เวลาล่วงเลยมาถึง่บ่ายวีเดินทางมาถึงบ้านเจนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม... 3 สาวเอ่ยปากทักทาย “สวัสดีค่ะพี่วีๆๆ เชิญๆๆ ค่ะ”
“สวัสดีครับทุกคน...พี่มาช้าไปหน่อยพี่หลงเข้าผิดซอยหาบ้านน้องเจนไม่เจอ พี่อ้อมไปไกลเลยครับ”
“หนูชวนพี่วีมาวันนี้ก็จะเล่าเื่แปลกๆ ให้พี่วีฟังค่ะ...่ที่หนูนอนป่วยที่โรงพยาบาลหนูคิดทบทวนหลายเื่ค่ะ” เจนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พูดถึงเื่แปลกๆ...หนูลองมานั่งคิดทบทวนดู มันก็แปลกแบบโครตแปลกจริงๆ นะคะ”
“แปลกอะไรเหรอ?” ส้มถามด้วยความสนใจ
เจนทำท่านึกคิดอยู่พักหนึ่งจึงพูดออกมา“ทุกคน ตามมามีอะไรให้ดู!!!”
พื้นที่บริเวณชั้นลอยยังคงสภาพเดิมทุกอย่างมีเชือกกั้นพื้นที่ส่วนหนึ่งไว้ ทั้ง 3คนยืนมองกำแพงที่ตำแหน่งเดียวกับที่เจนเคยมอง ทุกคนมองรอยแตกเล็กๆของปูนที่ฉาบกำแพงเอาไว้ มีร่องรอยของวงกบประตูบานหนึ่งที่เก่ามากถูกโบกปูนทับไว้
“ตรงนี้ลองสังเกตดูดีๆ สิมันเป็วงกบประตูเก่า...ต้องจ้องดูดีๆ เห็นป่ะ ร่องนิดเดียวเองไอ้ผีร้ายมันจะเอาเก้าอี้ฟาดแต่กูหลบได้ ก็เลยกระแทกกับผนังกำแพงทำให้กำแพงปูนแตกออกมาเป็รอยตรงนี้!!!”
วีพยายามจ้องมองรอยแตกบริเวณที่เจนชี้นิ้ว“นี่มันวงกบประตูจริงๆ ด้วย...พี่คิดว่าตรงนี้เคยมีประตูแน่นอนนี่คือวงกบประตูชัวร์ๆ...พี่ขอเดินไปดูห้องติดๆกับห้องนี้หน่อยได้ไหม?”
วีพยายามสำรวจมุมต่างๆที่อยู่ในแต่ละห้อง เช่น วัดขนาดห้อง, ยืนมองระยะกำแพง, มองดูเสา, ฯลฯ จดใส่สมุดโดยที่ทั้ง 3 สาวเฝ้ามองด้วยความสนใจ ในระหว่างการสำรวจ วีไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งมาหยุดที่ห้องนอนเจน
“น้องเจนมีแบบแปลนบ้านชั้นนี้ไหม? พี่ขอดูหน่อย?”
“มีอะไรผิดปกติเหรอคะพี่วี?…เจนไม่รู้ว่าพ่อเก็บไว้ที่ไหนค่ะพี่วี”
ใน่จังหวะนี้เองป้ามุกกำลังเดินขึ้นมาชั้นลอยพอดี“ป้าคิดว่า น่าจะเก็บอยู่ในห้องทำงานนายท่านนะคะหรือไม่ก็ในระบบต้องมีแน่นอนค่ะ แบบแปลนเก่าสำคัญขนาดนี้นายท่านไม่มีทางทิ้งแน่นอนค่ะ”
“ป้ามุก...ผมขอถามอะไรบางอย่างได้ไหมครับ?”
“ได้ค่ะ คุณวี”
“ป้าอยู่ที่นี่มานานบริเวณตรงนี้เดิมเคยเป็ห้องอะไรเหรอครับ?”
ป้ามุกทำท่าคิดอยู่พักหนึ่งก่อนตอบว่า “เมื่อก่อนนี้ที่ป้ายังสาวๆป้ายังไม่ได้เลี้ยงคุณหนูเจนตลอดเวลา ป้าจะสลับกับนายหญิงค่ะแต่ส่วนใหญ่นายหญิงเป็คนเลี้ยงมากกว่าค่ะ ส่วนป้าอยู่อีกหลังหนึ่ง ป้าจำได้แค่ว่าบ้านหลังนี้นายท่านเคยปิดซ่อม...ซ่อมนานเป็ปีด้วยนะคะ”
ป้ามุกเว้นจังหวะเล็กน้อย“นายท่านสั่งให้ปิดซ่อมบ้านหลังนี้ครั้งใหญ่หลังจากนายหญิงเสียค่ะ”
“หมายความว่าหลังจากคุณแม่เสีย คุณพ่อสั่งให้ซ่อมบ้านครั้งใหญ่ทันทีเลยใช่ไหมครับ?”
“ใช่ค่ะคุณวี”
“หลังจากการซ่อมครั้งนั้นคุณหนูก็บอกว่าอยากย้ายมานอนที่ชั้นลอย ก็เลยให้ช่างมาทำห้องใหม่แต่ตอนนั้นช่างมาทำเฉพาะห้องนอนให้คุณหนูค่ะบริเวณตรงนี้แค่มาทำพื้นกับปูพรมใหม่ค่ะ...ป้าจำได้อย่างหนึ่งค่ะตอนที่ทำชั้นลอยสร้างห้องนอนให้คุณหนู นายท่านสั่งห้ามเข้ามาพื้นที่ตรงนี้เด็ดขาดตอนนั้นป้าก็คิดว่า เป็พื้นที่ก่อสร้างปรับปรุงก็คงห้ามเข้าตามปกติแต่ถ้าคุณวีสงสัยขนาดนี้ ป้าคิดว่าต้องมีอะไรมากกว่านั้นแล้วค่ะ”
“น้องเจนพาพี่ไปดูแบบแปลนเฉพาะชั้นนี้หน่อยได้ไหม?”
วินัยยืนมองรูปวรวิทย์ที่อยู่บนฝาผนังในห้องประชุมใหญ่อยู่เพียงคนเดียวมีพนักงานหลายคนเดินผ่านห้องประชุม ต่างชะเง้อคอมองเข้ามา
“นายท่าน...ช่วยคุณหนูด้วยนะครับ”
ในจังหวะนี้เองเลขานุ่นเดินตรงเข้ามาหาวินัย“คุณวินัยคะ ขอเชิญที่ห้องประชุมใหญ่ค่ะได้เวลาประชุมแล้วค่ะ”
“อืมๆๆ เดี๋ยวผมตามไป”
“ขอดูแบบแปลนเฉพาะชั้นลอยก่อนและหลังปรับปรุง” เจนยืนสั่งการกับระบบ โดยมีวี, พลอยและส้มยืนจับกลุ่มอยู่ไม่ห่างนัก “้าข้อมูลทั้งหมดอย่างละเอียดที่สุดเท่าที่บันทึกอยู่ในระบบขอทั้งหมดเท่าที่เก็บอยู่ในระบบ”
“มี 2 แบบค่ะ คุณเจนจิรา” ระบบตอบรับคำสั่งกลับมา
“ให้จำลองแบบแปลนด้วยระบบ3D แบบ 360 องศา ขอดูความแตกต่างทั้ง 2 แบบ ระบายสีแดงกำกับส่วนที่แตกต่างไว้ด้วยถ้ามีข้อมูลเพิ่มเติม ให้ระบุกำกับไว้”เจนจิรายังคงสั่งการต่อเนื่อง
“ขออภัยค่ะคุณเจนที่ชั้นลอยไม่มีแบบแปลน 3 มิติค่ะ”
คำตอบจากระบบคอมพิวเตอร์ทำให้เจนแปลกใจมาก“ขอเหตุผลว่า ทำไมจึงไม่มี?”
“ไม่สามารถตอบได้ค่ะ...ไม่เคยมีข้อมูลชุดนี้บันทึกอยู่ในระบบค่ะ”
“ในระบบมีแบบแปลนและโครงสร้างบ้านทุกหลังในพื้นที่ใช่หรือไม่?”เจนจิราถามย้ำ
“ไม่ครบค่ะคุณเจน...ระบบเก็บโครงสร้างและแบบแปลนไว้ทั้งหมด99.87%”
“0.13% ที่หายไป คือพื้นที่ชั้นลอยที่อยู่ในอาคารหลัก ใช่หรือไม่?”
“ใช่ค่ะคุณเจน...ระบบไม่เคยมีข้อมูลส่วนนี้ค่ะ”
คำตอบที่ได้จากระบบทำให้ทุกคนแปลกใจมากจนวีต้องเอ่ยปาก“ทำไมชั้นลอยจึงไม่มีแบบแปลน?”
“หมายความว่าพ่อจงใจปกปิดชั้นลอยเอาไว้เหรอ?”เจนตั้งข้อสงสัย
“ถ้าอย่างนั้นที่ชั้นลอยมีแบบแปลนประเภทไหนบ้าง?”
“แบบแปลนธรรมดาค่ะ”
“พิมพ์ออกมาทั้ง 2 แบบขอความละเอียดสูงสุด”
“รับทราบค่ะคุณเจน”
เจน, พลอย,ส้มและพี่วีนั่งมองแบบแปลนบ้านชั้นลอยทั้งก่อนและหลังปรับปรุงแบบแปลนบริเวณชั้นลอยที่ได้มาจากระบบเป็เพียงโครงสร้างอาคารง่ายๆ มีข้อมูลไม่ละเอียดมากนักในขณะที่พี่วีเปิดสมุดจดเอาไว้ พร้อมๆ กับดูแบบแปลนอย่างละเอียด เขาใช้ดินสอมาร์คจุดต่างๆที่อยู่ภายในแบบแปลนบ้าน พร้อมๆ กับตีเส้นต่างๆ โยงไปโยงมาเต็มไปหมด “เป็อย่างที่พี่คิดไว้เลย แบบแปลนชั้นลอยแปลกมาก”
“มันคืออะไรเหรอคะ?...มีอะไรที่ชั้นลอยเหรอคะพี่วี?”
ทั้ง 4คนต่างหันมามองที่แบบแปลนบ้านที่เต็มไปด้วยเส้นดินสอโยงไปมาเต็มไปหมด “สมัยก่อนแบบเดิมตอนสร้างบ้านใหม่ ชั้นลอยบริเวณนี้มีทั้งหมด 12 ห้องพื้นที่เดิมแคบกว่านี้เยอะ...พี่เข้าใจว่าคุณพ่อค่อยๆ ขยายตัวบ้านมาเรื่อยๆทำให้ชั้นลอยกว้างขึ้นตามขนาดบ้าน”
“แต่ตอนนี้ก็มี 12ห้องเหมือนเดิมนี่ค่ะ”
“ถูกต้อง...มี 12ห้องเหมือนเดิม แต่มีสิ่งผิดปกติอยู่อย่างหนึ่ง”วีตั้งข้อสังเกตจนทำให้ทุกคนต้องหันมามอง
“อะไรเหรอคะพี่วี?”
“ถ้าพี่คำนวณไม่ผิดพื้นที่บริเวณชั้นลอยหายไปประมาณ 25-30 ตารางเมตร...แบบแปลนนี้ผิดหลายจุดขนาดไม่สอดคล้องกันหลายส่วน”
ทุกคนต่างใในสิ่งที่วีพูดออกมา
“พี่วีคำนวณไม่ผิดแน่นะคะ?”ส้มถามย้ำด้วยน้ำเสียงใไม่แพ้คนอื่น
“จุดตัดตรงนี้หมายความว่าอะไรเหรอพี่วี?” พลอยชี้จุดที่วีทำเครื่องหมายดอกจันเอาไว้
“ทุกคนเห็นจุดตัดของเส้นที่เป็เหลี่ยมๆในแบบแปลนนี่ไหม?”
ทั้ง 3คนต่างหันไปมองตามนิ้วของพี่วี
“พี่คำนวณได้ว่า...พื้นที่ตรงนี้มีขนาดประมาณ...”
“พี่วีอย่าบอกนะว่า 25-30ตารางเมตรเหมือนกัน!!!” เจนพูดเสริมแบบไม่ตั้งใจ
พี่วีพยักหน้าตอบรับคำพูดของเจน
“หมายความว่าที่ชั้นลอยมีห้องที่ 13 ด้วย…เหรอ....คะ?” ส้มย้ำคำตอบวีด้วยความแปลกใจ
“รอยแตกที่เราเห็นก่อนหน้านี้เป็วงกบประตูเป็ห้องที่ถูกทุบแล้วทำใหม่พี่คำนวณพื้นที่ตรงนี้ใกล้เคียงกับพื้นที่ที่หายไป...ตำแหน่งของห้องลึกลับห้องนี้อยู่บริเวณส่วนโค้งของตัวบ้านที่ถูกขยายออกมาใหม่ในหลายปีต่อมาทำให้ทุกคนไม่ทันสังเกต...ถ้าพี่เดาไม่ผิดห้องลึกลับนี้ต้องอยู่ข้างๆห้องอาหารแน่นอน”
ใน่จังหวะนี้เองเจนนึกอะไรได้บางอย่าง “ทุกคนตามเจนมา หนูมีอะไรให้ดู...”
เจนเดินไปที่ลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่ในห้องนอนหยิบลูกกุญแจพวงหนึ่งมีสภาพค่อนข้างเก่ามาก ยื่นให้ทุกคนเห็น ทำให้ทุกคนใมากจนพลอยหลุดปากออกมา “ทำไมพวกกุญแจพวงนี้เก่าจัง...มันคืออะไร?แกไปเจอที่ไหน?”
“ตอนนั้นห้องนี้เพิ่งปรับปรุงเสร็จใหม่ๆกุญแจพวงนี้มันอยู่ในตู้เอกสาร ตอนแรกคิดว่าคงเป็กุญแจห้องชุดเดิมที่สำรองเอาไว้ ก็เลยเก็บไว้แบบไม่ได้สนใจอะไร...ลองดูลูกกุญแจดอกนี้สิ”
มีลูกกุญแจอยู่ดอกหนึ่งไม่มีหมายเลขห้องกำกับไว้เป็แถบว่างๆ เหมือนกับถูกขูดด้วยตะไบเหล็กทั้ง 2 ด้าน
“พี่คิดว่าเราน่าจะเจอปริศนาอะไรบางอย่างที่ถูกซ่อนในชั้นลอยแล้วล่ะ...พาพี่ไปห้องกินข้าวหน่อย”
บอร์ดบริหารของซีคอร์ปเข้าประชุม17 คน ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดโดยมีวินัยทำหน้าที่เป็ประธานในที่ประชุมในฐานะรักษาการซีอีโอชั่วคราว
“คุณวินัยคุณพูดแบบนี้หมายความว่างัย??...อย่าคิดว่ามีคนให้ท้ายแล้วจะมาพูดจาแบบนี้กับผมได้นะ ครั้งนี้ผมกับชุติมาไม่ยอมพวกคุณอีกต่อไปแล้วถึงเวลาที่ผมต้องทวงบริษัทนี้คืน”
“ผมบอกไว้ก่อนเลยว่าใครทำอะไรไว้ผมไม่ยอมแน่นอน ถึงแม้ว่าตอนนี้คุณวรวิทย์ไม่อยู่แล้วก็ตาม ผมรับผิดชอบอยู่ผม...ในฐานะรักษาการประธานบริษัทมีอำนาจเต็ม จนกว่าเราจะโหวตประธานคนใหม่”
“ประธานคนใหม่” ขจรหัวเราะด้วยความชอบใจ “ผมถือหุ้นในบริษัทนี้เป็อันดับที่2 ผมควรจะได้เป็ประธานบริษัท...แต่กลับต้องมานั่งฟังเด็กเมื่อวานซืนอย่างแกเนียนะ!!!”
“ผมคิดว่าถึงเวลาแล้วที่ผู้ถือหุ้นทุกคนจะต้องทราบความเป็จริงที่เกิดขึ้นในบริษัท ใน่หลายปีที่ผ่านมาว่าใครทำอะไรไว้!!!”
ทั้ง 2คนต่างโต้เถียงกันอย่างดุเดือดไม่มีใครลดราวาศอกกันแม้แต่น้อย
“คุณวินัยนี่คุณกำลังขู่ผมใช่ไหม?...คุณพูดอะไรระวังปากคุณไว้ด้วย!!!!”
“ผมไม่ได้ขู่ใครทั้งนั้นคุณขจร!!!...คุณไม่ต้องร้อนตัว ผมจะตั้งคณะกรรมการขึ้นมาสอบสวนโครงการทั้งหมดที่คุณรับผิดชอบ!!!”
หลังจากวินัยพูดจบทำให้ขจรไม่พอใจอย่างมากยืนขึ้นมาชี้หน้าด้วยความอารมณ์ฉุนเฉียวที่สุด “เราได้เจอกันแน่คุณวินัย!!!...ประชุมวิสามัญใหญ่ครั้งหน้าคุณเตรียมตัวหางานใหม่ไว้ได้เลย!!!”
หลังจากพูดจบขจรกับชุติมาต่างลุกเดินออกจากที่ประชุมพร้อมกับบอร์ดบริหารคนอื่นๆอีก 7 คน
ทั้ง 4 คนยังคงตรวจสอบห้องอาหารและบริเวณทางเดินใกล้เคียงอย่างละเอียดแต่ก็ยังไม่เจออะไรที่ผิดปกติแม้แต่น้อยจนทำให้พลอยกับส้มหมดแรงต้องทิ้งตัวลงนั่งพื้นหมดสภาพ“หมดแรงแล้ว!!! ก้มๆ เงยๆจนตาลายเวียนหัวไปหมดแล้วเนีย!!!...ฉันอยากจะถามเหลือเกินว่าบ้านแกจะใหญ่ไปไหน!!!!”
“พี่พลอย…หนูว่าน่าจะเหมือนกับในละครหรือเปล่าคะ?ทางเข้าต้องอยู่หลังรูปหรือไม่ก็มีตู้บังอยู่ก็ได้ หรืออาจจะ…”
ใน่จังหวะนี้เองป้ามุกกับลุงหมูเดินเข้ามา พร้อมๆ กับถาดอาหาร “ทุกคนพักกันก่อนค่ะป้าทำของกินมาให้เยอะแยะเลย”
“ป้ามุก ลุงหมูทานด้วยกันสิคะ”
“ไม่เป็ไรครับคุณหนูลุงกับป้าอิ่มกันหมดแล้ว”
หลังจากลุงหมูพูดจบ หันไปเห็นวีกำลังจองมองแบบแปลนบริเวณชั้นลอยโดยบังเอิญ“คุณวีดูแบบแปลนชั้นลอยทำไมเหรอครับ?”
“คือตอนนี้พวกเราสงสัยว่าชั้นลอยอาจจะมีห้องลับอยู่ค่ะลุงหมู” เจนตอบแทนวี
“ห้องลับ...ห้องลับอะไรเหรอครับผมทำงานอยู่ที่นี่มา 30 กว่าปี ไม่น่าจะมีนะครับคุณหนู”
“แต่แบบแปลนนี้มันบอกว่ามีนะครับ”วียังคงยืนยันความคิดตัวเองพร้อมกับยื่นแบบแปลนให้ลุงหมู
“ผมดูไม่รู้เื่หรอกครับคุณวี...ผมความรู้น้อยครับ”
“ตอนนี้พวกเราอยู่กันตรงนี้ครับลุงหมู...แบบแปลนใหม่ตามจุดนี้บอกเราว่า ตรงนี้คือห้องนอนคุณเจน ส่วนห้องข้างๆคือห้องอาหารส่วนตัว” วีรีบหยิบแบบแปลนชั้นลอยเก่าอีกใบให้ลุงหมูเห็น“ตำแหน่งตรงนี้น่าจะเป็ห้องนอน ส่วนพื้นที่ข้างๆน่าจะเป็ห้องอาหาร...ถ้ามันเรียงต่อกันแบบนี้ห้องนอนหรือห้องอาหารต้องใหญ่กว่านี้ครับ ห้องมันผิดขนาดมากเกินไปครับบริเวณตรงนี้ถ้ามองจากด้านนอกคือส่วนโค้งของตัวบ้าน พื้นที่มันหายไปส่วนหนึ่ง...พื้นที่ที่หายไป25-30 ตารางเมตรใหญ่มากครับ”
“สมัยก่อนตรงนี้ไม่ใช่ห้องอาหารครับคุณวีผมจำได้ดีครับ เพราะว่าทุกๆ ครั้งที่นายใหญ่กับนายหญิงมาทานข้าวกับคุณหนูเจนจะมีหน้าต่าง 2 บาน...นายท่านบอกว่า อยากซ่อมบ้านก็เลยย้ายห้องอาหารใหม่ ถ้าเรานั่งเก้าอี้มองบริเวณนี้จะต้องเห็นสระน้ำทั้งหมดเพราะว่าสระน้ำไม่เคยย้ายตำแหน่งครับ แต่หน้าต่างของห้องนี้เห็นสระน้ำแค่บางส่วนครับ”
จบคำพูดของลุงหมูทำให้พี่วีคิดอะไรบางอย่าง “แล้วการซ่อมครั้งนั้นลุงจำได้ไหมว่าทำอะไรบ้าง?”
“นายท่านทุบทิ้งทำใหม่เกือบหมดครับ...ตอนที่ซ่อมบ้านนายท่านให้ลุงกับป้ามุกย้ายไปอยู่โซนด้านหลังครับ”
“ลุงหมูครับแล้วห้องอาหารเดิมถ้าไม่ใช่ห้องนี้แล้วอยู่ที่ไหนครับ?”
“น่าจะเป็ห้องนอนหนูเองค่ะพี่วี” เจนตอบคำถามแทนลุงหมู
“แล้ว...แล้วแปลว่าอะไรเหรอค่ะพี่วี!!!???...พลอยงงไปหมดแล้ว!!!”
“หมายความว่าแบบแปลนอันนี้ไม่ใช่ของจริงทั้งหมดคุณพ่อปรับปรุงชั้นลอยใหม่ขึ้นมาโดยที่ไม่ได้เขียนไว้ในแบบแปลน...ทุกห้องที่อยู่ในชั้นลอยมีขนาดและอัตราส่วนผิดทั้งหมดทำให้คุณพ่อไม่ได้บันทึกเข้าไปในระบบ”
“พ่อ้าปกปิดห้องลึกลับนี้ไว้เหรอคะ?” เจนจิราถามย้ำ
“พี่คิดว่าทั้งใช่และไม่ใช่!!!...คุณพ่อ้าเก็บอะไรบางอย่างไว้เป็ความลับจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสมต่างหากพี่คิดว่าห้องนี้แหละ อาจจะเป็คำตอบทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเรากำลังค้นหากันอยู่”
“รวมถึงผีที่ตามหลอกหนูด้วยหรือเปล่าคะ?”
พี่วีพยักหน้าตอบรับท่าทีของพี่วีทำให้ทุกคนแปลกใจมาก “พี่มั่นใจว่าต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกันแน่ๆ”
“หนู้าพิสูจน์ค่ะว่ามีห้องลับนี้อยู่จริงไหมในชั้นลอย??!?!!”
“พิสูจน์ยังงัยวะมึง!!!!”
คำพูดของวีทำให้เจนรีบไปลากเก้าอี้มา1 ตัว พยายามหาตำแหน่งนั่งเพื่อมองสระน้ำด้านล่างให้ได้ เธอใช้ความพยายามหลายครั้ง“ถ้าในห้องนี้ ต้องนั่งชิดกำแพงมากพอสมควรถึงจะเห็นสระน้ำทั้งหมด”
“สมัยก่อนนายท่านกับนายหญิงมาทานข้าวที่นี่เสมอพร้อมกับคุณหนู...นายท่านมักจะเรียกลุงบ่อยครั้งลุงจำได้อย่างแม่นยำว่า ตำแหน่งเก้าอี้ไม่อยู่ชิดหน้าต่างขนาดนี้ครับคุณหนู”
“ถ้าอย่างนั้นห้องนี้ไม่ใช่ห้องอาหารเก่าแน่นอน”
เจนพาทุกคนเดินย้อนกลับมาที่ห้องนอนตัวเองพร้อมกับลากเก้าอี้มาด้วย“ถ้านั่งในห้องนอนของเจนแล้วยังมองไม่เห็นสระว่ายน้ำอีกแสดงว่าพื้นที่ส่วนโค้งของตัวบ้านต้องมีห้องที่ 13 ซ่อนอยู่...นั่นคือพื้นที่ที่หายไป25-30 ตารางเมตร”
เจนเลือกหาตำแหน่งบริเวณหน้าต่างหลายจุดแล้วทดสอบนั่งมองสระว่ายน้ำผ่านหน้าต่าง ได้ผลเช่นเดียวกันคือเธอต้องนั่งชิดหน้าต่างพอสมควรจึงจะเห็นสระน้ำ
“ถ้านั่งชิดหน้าต่างขนาดนี้ไม่ใช่ตำแหน่งที่พ่อกับแม่หนูเคยนั่ง...แสดงว่าระหว่างห้องนอนหนูกับห้องอาหารมีห้องที่13 คั่นอยู่...และเป็ห้องที่พ่อ้าซ่อนเอาไว้”
“ถ้าเราหันหน้าไปทางสระว่ายน้ำกำแพงด้านขวามือของห้องนอนเจน มันคือกำแพงที่ควรจะอยู่ติดกับห้องอาหารพี่มั่นใจว่า กำแพงด้านขวามือต้องมีประตูซ่อนอยู่...คำถามคืออยู่ตรงไหน?”
ข้อสันนิษฐานของวีทำให้ทุกคนต้องหันไปมองกำแพงด้านขวามือ“ตู้เสื้อผ้าแบบติดผนัง, โต๊ะเครื่องแป้ง แล้วก็ชั้นวางตุ๊กตา…ตำแหน่งไหนน่าสงสัยที่สุด” พลอยตั้งคำถามขึ้นมาทันที
“ตู้เสื้อผ้าแน่นอนค่ะ” เจนตอบขึ้นมาทันที “ตู้ใบนี้สามารถย้ายตำแหน่งเพื่อให้หนูไปนอนห้องอื่นได้...พ่อเคยบอกหนูว่าสร้างห้องนอนไว้ให้หนูหลายห้อง หนูจะได้ไม่เบื่อ”
“กำแพงหลังตู้ใบนี้น่าสงสัยที่สุด...ถ้าอย่างนั้นเจนช่วยย้ายตู้เสื้อผ้าออกไปก่อนได้ไหม?”
“ได้ค่ะพี่วี”
เจนเดินไปด้านหน้าสั่งการแผงควบคุมที่อยู่ไม่ห่างนัก“สวัสดีค่ะคุณเจนจิรา...”
“ช่วยย้ายตู้เสื้อไปห้องนอนชั้น5 ให้หน่อย”
“รับทราบค่ะ...”
หลังจากที่ระบบรับคำสั่งจากเจนระบบไฮดรอลิกดันตู้เสื้อผ้าออกมาจากกำแพงเล็กน้อยบริเวณฐานตู้ด้านล่างถูกยกขึ้นพร้อมกับเพดานเปิดช่องลำเลียงตู้ขึ้นไปชั้นบน ในขณะที่หน้าจอมอนิเตอร์แสดงให้เห็นเส้นทางอย่างชัดเจน
“ตู้เสื้อผ้าจะถึงห้องหมายเลข506 ในเวลา 1 นาที 49 วินาทีค่ะคุณเจนจิรา”
หลังจากที่ตู้เสื้อผ้าถูกนำออกไปเผยให้เห็นกำแพงปูนด้านหลังตู้ ทุกคนพยายามจ้องมองสังเกตความผิดปกติ “ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกตินี่น่า...หรือว่าพวกเราคิดผิด” พลอยพูดไปพลางก็จ้องมองไปด้วย
ในขณะที่วีเดินตรงเข้ามาใช้มือลูบไป-มาสลับกับเคาะกำแพงเป็่ๆ“เจน มีแท่งเหล็กหรืออะไรก็ได้ที่แข็งๆ ใหญ่ๆ หน่อย”
“มีแต่ไม้กวาดอ่ะพี่วี...หรือจะเป็กระป๋องแป้งได้ไหมพี่?”
วีรับไม้กวาดมาจากเจน ค่อยๆไล่เคาะกำแพงปูนกระจายทั่วบริเวณและแนบหูฟังเสียงในเวลาเดียวกันด้วยจนกระทั่งพบความผิดปกติของเสียง “ทุกคนได้ยินเสียงใช่ไหม?...เจอห้องลึกลับลำดับที่ 13 แล้ว!!!”
“บ้านหลังนี้มีกลไกการทำงานต่างๆมากมาย ทำให้คนในบ้านไม่ทันสังเกต...ถ้าเราทุบกำแพงนี้ พี่มั่นใจว่าต้องมีห้องเล็กๆคั่นอยู่แน่นอนห้องนอนเจนกับห้องอาหารมีแค่ช่องส่งอาหารด้านหน้าและช่องส่งตู้เสื้อผ้าผ่านทางช่องบนเพดานบริเวณตรงนี้เป็ส่วนโค้งของบ้านที่ถูกต่อเติมขึ้นมาใหม่มีส่วนโค้งกว้างมากจนเราไม่ทันสังเกตว่า กำแพงห้องนอนกับห้องอาหารอยู่ห่างกันมาก”
คำพูดของวีทำให้ทุกคนใมาก “ปริศนากำลังคลี่คลายแล้ว...พี่สนใจตรงที่ทำไมคุณพ่อต้องซ่อนห้องนี้ไว้ทำไมไม่ทุบทิ้ง...เลือกที่จะเก็บไว้แต่ไม่ให้ใครรู้ จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสมงั้นเหรอ?”
“คุณวีคะ...ป้าว่ารอให้นายใหญ่กลับมาก่อนดีไหมคะ?ถ้าตรงนี้มีห้องลับอยู่จริง ป้าอยากให้นายใหญ่รับรู้เหมือนกันว่าทำไมนายท่านต้องทำแบบนี้ หรือในห้องนี้มีอะไรซ่อนอยู่กันแน่”
ทุกคนล้วนแล้วแต่เห็นด้วยกับข้อเสนอของป้ามุก“ป้ามุก...แล้วตอนนี้คุณตาไปไหน?”
“นายใหญ่ออกไปคุยงานกับคุณวินัยค่ะคุณหนู...แจ้งว่าจะกลับประมาณ6 โมงเย็นค่ะ”
“โอเค...ถ้างั้นพวกเราทุกคนรอคุณตาก่อนหนูว่าทุกคนไปห้องรับแขกใหญ่ดีกว่า...ป้ามุก ลุงหมูช่วยจัดอาหารกับของว่างมาให้ทุกคนหน่อย”
“ได้ค่ะคุณหนู”
1K
![[YAOI] Developer โปรเจกต์พัฒนารัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1601965455_85435102.webp)
![Forever [นิรันดร]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)