ร้านหลบมุมคาเฟ่: เปิดร้านอาหารเชื่อมต่างโลกกลางกรุงเทพฯ

แสงแดดยามเช้าทาบลงบนพื้นคอนกรีตของกรุงเทพมหานครอย่างรวดเร็ว๻ั้๹แ๻่แปดโมงเช้า

เสียงแตรและเครื่องยนต์จากถนนใหญ่ดังแว่วเข้ามาในซอยตันแสนสงบ

นนท์ยืนหลังเคาน์เตอร์ไม้ นิ่งมองปึกธนบัตรสีเทาห้าสิบใบซึ่งจัดเรียงไว้อย่างประณีต

เงินสดห้าหมื่นบาทมัดด้วยยางวงสีเหลือง วางนิ่งบนโต๊ะไม้ราวกับสมบัติล้ำค่า

เขาสูดลมหายใจลึก เก็บปึกเงินสดลงซองพลาสติกใสแล้วซ่อนไว้ในกระเป๋าสะพายข้างใบเก่งอย่างระมัดระวัง

"พี่นนท์คะ พร้อมหรือยังคะ"

เอลวิน่าเดินเข้ามาใกล้ แววตาสีเขียวมรกตฉายความตื่นเต้นปนกังวล

เธอสวมเสื้อยืดตัวโคร่งคู่กับหมวกแก๊ปสีส้มเพื่อปิดใบหูเรียวยาวของเผ่าเอลฟ์

"พร้อมแล้วครับเอลวิน่า"

นนท์ยิ้มพลางดันแว่นทรงกลมให้เข้าที่

"วันนี้ผมต้องปิดประตูหลังร้านชั่วคราว เพื่อไม่ให้ลูกค้าต่างโลกหลงเข้ามาตอนไม่อยู่ครับ"

ชายหนุ่มเดินไปที่ประตูหลังร้านซึ่งสลักอักขระเวทมนตร์และวงจรแสงจางๆ

นนท์ดึงสลักปิดกลอนล็อกอย่างแ๲่๲๮๲า ก่อนจะปิดระบบเชื่อมต่อผ่านหน้าจอสีฟ้า

*ครืน...*

เสียงพลังงานเงียบสงบลง บ่งบอกว่าจุดเชื่อมมิติปิดลงชั่วคราวแล้ว

"เอลวิน่ารอที่ร้านนะ เฝ้าประตูด้านหน้าไว้ ถ้าใครมาก็บอกว่าปิดปรับปรุงชั่วคราวนะครับ"

"รับทราบค่ะ ขอให้การเดินทางไปพบธนาคารราบรื่นนะคะ"

เอลวิน่าชูกำปั้นเล็กๆ ส่งพลังใจ แววตามุ่งมั่นจริงจังจนนนท์อดยิ้มไม่ได้

นนท์เดินมาที่ประตูกระจกหน้าร้าน

เขาเปิดประตูไม้ก้าวสู่โลกภายนอก ลมร้อนอบอ้าวปะทะใบหน้าพร้อมกลิ่นควันจางๆ ของเมืองหลวง

*กริ๊ง...*

กระดิ่งหน้าร้านดังกังวานใส ชายหนุ่มล็อกประตูจากด้านนอกแล้วเริ่มก้าวเดิน

ตึกแถวสามชั้นครึ่งที่ปู่ทิ้งไว้ตั้งอยู่ในซอยลึกแสนสงบ

ตึกแถวของเขาตั้งเด่นอยู่ท้ายซอย ล้อมด้วยซากตึกร้างและกำแพงสังกะสี

ชายหนุ่มก้าวเดินไปปากซอยอย่างไม่เร่งรีบ ทว่าหัวใจเต้นรัวด้วยความกังวล

ภาพจดหมายแจ้งเตือนการยึดทรัพย์ลอยเข้าในหัว

'หากไม่สามารถชำระเงินงวดแรกห้าหมื่นบาทได้ ธนาคารจะยึดทรัพย์สิน...'

น้ำเสียงเฉียบขาดและแววตาเ๾็๲๰าของเ๽้าหน้าที่ยังก้องอยู่ในหู

ตอนนั้นเขาเกือบยอมแพ้ ปล่อยให้ร้านของปู่โดนยึดไปเสียแล้ว

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

นนท์เดินเลี้ยวขวาออกถนนใหญ่ รถราจอดติดยาวเหยียดใต้แดดจ้า

ลมร้อนระเหยจากพื้นคอนกรีตทำให้อากาศชวนเหนอะหนะ

เขาเลี้ยวเข้าสู่ประตูม่านกระจกของธนาคารพาณิชย์ทันที

*ฟู่...*

ไอเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศปะทะแก้ม ช่วยขับความอบอ้าวไปจนสิ้น

ชายหนุ่มกดบัตรคิวชำระเงินกู้ แล้วไปนั่งรอตรงเก้าอี้เบาะสีน้ำเงินมุมห้อง

ใจเขาเต้นระทึก มือกระชับสายกระเป๋าแน่นราวกับกลัวเงินจะหาย

"คิวหมายเลขหนึ่งร้อยสอง ช่องบริการที่สามค่ะ"

เสียงประกาศดังขึ้น นนท์ลุกเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์หมายเลขสามทันที

เ๽้าหน้าที่หญิงคนเดิมที่คอยทวงถามหนี้สิน นั่งอยู่หลังกระจกใส

คุณกานดา เ๽้าหน้าที่ฝ่ายหนี้สิน ผู้มีสีหน้าเคร่งเครียดอยู่เสมอ

เธอเงยหน้ามองนนท์ผ่านกรอบแว่น แววตานั้นจำเขาได้ดีแต่แฝงด้วยความไม่คาดหวัง

"คุณอนันต์ พิริยะกุล ใช่ไหมคะ วันนี้ติดต่อเ๱ื่๵๹อะไรคะ"

เธอกล่าวเสียงเรียบพลางเปิดเอกสารในคอมพิวเตอร์

"มาชำระหนี้งวดแรกเพื่อระงับการฟ้องยึดตึกครับ"

นนท์ตอบเสียงสุภาพ ทว่าน้ำเสียงนุ่มนวลกลับหนักแน่น

คุณกานดาเลิกคิ้วขึ้น แววตาฉายแววฉงน

"ยอดชำระงวดแรกห้าหมื่นบาทนะคะ คุณเตรียมเอกสารขอประนอมหนี้มาหรือเปล่า"

เธอเตรียมเอกสารขอผ่อนผันออกมาอธิบาย เพราะไม่คิดว่าเขาจะหาเงินก้อนนี้ได้ทัน

"เปล่าครับ ผมไม่ได้มาขอผ่อนผันครับ"

นนท์ตอบพลางรูดซิปเปิดกระเป๋าสะพายข้างช้าๆ

เขาวางซองพลาสติกใสที่บรรจุปึกเงินสดสีเทาลงบนถาดใต้ช่องกระจก

"ผมมาชำระเงินสดห้าหมื่นบาทถ้วนครับ"

ดวงตาของคุณกานดาเบิกกว้างเมื่อเห็นปึกเงินสดสีเทาหนาเตอะ

เธอมองปึกเงินสลับกับใบหน้าของชายหนุ่มราวกับไม่เชื่อสายตา

"เงินสดห้าหมื่นบาทถ้วนหรือคะ"

เธอพึมพำพลางหยิบเงินด้วยมือสั่นเทาเล็กน้อย ใส่เข้าไปในเครื่องนับ

*ฟรึ่ดๆๆๆๆๆ...*

เลขห้าสิบปรากฏขึ้นบนหน้าจอดิจิทัลสีแดง

เ๽้าหน้าที่สาวคีย์ข้อมูลลงคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว เสียงปุ่มแป้นพิมพ์ดังระรัว

"ยอดเงินครบถ้วนค่ะ ระบบตัดยอดระงับคดีเรียบร้อยแล้วค่ะ"

เธอยื่นใบเสร็จรับเงินที่มีตัวตราประทับของธนาคารส่งคืนมา

"น่าทึ่งมากเลยนะคะ ทางเราคิดว่าคุณจะชำระไม่ทันเสียแล้ว"

คุณกานดายิ้มบางเบาด้วยความทึ่ง

"ขอบคุณครับ ผมแค่อยากรักษาตึกของปู่ไว้ให้ได้"

นนท์รับใบเสร็จมาถือ แววตายังคงสงบและนอบน้อมเช่นเคย

เขากล่าวลาเ๽้าหน้าที่แล้วเดินก้าวพ้นประตูหมุนกระจกกลับสู่โลกภายนอก

แสงแดดยังร้อนแรง ทว่าคราวนี้นนท์กลับไม่รู้สึกอบอ้าวอึดอัดอีกเลย

ชายหนุ่มยกใบเสร็จสีขาวขึ้นมามอง ยอดเงินห้าหมื่นบาทได้รับการชำระเสร็จสิ้นแล้ว

ลมหายใจที่อัดอั้นในอกมานานหลายสัปดาห์ ได้รับการปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น

บ่าที่ตึงเกร็งผ่อนคลายลง ความโล่งอกแผ่ซ่านในหัวใจ

"สำเร็จแล้วครับคุณปู่ ผมรักษาร้านของปู่ไว้ได้ก้าวหนึ่งแล้วนะ"

นนท์พึมพำกับตัวเอง แววตาเป็๲ประกายสดใสเปี่ยมด้วยความหวัง

แม้จะรู้ดีว่าหนี้สินยังคงเหลืออีกครึ่งหนึ่ง

แต่ก็นั่นไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่เป็๲ไปไม่ได้อีกต่อไป ตราบที่ยังมีบานประตูลึกลับบานนั้นอยู่

ชายหนุ่มก้าวเดินกลับตึกแถวด้วยหัวใจที่เบาสบาย และพร้อมปรุงอาหารในบ่ายวันนี้