สายลับเนโครแมนเซอร์แห่งสถาบันเวทมนตร์

เนเรียถือฉมวกเดินเข้ามาในสนามฝึกอย่างเงียบ ๆ

ไม่มีท่าทีตื่นเต้น

ไม่มีความกังวล

แม้แต่น้อย

เธอเพียงแค่ถือฉมวกเอาไว้ในมือ แล้วมองมาทางฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนกำลังจะไปทำอะไรธรรมดา ๆ

แต่ดูจากสายตาของเธอแล้ว... ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกสินะ

อาจารย์ที่ยืนอยู่ข้างสนามยกมือขึ้น

"เริ่มได้!"

ทันทีที่สิ้นเสียง— เนเรียหายไปจากจุดเดิม!

ฉมวกพุ่งเข้ามาจากด้านข้างอย่างฉับพลัน ปลายอาวุธแทงเข้าหาลำตัวโดยไม่มีการลังเลแม้แต่น้อย

ฉันเบิกตาขึ้นเล็กน้อย... เร็วมาก!

ฉันเอียงตัวหลบ

ฉึก!

ปลายฉมวกเฉียดเสื้อของฉันไปเพียงเล็กน้อย ความเร็วระดับนี้ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ ยังไม่ทันที่ฉันจะคิดจบ เนเรียก็กระชับด้ามฉมวกแล้วหมุนตัวฟาดกลับมา

ฉันยกแขนขึ้นป้องกัน

ปัง!

แรงกระแทกส่งผ่านแขนจนร่างของฉันถอยไปหลายก้าว ฉันมองเธอด้วยความประหลาดใจ

เมื่อครู่นี้... เธอไม่ได้ใช้มานาเลยด้วยซ้ำ

เนเรียก้าวเข้ามาอีกครั้ง ไม่มีคำพูด ไม่มีเสียงตะโกน ไม่มีท่าทางโอ้อวด มีเพียงสายตาที่จับจ้องฉันราวกับนักล่าที่กำลังประเมินเหยื่อ

จากนั้นเธอก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง

ฉึก! — ฉันหลบ

ฟึ่บ! — แทงอีกครั้ง ฉันเบี่ยงตัว

ปัง! — ฟาดจากด้านล่าง ฉันกระโดดหลบ

การโจมตีต่อเนื่องแทบไม่มีช่องว่าง การเคลื่อนไหวของเธอไม่เหมือนนักเรียนที่กำลังฝึกต่อสู้ทั่วไป ไม่มีรูปแบบตายตัว ไม่มีท่าทางที่ฟุ่มเฟือย เธอเพียงแค่โจมตีตามสัญชาตญาณอันเฉียบคมของร่างกายอย่างแท้จริง

ฉันถอยออกมาอีกครั้ง ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ ฉันถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะปล่อยให้มานาไหลเวียนไปทั่วร่าง

วูม—!

แรงกดดันแผ่ออกมาจากตัวฉัน ดวงตาของเนเรียเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูเหมือนเธอจะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง

ฉันจับจังหวะการเคลื่อนไหวของเธออีกครั้ง คราวนี้ฉันไม่ได้ตั้งรับตรง ๆ แต่ใช้วิธีเบี่ยงปลายฉมวกออกจากแนวโจมตี ปล่อยให้มันเฉียดผ่านตัวไป จากนั้นจึงก้าวเข้าไปในระยะประชิด

ฟึ่บ!

ฉันใช้มือปัดแขนของเนเรียออก หมุนตัวหลบการโจมตีถัดไป แล้วใช้จังหวะนั้นสวนกลับ

ตึง!

ฝ่ามือของฉันหยุดอยู่ห่างจากลำตัวเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร เนเรียชะงักกึก ฉันจึงถอยออกมา

การตั้งรับตรง ๆ ไม่มีประโยชน์ เนเรียเร็วเกินไป แรงเยอะ และสัญชาตญาณดีจนน่ารำคาญ ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือไม่รับแรงตรง ๆ เพียงแค่เปลี่ยนทิศทาง แล้วใช้แรงของเธอเองย้อนกลับไป

เนเรียจ้องมองฉัน ก่อนจะจับฉมวกแน่นขึ้น

"อีกครั้ง"

เธอพุ่งเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เร็วยิ่งกว่าเดิม ฉันเบี่ยงปลายฉมวกออก เธอหมุนตัว ฉันก้าวหลบ ฉมวกของเธอฟาดลงพื้น

ตูม!!

พื้นสนามฝึกแตกร้าวเป็นเส้นยาว แรงขนาดนี้เลยเหรอ?!

เนเรียไม่หยุด เธอพุ่งเข้าใส่ต่อทันที ฉันทั้งเบี่ยง ทั้งหลบ และใช้มานาช่วยรับแรงกระแทก การโจมตีของเธอรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แต่ด้วยประสบการณ์จากการต่อสู้มานับร้อยปี ทำให้ฉันยังอ่านจังหวะของคู่ต่อสู้ได้ทัน

แต่ในขณะที่ฉันกำลังคิดว่าจะหาทางจบการต่อสู้อย่างไรดี

ตูม!!

ฉมวกกระแทกพื้นอย่างรุนแรงจนเสาหินและเศษหินกระเด็นไปทั่ว ฉันกระโดดหลบพลางหันมองไปรอบ ๆ... พื้นสนามฝึกเต็มไปด้วยรอยแตก กำแพงด้านข้างมีรอยกระแทกขนาดใหญ่

"พอได้แล้ว!" เสียงของอาจารย์ดังขัดขึ้น

เนเรียหยุดทันที ฉันเองก็ลดมานาลง เนเรียหันไปมองอาจารย์

"ทำไม?"

อาจารย์ไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงชี้ไปรอบ ๆ สนามฝึก "ดูเอาเอง"

เนเรียหันไปมอง ฉันเองก็มองตาม... พื้นสนามที่เคยเรียบกลับเต็มไปด้วยรอยแตก เสาฝึกซ้อมเสียหายหลายต้น นักเรียนที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ ต่างยืนอึ้งกันหมด

อาจารย์กอดอก "ถ้าปล่อยให้พวกเธอสู้กันต่อ สนามฝึกแห่งนี้คงต้องสร้างใหม่"

เนเรียมองพื้น "...อ๋อ"

สีหน้าของเธอยังคงเหมือนเดิม ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิด ยัยนี่ไม่รู้ตัวจริง ๆ สินะว่าตัวเองทำอะไรลงไป

"ไม่ต้องห่วงสนามฝึกแห่งนี้มีเวทมนตร์ซ่อมแซมร่ายเอาไว้"

ทันใดนั้นสนามฝึกซ้อมก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมภายในไม่กี่นาที

อาจารย์หันกลับไปมองนักเรียนคนอื่น ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินแซมขาว

"รอบต่อไปเอาเป็นนายละกัน"

อัลเดน ดวงตาเป็นประกายขึ้นทันที "ครับ!"

อาจารย์หันไปมองอีกฝั่ง "ส่วนคู่ต่อสู้... เธอ"

นิ้วชี้ไปที่เอเลน่า เธอชะงักเล็กน้อย "ฉันเหรอ"

"ใช่"

อัลเดนเดินเข้าสนามพร้อมรอยยิ้ม หยิบดาบฝึกขึ้นมา "ฝากตัวด้วยครับ"

เอเลน่าพยักหน้า "เช่นกันค่ะ"

ฉันมองทั้งสองคน อัลเดนเป็นนักดาบฝีมือสูง ส่วนเอเลน่าคือผู้ครอบครองดาบศักดิ์สิทธิ์ การต่อสู้นี้คงไม่ธรรมดาแน่

"เริ่ม!"

อัลเดนพุ่งออกไปก่อน เร็วมาก! ดาบฟาดลงจากด้านบน เอเลน่ายกดาบขึ้นรับ

เคร้ง!

แรงกระแทกทำให้เธอถอยไปหนึ่งก้าว อัลเดนไม่ปล่อยโอกาส เขาก้าวตาม ฟันซ้าย ขวา แทงตรง ทุกการเคลื่อนไหวต่อเนื่องและแม่นยำ

ฉันหรี่ตาลง... ฝีมือดาบของอัลเดนดีจริง ๆ เขาไม่ได้ใช้แรงอย่างไร้ประโยชน์ ทุกก้าวและการฟันล้วนมีเป้าหมาย จนกดดันให้เอเลน่าต้องถอยรับอย่างต่อเนื่อง

แต่แล้ว เอเลน่าก็หยุดก้าว สูดลมหายใจเข้า ก่อนที่มานาจำนวนมหาศาลจะทะลักออกมาจากร่าง!

วูมมม—!

บรรยากาศรอบสนามเปลี่ยนไปในทันที แสงสีขาวบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นรอบตัวเธอ

อัลเดนชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะกระชับดาบแน่น 

"สมกับเป็นผู้ครอบครองดาบศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ"

เอเลน่ายกดาบขึ้น "ฉันจะไม่ออมมือแล้วค่ะ"

เคร้ง!!

แสงพุ่งออกจากดาบ อัลเดนพุ่งเข้ารับ แรงปะทะครั้งนี้รุนแรงจนพื้นสนามสั่นสะเทือน แต่ครั้งนี้กลายเป็นอัลเดนที่ถูกผลักถอยหลัง เอเลน่าก้าวตามแล้วฟันดาบลงมาอีกครั้ง

ปัง!

ดาบฝึกในมืออัลเดนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเสียจังหวะ ถอยหลังไปหลายก้าว ความแตกต่างของปริมาณมานามันมากเกินไป ในที่สุดดาบของเอเลน่าก็หยุดอยู่ตรงหน้าอัลเดน

"พอ!" อาจารย์ยกมือขึ้นประกาศผล

อัลเดนลดดาบลง แม้จะแพ้ แต่เขากลับยิ้มออกมา

 "ขอบคุณสำหรับการประลองครับ"

เอเล

น่ายิ้มตอบ "ฉันเองก็เช่นกันค่ะ"

ฉันมองภาพนั้นพลางคิดในใจ... อัลเดนเหนือกว่าในด้านเทคนิคดาบ แต่เมื่อเอเลน่าใช้มานามหาศาล สถานการณ์ก็พลิกทันที