บทนำ
เริ่มต้นชีวิตอีกครั้ง
ความทรงจำอันแสนเศร้า การใช้ชีวิตอย่างลำบากยากเข็นตลอดระยะเวลายี่สิบห้าปีที่ผ่านมาได้จบลงแล้ว จบลงด้วยความน่าเวทนาอย่างสุดแสน แม้จะเลื่อนรางเต็มทีทว่านางกลับยังจำความรู้สึกในตอนนั้นได้อย่างแจ่มชัด
วันนั้นเป็วันที่มีฝนตกลงมาใน่ค่ำนางจำได้ว่าในขณะที่กำลังรอข้ามถนนหลังจากเพิ่งเลิกงาน จู่ ๆ ก็มีรถพุ่งเข้ามาชนนางจนเสียชีวิต
หยาดฝนที่ตกลงมาเป็สายรวมตัวกันกลายเป็แอ่งน้ำที่ไหลนองอยู่เต็มพื้นนางจำได้ดีว่าเืในกายของนางไหลรวมไปกับน้ำสกปรกเ่าั้มากมายเพียงใด
มันมากพอที่ทั่วทั้งบริเวณนั้นจะเต็มไปด้วยเืแดงฉานน่าหวาดกลัว
ร่างของนางนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นที่ทั้งเย็นทั้งแข็งและเปียกชื้นเม็ดฝน เม็ดแล้วเม็ดเล่าตกลงมากระทบใส่ร่างของนางจนรู้สึกเจ็บไปทั่วทั้งตัว
นางในยามนั้นสิ้นใจอย่างอเนจอนาถยิ่ง
แต่จิตสุดท้ายกลับรู้สึกโกรธแค้นในโชคชะตาของตนนั้นเป็ที่สุด ์ให้นางเกิดเป็เด็กกำพร้าที่ต้องทำงานหนักสู้ชีวิตอย่างอยากลำบากก็ช่างเถอะ ไฉนจึงต้องให้นางมาตายเช่นนี้ด้วย ทั้งชีวิตนี้แสนเศร้านักได้พบ เจอเพียงแต่สิ่งเลวร้าย
ชีวิตเลวร้ายเช่นนั้นจบสิ้นลงเสียทีก็ดีแล้วนางนั้นเหนื่อยเกินทนที่ จะต้องใช้ชีวิตต่อไปแล้วเช่นกัน…
พอแล้วกับชีวิตน่าอดสูเช่นนี้
ครั้นที่คิดว่าชีวิตจบสิ้นลงแล้วนางกับลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในร่างของเด็กหญิงตัวน้อยวัยสี่ขวบ
ทุกสิ่งรอบตัวล้วนแปลกตาไปหมด ไม่เหมือนที่เคยได้พบเห็นมาก่อน ไม่ว่าจะเป็สิ่งของหรือผู้คนต่างก็แปลกตาไปมากไม่หลงเหลือความคุ้นเคยแม้สักนิดนางจึงมั่นใจว่าที่นี่ไม่ใช่โลกที่นางเคยอยู่อย่างแน่นอน
อาจเป็ไปได้ว่าที่นี่คือโลกต่างมิติที่นางพลัดหลงเข้ามาหลังจากที่เสียชีวิต หรือไม่ก็อาจจะเป็เพราะอะไรบางอย่าง ที่ทำให้นางถูกดึงเข้ามาอยู่ ในมิตินี้มิติที่คล้ายคลึงกันกับยุคจีนโบราณ ทว่าหลายสิ่งกับไม่เหมือนกัน
ไม่ว่าสิ่งใดก็ตามที่ทำให้นางได้เกิดใหม่ในมิตินี้ให้นางได้มีโอกาส กลับมามีชีวิตอีกครั้งในฐานะหลิวซือนัว บุตรสาวคนเล็กของสกุลหลิวที่ทำ การค้าเกี่ยวกับอาภรณ์ ซ้ำยังร่ำรวยเป็อันดับต้นๆ ของเมือง ด้วยฐานะใหม่ อันแสนมั่งคั่งนี้ นางจึงตัดสินใจอย่างแนวแน่ว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลก ต่างมิติที่แสนรุ่งโรจน์นี้อย่างกระตือรือร้น
อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ให้ชีวิตใหม่ในมิตินี้ต้องมีจุดจบอย่างน่าอเนจอนาถเช่นกาลก่อนอีก
823
