หลินเบา ๆ
“พวกเ้าสองคนไปนั่งตรงนั้นหลินอวี้มาช่วยข้าขุดให้ได้มากที่สุด เลือกเอาที่ต้นใหญ่ ๆ นะ ต้นเล็กปล่อยไว้ก่อน”
จากนั้นไป๋เหยียนและหลินอวี้ก็ขุดโสมเอาไปให้ได้มากที่สุด บ่ายคล้อยแล้วจึงหยุดมือ
“เราออกจากป่ากลับบ้านกันเถอะ ป่านนี้ทุกคนคงเป็ห่วงแล้ว เื่ที่เราพบสมุนไพรห้ามแพร่งพรายเด็ดขาด”
“เ้าค่ะ/ขอรับ”
“ท่านพ่อข้าขอเลี้ยงเสี่ยวไป่นะเ้าคะ”
ไป๋เหยียนมองเ้าเสี่ยวไป่ในอ้อมกอดของลี่หลินเล็กน้อยจึงพยักหน้า
“ตามใจเ้า”
“ขอบคุณท่านพ่อเ้าค่ะ ข้ารักท่านพ่อที่สุดเลย”
ไป๋เหยียนแม้จะโกรธขนาดไหน เมื่อเจอลูกอ้อนของลี่หลินความโกรธของเขาก็หายไปเป็ปลิดทิ้ง ระหว่างทางเดินกลับ ลี่หลินก็เจือแจ้วไม่หยุดปากจนกระทั่งถึงบ้านพบท่านลุงทั้งหลายนั้งรออยู่ โชคดีที่ระหว่างทางไม่พบสัตว์อสูรเลยสักตัว
“ลี่หลินหลานข้าเป็เช่นไรบ้าง"
“เ้าาเ็หรือไม่”
“เ้าไปอยู่ไหนมา”
“เ้าไม่ต้องกลัวนะลุงอยู่นี่”
“เ้าคงใกลัวมากสินะ”
ท่านลุงของลี่หลินทั้งหลายแย่งกันถามแย่งกันปลอบ ลี่หลินรู้สึกตื้นตันใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ จึงร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา (โธ่ว่าจะไม่จะไม่แล้วนะ)
“โอ๋ ๆ ลี่หลินสาวน้อยของลุงเ้าปลอดภัยแล้วนะ ไม่ต้องกลัว ๆ”
สาวน้อยสะอึกสะอื้นกอดจิ้นซื่อแน่น
“ลุงใหญ่ลี่หลินขอโทษที่ทำให้เป็ห่วงเ้าค่ะ”
จิ้นซื่อลูบหลังเด็กน้อยเบา
“ปลอดภัยกลับมาก็ดีมากแล้ว เ้าไปพักผ่อนเถอะ หลินอวี้พาลี่หลินไปพักผ่อนเถอะ นางคงอยากอาบน้ำเต็มแก่แล้วล่ะ ดูสิมอมแมมเชียว”
จิ้นซื่อเกรงว่าไป๋เหยียนจะลงโทษนางจึงไล่ให้ไปพักผ่อนเสีย
“เ้าค่ะ”
หลินอวี้พาลี่หลินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากินข้าวดื่มนม ไม่ลืมเอาผักมาให้กระต่ายกิน แล้วนอนพักผ่อน ส่วนเ้าเสี่ยวไป๋ก็มานอนด้วยข้าง ๆ เช่นกัน
3K
