กำเนิดราชาแห่งราชันย์

'' ว่าไงพี่ชายอาหารที่เอาไปอร่อยรึป่าว '' จางหมิงยิ้มอย่างทะเล้นให้กับชายที่เป็นหัวหน้า ชายผู้เป็นหัวหน้าเมื่อเห็นรอยยิ้มของจางหมิง หัวสมองของเขาต่างขาวโพกคิดอะไรไม่ออกแม้แต่นิด หากเขาใช้สมองอันน้อยนิดคิดให้มากกว่านี้หน่อย ผลคงจะต้องไม่ลงเอยแบบนี้หลอก เขาต่างสาปเเช่งด่าทอตัวเองมากมายในใจ ข้าชั้งโง้เหลือเกิน ทำไมข้าถึงทำเรื่องไร้ปัญญาแบบนี้ได้ สิ่งที่ทำไปเเล้วคงไม่อาจย้อนเวลาหวนคืนกลับมา ทำให้เขาได้แต่ยอบรับโทษฐานแต่เพียงผู้เดียว โดยจะไม่เอาพี่น้องพ้องเพื่อนมาเกี่ยวข้องเป็นอันขาด เพราะเขาคือหัวหน้าที่เป็นคนคิดแผนโง่ๆนี้ก่อน '' ตัวข้าผู้ต่ำต้อยไร้สมองเบาปัญญาคนนี้ ต้องขออภัยที่ล่วงเกินนายน้อย หากต้องการให้รับโทษขอให้ข้าเป็นผู้รับโทษแต่เพียงผู้เดียวแม้โทษจะหนักขึ้นก็ตาม '' ชายผู้เป็นหัวหน้าโขกศีรษะกับพื้นโรงเตี้ยม แต่ก่อนเขาเคยเป็นลูกของขุนนางระดับสูงฐานะร่ำรวย ใช้ชีวิตอย่างสุขสําราญตามประสาลูกขุนนาง แต่เเล้ววันนึงครอมครัวของเขาต่างถูกฆ่ายกตระกูลมีเพียงตัวเขาที่หนีออกมาได้ จากความช่วยเหลือของพวกคนรับใช้โดยต้องแลกกับการเสียพ่อแม่และน้องสาว รวมทั้งผู้ติดตามทั้งหมด เขาต้องอยู่อย่างอดอยากครั้งจะไปขอความช่วยเหลือจากขุนนางท่านอื่น ก็หาได้มีผู้ได้สนใจไม่ มีเพียงแต่ขับไสไล่ส่งทั้งทำทุบตีบ้าง โยนทิ้งบ้าง ทำได้เพียงอยู่เฉยๆรอความตายไกล้เขา แต่เเล้วสวรรค์กลับไม่ทอดทิ้งเขา วันที่เขาหิวข้าวจนแทบจะตายกลับมีพวกเด็กๆรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ยื่นมันสําปะหลังที่ผ่านการลนไฟเเล้วให้ ในตอนนั้นเขาหิวจนแทบจะตายผิวหนังต่างแห้งเหี่ยวไม่สมกับวัยเด็ก เขารับมันสําปะหลังอย่างทะนุถนอมราวกลับสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต เเล้วตั้งแต่นั้นมา เขาก็ได้ขึ้นเป็นหัวหน้าของเด็กพวกนั้นที่หยิบยื้นชีวิจที่สองให้เขา ด้วยสติปัญญาของเขาที่เคยเป็นลูกขุนนางชั้นสูงมาก่อนทำให้ความเป็นอยู่ดีขึ้นมากกว่าเดิมอยู่มาก ณ โรงเตี้ยมเวลาเที่ยงตรง จางหมิงยืนมองชายผู้เป็นหัวหน้ากำลังโขกศีรษะให้เขา จางหมิงขบคิดภายในใจ พี่ชายคนนี้แม้ภายนอกจะทำตัวเหมือนนักเลงไปบ้าง แต่จิตใจของเขากลับมีแต่ความกตัญญูรักพี่รักน้องพ้องเพื่อน เขาสามารถเอ้ยปากอย่างเด็ดขาดจะรับโทษแต่เพียงผู้เดียว โดยไม่มีความลังเลในตาแม้แต่น้อย สมเเล้วที่พี่ชายคนนี้จะได้รับเรื่อกหัวหน้า '' พี่ชายแน่ใจเเล้วหรอว่าจะรับโทษคนเดียว แม้โทษหนักหนาถึงขั้น....เลยนะ '' จางหมิงเอ้ยเเล้วหยุดเว้นคำเพื่อเป็นนัยให้พี่ชายคนนั้นได้คิดเสียก่อน
แต่จางหมิงก็ต้องเเปลกใจเมื่อได้ยินคำตอบจากพี่ชายตรงหน้า '' ข้ายังยืนยันจะรับแต่เพียงผู้เดียว แม้จะต้องเเลกด้วยชีวิตของข้าก็ตามทีหากมันสามารถทำให้พวกพี่น้องของข้าปลอดภัย เพราะหากไม่ได้พวกเขาเหลานี้ชีวิตของข้าคงจบลงไปนานเเล้ว '' ชายผู้เป็นหัวหน้าเอ้ยออกมาอย่างหนักแน่น ก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆรินไหลออกมาเป็นสาย '' พี่ใหญ่ท่านจะทำอย่างนั้นไม่ได้นะ เเล้วพวกข้าจะอยู่ยังไง พวกเราต่างก็ทำผิดด้วยให้พวกข้ารับโทษด้วยเถอะนายน้อยจางหมิง '' ชายผู้เป็นมือขวาเอ้ยออกมาก่อนจะโขกศีรษะของร้องจางหมิง '' ใช้หัวหน้าพวกข้าก็รับโทษกับท่านด้วย '' ลูกน้องคนอื่นๆต่างเอ้ยออกมาอย่างพร้อมเพียงจางหมิงที่ยืนดูเหตุการ์ณเหล่านี้ เขาค่อนข้างที่จะชอบพี่ชายคนนี้เล็กน้อย '' ลุงจางหงเอาสัญญาทาสมาให้หน่อย '' จางหมิงกล่าวเสียงเรียบกับจางหงที่มายืนอยู่ข้างกาย '' สัน..สัญญาทาส '' ลูงน้องคนหนึ่งผลัดกล่าวเสียงสั่น ว่ากันว่าสัญญาทาสเปลี่ยบเสมือนการตัดอิสรภาพในตัวเอง ผู้เป็นนายสั่งอะไรผู้เป็นทาสก็จะต้องทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด หากขัดขืนคำสั่งผู้เป็นนายทาสคนนั้นจะทุรมาณปวดหัวขั้นรุนแรงจนยากจะบรรยายออกมา มันเป็นความเจ็บปวดที่ตายเสียยังดีกว่า '' พี่ชายว่ายัง จะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะ '' จางหมิงกัดหัวแม่มือให้ปรากฏหยดเลือดเเล้วนำไปกดทับตราที่เขียนว่าผู้เป็นนาย ก่อนจะยื่นสัญญาทาสให้ '' พี่ใหญ่ท่านไม่จำเป็นต้องรับโทษคนเดียว! พี่ใหญ่ยังมีพวกเราอยู่พวกเราเคยร่วมทุกข์สุขกับพี่มามากมายพี่ลืมมันไปเเล้วหรอ '' ชายมือขวากล่าววินวอนท่ามกลางน้ำตารินไหลออกมา '' ท่านนนหัวหน้าา '' ตามด้วยเสียงของเหล่าลูกน้องทุกคนตะโกนออกมา '' ขอบคุณมากนะสำหรับทุกอย่างๆ ตั้งแต่ที่พวกเจ้ามอบชีวิตที่ 2 ให้ ข้าขอขอบคุณมากคาวนี้ก็ถึงตาข้าบ้างเเล้วที่จะทำหน้าที่ในฐานะหัวหน้าเป็นครั้งแรกเเละครั้งสุดท้าย '' เมื่อพูดก็กัดหัวแม่มือให้ปรากฏหยดเลือดเช่นเดียวกับจางหมิงก็จะประทับตราตรงผู้เป็นทาส '' ข้าเทียนหวู ลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลเทียน นับแต่บัดนี้ข้าจะค่อยติดตามนายน้อยจางหมิงนายเหนือหัวของข้าในฐานะทาสผู้ซื่อสตย์ '' เทียวหวูกล่าวคำสาบานดังลั่น เเสงสีทองอ่อนๆต่างครอบคุมร่างของจางหมิงเเล้วเทียวหวูก่อนที่มันจะรวมเข้าด้วยกันแล้วหายเข้าไปในสัญญาทาส จางหมิงเมื่อบรรลุผลที่ต้องเป็นเรียบเเล้วจึงรีบเดินออกจากโรงเตี้ยมอย่างเร่งรับเพราะตอนนี้ เขาอายชิบหาย !!! '' บ้าเอ้ย แค่ทำสัญญาทาสเพราะความซื่อสตย์ของมันหลอก ทำไมต้องทำมันให้อลังการด้วย เเละไหนจะกล่าวคำสาบานที่ดังลั่นกลัวผู้คนไม่รู้หรอว่าเป็นทาสของข้า แล้วอะไรของพวกลูกน้องเก่าของมันจะดราม่าทำเพื่ออะไรวะ!! '' จางหมิงสถบด่าในใจพลากเอามือปิดหน้ารีบวิ้งขึ้นรถม้า
=================================================================================
มาเสริฟให้เเล้วนะครับ มีโปโมชั่น ถ้าได้อีก 5 คอมเม้นพรุ่งนี้จะแต่งเพิ่มให้อีกตอนเลยยย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Ep.10

นิยายแนะนำ

กำเนิดราชาแห่งราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Ep.10

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้