หลังอวิ๋นเซวียนหายตัวไป
สวนต้องห้ามกลับมาสงบ
แต่ “ความสงบนี้ไม่ใช่ของจริง”—
มันคือความเงียบแบบที่พายุใหญ่กำลังตั้งลมอยู่ปลายฟ้า
เกราะกันภัยแห่งวังตะวันออกเริ่มม้วนตัวกลับสู่กำแพง
แสงสีทองค่อย ๆ มอดลง
เหมือนไฟหายใจเฮือกสุดท้าย
ซูอินถูกองค์ชายอุ้มกลับตำหนัก
ท่าที่ทำให้ในใจเธอปั่นป่วนยิ่งกว่าตอนสู้กับผู้เฝ้า์เสียอีก
“นั่งลงก่อน”
เสียงเขาเบาและสั่งพร้อมกัน
ซูอินทำหน้าบูด
“ข้าไม่ใช่เด็กห้าขวบนะเพคะ…”
“แต่เ้าก็ยังสั่นอยู่”
เขาตอบทันที
และ มือของเขาก็ยังไม่ปล่อยเอวเธอ
ซูอินหน้าแดง
“ข…ข้าสั่นเพราะเ้าอุ้มข้าตลอดทางต่างหาก!”
องค์ชายยิ้ม—
ยิ้มแบบที่เธอไม่เคยเห็น
อุ่น… และขี้แกล้งผิดวิสัยผู้ชายเ็าแห่งวังเหนือ
“ถ้าอย่างนั้น ต่อไปข้าจะอุ้มเ้าบ่อยขึ้น”
ซูอิน
“!!!”
(หัวใจเต้นแรงจนเกือบตกเตียง)
องค์ชายย่อตัวลง
ใบหน้าเขาใกล้
ใกล้มาก…
จนปลายจมูกแทบแตะกัน
เขายื่นมือมาััแก้มเธอ
นิ้วเรียวยาวของเขาเย็นนิด ๆ
เหมือนยาพักใจจากท้องฟ้ายามค่ำคืน
“หน้าเ้ายังซีด…
เจ็บตรงไหนหรือไม่”
ซูอินกลืนน้ำลาย
“ม-ไม่… ตรงไหนก็ไม่เจ็บค่ะ
แต่…แต่…ท่านอย่าเข้าใกล้ขนาดนี้!”
“ข้าดูแผลเ้าอยู่”
“แต่ท่านหน้าใกล้เกินไป!”
“ใกล้เท่านี้…เ้าไม่ชอบหรือ”
ซูอิน
“/////”
หัวใจเต้นจนแทบะเิ
นี่มัน Romantic Tension Scene ระดับทำให้คนอ่านกรี๊ดในห้องน้ำ!
เธอก้มหน้า
ทำมือปัดไปมา
“มะ…ไม่ใช่ไม่ชอบค่ะ แต่—มัน… มันเขิน!”
องค์ชายหัวเราะเบา ๆ
เสียงเหมือนลมอุ่นพัดผ่านหัวใจเธอ
บนแขนข้างซ้ายขององค์ชาย
มี รอยแผลรูปดาวเจ็ดแฉก เหมือนของเธอ
แต่เป็แผลเก่า สีซีด
เหมือนเคยแตกเือย่างรุนแรงมาก่อน
ซูอินเบิกตากว้าง
ชี้นิ้วแทบจิ้มแขนเขา
“เพคะ!!! ท่านก็มีรอยแบบนี้ด้วยเหรอ!?”
องค์ชายเงียบ
มองแผลนั้น
สีหน้ามืดลงเล็กน้อย
“ข้า… เพิ่งเห็นชัดวันนี้เช่นกัน”
“แผลแบบนี้…เกิดขึ้นได้ยังไงคะ?”
องค์ชายถอนหายใจ
“เมื่อสิบห้าปีก่อน ตอนข้ายังเด็ก
ข้าฝันประหลาดซ้ำ ๆ ทุกคืน—
ฝันถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่ร้องไห้อยู่ในทะเลแห่งแสง”
เขาหยุด
มองซูอินตรง ๆ
แววตาเขาราวกับทะเลลึก
“ทุกครั้งที่ผู้หญิงคนนั้นหายไปจากฝัน
รอยนี้จะเปิดออก…และเืจะไหลจนหมดสติ”
ซูอินขนลุกซู่
“เพ…เพราะอะไรคะ?”
องค์ชายตอบเบา ๆ
“เพราะข้าพยายามวิ่งไปหาเธอในฝัน
แต่ไปไม่ถึงสักครั้งเดียว”
ซูอิน
“!!!!”
ซูอินกลืนน้ำลาย
หัวใจเต้นแรง
เพราะทุกสิ่งที่เขาพูด—
ช่างเหมือนกับสิ่งที่เธอฝันตอนอยู่โลกปัจจุบัน
เธอแกล้งถามเสียงสั่น
“แล้ว… หน้าตาผู้หญิงในฝันท่านเป็อย่างไรคะ?”
องค์ชายมองหน้าเธอ
ค่อย ๆ ยื่นมือมาััแก้มซูอิน
ปลายนิ้วอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ
“คล้ายเ้าอย่างประหลาด…
จนข้าไม่กล้าบอกั้แ่พบเ้าแรก ๆ ว่า
ข้าจำกลิ่นเ้าได้ั้แ่ชาติภพก่อน”
ซูอิน
“////// ขะ…ข้าจะเป็ลม!”
เธอทรุดนั่ง
แต่คราวนี้ เขาคว้าเอวไว้ทัน
อีกหนึ่ง Caught-in-His-Arms Scene ตามสูตร
ตอนใบหน้าใกล้กัน
ซูอินเห็นภาพแวบหนึ่งในหัว
เหมือนเป็ความทรงจำของใครบางคนที่ไม่ใช่เธอ
เธอยืนบนหน้าผาสีทอง
สวมชุดขาว
ร้องไห้
และยื่นมือไปหาเด็กชายคนหนึ่งที่ถูกปิดกั้นด้วยกำแพงพลังใส
เด็กชายคนนั้น
มีตาสีอำพัน…
เหมือนองค์ชายตอนเด็กไม่มีผิด
ซูอินสะดุ้งสุดตัว
ยกมือปิดปาก
นี่มัน… ความทรงจำของใคร!?
เธอหันมามองเขา
ใบหน้าซีดลงทันที
องค์ชายจับมือเธอแน่น
“ซูอิน เ้าเห็นอะไร”
เธอส่ายหน้า
“ไม่รู้ค่ะ… แต่มันเหมือน…เหมือนข้าร้องไห้ต่อหน้าท่านในอดีต”
องค์ชายเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนเอ่ยคำที่ทำให้ทั้งห้องเย็นวาบ
“หากเ้ากับข้าเคยมีสัญญาในชาติภพก่อน—
รอยแผลของข้า…คือคำสาบานที่ยังไม่สมบูรณ์”
องค์ชายยื่นมือไปที่แก้มเธอ
ลูบเบา ๆ
ราวกับกำลังตามหาบางอย่าง
“ซูอิน…
หากเ้าคือคนในฝันจริง ๆ
ข้าอยากให้เ้า…
จำให้ได้ว่าเ้าสัญญาอะไรไว้กับข้า”
ซูอินหน้าแดง
หัวใจสั่นไหวแบบควบคุมไม่ได้
“ข้า… ข้าไม่รู้ค่ะ…”
“ไม่รู้ก็ช่าง
แต่จนกว่าเ้าจะจำได้
ข้าจะไม่ปล่อยให้ใครพรากเ้าไปอีก”
เขาก้มหน้าเข้ามาใกล้—
ใกล้จนซูอินเผลอกลั้นหายใจ
Almost Kiss Scene
เกิดแบบงดงามมาก
ลมหายใจเขาอุ่น
พรมอยู่เหนือริมฝีปากเธอแค่ปลายนิ้ว
ซูอินใจเต้นระรัว
กำผ้าผืนเล็กในมือแน่น
“เพคะ… จะ—จะจูบหรือไม่จูบก็พูดค่ะ! อย่าค้างแบบนี้!”
องค์ชายหัวเราะเบา ๆ
เสียงนั้นเหมือนการยั่วแบบสุภาพแต่ร้อนแรง
“ข้ายังรอให้เ้าหายสั่นก่อน”
ซูอิน
“/////////!!!!”
—
และก่อนที่ริมฝีปากจะัักัน
เสียงนางกำนัลก็ะโจากหน้าประตู
“องค์ชายเพคะ!
มีข่าวด่วน—
องค์รัชทายาทถูกลอบสังหาร!”
ทั้งคู่ชะงัก
และโรแมนซ์ทั้งหมดก็หยุดลงทันที
ซูอินสติกลับมา
ตาเบิกกว้าง
“ลอบสังหาร!? ใครทำคะ!?”
องค์ชายหันไปที่ประตู
สีหน้าคมเข้ม
พลัง์เริ่มแผ่ออกมาอีกครั้ง
“…นี่เริ่มแล้วจริง ๆ ซูอิน
เงาที่ตามล่าเ้า…กำลังเคลื่อนไหว”
—จบบทที่ 19—
1K
