แววตาของเฟิงเจ๋อพลันเปล่งประกายก่อนจะสบตากับโม่อวี้เฉิน “ฝ่าาท่านยอมตกลงตามข้อเรียกร้องของนางเถิด หากนางมาจากหอปรุงโอสถ์จริงผลประโยชน์ที่เราจะได้รับย่อมไม่น้อยเลยพ่ะย่ะค่ะ”
หอปรุงโอสถ์นี้เป็สถานที่มีอยู่จริงทว่ากลับดำรงอยู่ด้วยความลึกลับยิ่งนัก
โม่อวี้เฉินเหลือบมองเฟิงเจ๋ออย่างไม่สบอารมณ์การกระทำของเขา แน่นอนว่ามักจะมองผลประโยชน์เป็สำคัญแต่หอปรุงโอสถ์เพียงแห่งเดียว ก็ไม่ถึงกับทำให้เขาเก็บมาใส่ใจนัก
แน่นอนว่าผลประโยชน์และปัญหาที่ตามมาย่อมต้องชั่งน้ำหนักให้สมดุล
“ฝ่าา” เฟิงเจ๋อเอ่ยอย่างจนใจ “พิษเหมันต์ของท่านไม่อาจปล่อยให้เนิ่นนานไปกว่านี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“อันหยวนถังย่อมต้องเปิดประตูทำการค้าอยู่แล้ว” โม่อวี้เฉินกลับไม่แยแส“ขอแค่มีเงิน นางย่อมเต็มใจ”
เขากลับรู้สึกว่าหมอหญิงกู้นั้นทั้งจริงใจและซื่อตรงนางไม่ได้นำเื่นี้มาข่มขู่เขาแม้แต่น้อย นางบอกเขาอย่างตรงไปตรงมาว่าเพียงแค่เขายอมจ่าย นางก็สามารถรักษาพิษเหมันต์ให้เขาได้เช่นกัน
“เ้าจงไปสืบมาให้ละเอียดอีกครั้ง” โม่อวี้เฉินหรี่ตาลงตอนนี้เขาอยากจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของสตรีผู้นี้นัก
เฟิงเจ๋ออยากจะทัดทานอีกสองสามประโยคแต่เมื่อเห็นท่าทีขององค์รัชทายาท เขาก็ไม่กล้า จึงได้แต่รับคำ“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าา” หลังจากนั้นเขาก็รีบไปจัดการในทันที
--------
ในด้านของอันหยวนถัง
“ท่านหมอกู้!” เมื่อเกอจวิ้นว่างเว้นจากภารกิจเขาก็มายังอันหยวนถังในทันที
ในตอนนั้นที่กู้ตงหลิงนำคนมาทำลายที่นี่เขาก็ได้นำคนมาเช่นกัน ทว่าผู้คนที่เขานำมานั้นไม่อาจทานทนได้เลยแม้แต่ตัวเขาเองก็ได้รับาเ็สาหัส ยังดีที่ในจวนมีหมอประจำจวนอยู่ ดังนั้นเกอจวิ้นจึงต้องนั่งรถเข็นเข้ามาในอันหยวนถัง
“เป็ข้าเองที่ไร้ความสามารถ ไม่อาจปกป้องอันหยวนถังไว้ได้” เกอจวิ้นกล่าวด้วยความละอายยิ่งนัก ในครานั้นกู้ชิงเฉิงได้ช่วยชีวิตเขาไว้เขาเคยสาบานว่าจะปกป้องนางให้ปลอดภัย
ตลอดสองปีที่ผ่านมาเขาก็ได้ทุ่มเทสุดกำลัง ทำให้ในเมืองอี๋สุ่ยนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องอันหยวนถัง
เพียงแต่ครานี้กลับเป็ศัตรูที่มีอำนาจแข็งแกร่งเกินไป
“ไม่ใช่ความผิดของท่านหรอก ท่านเองก็ไม่อาจล่วงเกินคนเ่าั้ได้” กู้ชิงเฉิงมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเกอจวิ้นที่เต็มไปด้วยาแนางก็รู้สึกสะท้อนใจอยู่บ้าง
“คิดไม่ถึงเลยว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้จะร้ายกาจถึงเพียงนี้ข่าวลือที่ผ่านมาล้วนเป็เื่โกหก” เกอจวิ้นกล่าวอย่างขุ่นเคือง“เมื่อข้ากลับไปยังเมืองหลวง ข้าจะต้องไปฟ้องร้องฝ่าาเป็แน่”
เขารู้แค่ว่ากู้ตงหลิงนำคนมาทำลายอันหยวนถังแต่ยังไม่ทราบเื่ที่กู้ชิงเฉิงจัดการกู้ตงหลิงตอนนี้เขาจึงรู้สึกโกรธแค้นเป็อย่างมาก
“ไม่ต้องให้ท่านเกอต้องลำบาก เื่เล็กน้อยเช่นนี้จะไปรบกวนท่านได้อย่างไร”กู้ชิงเฉิงรีบโบกมือ ก่อนจะกล่าวว่า “ตอนนี้จัดการเรียบร้อยแล้วเ้าค่ะ”
ทำให้เกอจวิ้นถึงกับตะลึง“จัดการเรียบร้อยแล้วรึ?”
“เ้าค่ะ คุณหนูใหญ่ตระกูลกู้ยอมชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดของอันหยวนถังแล้ว”กู้ชิงเฉิงพยักหน้า
เกอจวิ้นถึงกับงุนงงและไม่รู้จะเอ่ยอะไรต่อ ในวันนั้นกู้ตงหลิงช่างโเี้ยิ่งนักผู้คนที่นางนำมาล้วนเป็ยอดฝีมือทั้งสิ้น
“ที่นี่ไม่มีเื่อันใดแล้ว ท่านเกอกลับไปพักรักษาตัวเถิดเ้าค่ะ” กู้ชิงเฉิงรู้สึกขอบคุณเขามากเมื่อสองปีก่อนเขามาขอรับการรักษาที่อันหยวนถังนางก็เพียงแค่เก็บค่ารักษาและลงมือช่วยชีวิตผู้คนเท่านั้นคาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะคอยดูแลอันหยวนถังมาโดยตลอด
แม้จะเป็เพียงผู้ปกครองเมืองเล็กๆทว่ากู้ชิงเฉิงก็ทราบดีว่า แท้จริงแล้วเขาเป็คนในราชวงศ์
ทว่าในเนื้อเื่ต้นฉบับเกอจวิ้นผู้นี้ก็มีความทะเยอทะยานเช่นกัน แต่ตอนจบกลับดูเรียบง่ายเขาเพียงแค่เฝ้าดูแลเมืองเล็กๆ แห่งนี้เท่านั้น
แต่ในยามที่นางร้ายร่วมมือกับฮ่องเต้แคว้นหลินเพื่อเข้าโจมตีแคว้นต้าฉินเกอจวิ้นก็ได้ให้ความช่วยเหลืออยู่ด้วยดังนั้นกู้ชิงเฉิงจึงไว้ใจเกอจวิ้นมาโดยตลอด
“เมื่อเช้าข้าไม่เห็นกู้จิ่งเซวียน เขาไม่เป็อะไรใช่หรือไม่?” เกอจวิ้นกล่าวด้วยความกังวล พลางกวาดตาไปรอบๆ เพื่อมองหาเด็กชายตัวน้อย
“กู้จิ่งเซวียนไม่เป็อะไรเ้าค่ะ” กู้ชิงเฉิงส่ายหน้า
หากกู้จิ่งเซวียนมีอันตรายนางจะต้องเอาชีวิตของกู้ตงหลิงเป็แน่ ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็อย่างไร นางก็ไม่สนใจ
ทว่าเกอจวิ้นกลับมีท่าทีลังเลใจคล้ายอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด
“เป็อะไรไปหรือเ้าคะ?” กู้ชิงเฉิงเลิกคิ้วถาม“มีสิ่งใดไม่ถูกต้องหรือ?”
“ข้าได้ยินมาว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้มีสติปัญญาเฉียบแหลมเหตุใดครั้งนี้นางจึงได้เผยร่องรอยการเคลื่อนไหวขององค์รัชทายาทออกมา” เกอจวิ้นรู้สึกว่าคำร่ำลือนั้นเชื่อถือไม่ได้อีกครั้ง
เื่นี้กู้ชิงเฉิงไม่ได้กล่าวออกมาแน่นอนว่าต้องเป็ผลจากหญ้าลวงใจของกู้จิ่งเซวียนที่ทำให้กู้ตงหลิงเผยธาตุแท้ของตนเองออกมา
ความแตกต่างระหว่างก่อนและหลังนั้นช่างห่างไกลกันยิ่งนัก
และในตอนนี้กู้ชิงเฉิงเห็นประกายสังหารในแววตาของเกอจวิ้นอย่างชัดเจน
เห็นได้ชัดว่าเขาเกลียดโม่อวี้เฉิน!
“ดูท่าเื่ที่องค์รัชทายาทถูกพิษเหมันต์จะเป็เื่จริงกระมัง” เกอจวิ้นหรี่ตา “แต่พวกเขาก็ช่างโอหังยิ่งนักมาขอให้ผู้อื่นรักษาให้แล้วยังทำถึงเพียงนี้”
“องค์รัชทายาทถูกพิษเหมันต์เป็เื่จริงเ้าค่ะ” กู้ชิงเฉิงพยักหน้า“แต่ยามนี้พวกเขาไม่ได้ร้อนใจจะรักษาองค์รัชทายาทเท่าใดนักกลับเป็ใบหน้าของคุณหนูกู้ที่ดูเหมือนจะสาหัสยิ่งกว่า”
เกอจวิ้นพยักหน้าอย่างครุ่นคิด“คุณหนูกู้ใจคออำมหิตถึงเพียงนั้นท่านยังจะรักษาใบหน้าให้นางอีกหรือ? นางเป็ผู้ที่ทำลายอันหยวนถังเสียยับเยินไม่ใช่รึ?”
“ในเมื่อมีค่ารักษา เหตุใดจึงจะไม่ควรกอบโกย” กู้ชิงเฉิงเอ่ยอย่างไม่ได้ใส่ใจ“อีกทั้งนางเป็คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลกู้ข้าจะไม่รักษาใบหน้าให้นางได้อย่างไรเ้าคะ”
ที่นางเอ่ยเช่นนี้เพราะในสายตาของชาวเมืองอี๋สุ่ย นางเป็เพียงหมอกู้แห่งอันหยวนถังและในสายตาของเกอจวิ้นเองก็เช่นกัน
ยามนี้เกอจวิ้นรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง“ข้าคงต้องกลับวังหลวงบ้างแล้ว”
เขาต้องทำให้ราชวงศ์รับรู้ถึงโฉมหน้าที่แท้จริงของคุณหนูใหญ่กู้ตงหลิงให้ได้อีกทั้งองค์รัชทายาทก็มาพร้อมกับกู้ตงหลิงด้วยย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบได้
“าแของท่าน ต้องพักฟื้นเสียระยะหนึ่งนะเ้าคะ” กู้ชิงเฉิงชะงักไปครู่หนึ่งนางเองก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าเกอจวิ้นจะกลับวังหลวง
ดูเหมือนหลายสิ่งหลายอย่างจะเปลี่ยนไปเสียแล้วเื่นี้กลับทำให้นางมีความรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย
“อืม ยาอายุวัฒนะที่ท่านมอบให้ข้าคราวก่อนยังอยู่ หลังจากที่ข้ากินมันแล้วก็จะเตรียมตัวกลับวังหลวง ท่านหมอกู้โปรดวางใจข้าเคยกล่าวไว้แล้วว่าจะปกป้องอันหยวนถังครานี้คุณหนูกู้ผู้นั้นอย่าหวังว่าจะได้ลอยนวล” เกอจวิ้นขมวดคิ้วแน่น
อย่างน้อยที่สุดคุณหนูใกล้สกุลกู้ก็จะต้องสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไปเพราะเื่นี้หากองค์รัชทายาทคิดจะผูกสัมพันธ์กับตระกูลกู้ ย่อมไม่อาจเป็ไปได้โดยง่ายดายนัก
“เช่นนั้นข้าก็ต้องขอบคุณท่านเกอล่วงหน้าขอให้ท่านเกอเดินทางปลอดภัยนะเ้าคะเมื่อถึงวังหลวงแล้วก็ขอให้พิจารณาตามความเหมาะสม” กู้ชิงเฉิงไม่ได้คัดค้านสำหรับนางแล้ว เื่นี้ไม่ใช่เื่เลวร้ายอันใด
เป็การดีที่ราชวงศ์จะได้รับรู้โฉมหน้าที่แท้จริงของกู้ตงหลิง
เช่นนั้นแล้วฐานะและตำแหน่งของกู้ตงหลิงก็จะได้รับผลกระทบแม้กระทั่งคำพูดของนางก็จะถูกตั้งคำถาม เมื่อไม่อาจสังหารกู้ตงหลิงได้ในดาบเดียวก็จงค่อยๆ ทำลายล้างนางทีละน้อย
“ท่านหมอกู้โปรดวางใจ เื่นั้นข้ารู้ดีแก่ใจอยู่แล้ว” เกอจวิ้นพยักหน้า และปล่อยให้คนสนิทเข็นรถเข็นจากไป
ในตอนนั้นอันอี้ฝานเข้ามาส่งจดหมายฉบับหนึ่ง “คุณชายไปถึงสวนหรูอี้อย่างปลอดภัยแล้วขอรับ”
จดหมายนั้นหยวนจิ่วได้เขียนด้วยตนเองหลังจากที่กู้ชิงเฉิงเปิดอ่าน จึงหยิบพู่กันขึ้นเพื่อเขียนตอบกลับ
เดิมทีนางไม่ประสงค์ให้กู้จิ่งเซวียนอยู่ในสวนหรูอี้แต่สถานการณ์ของอันหยวนถัง่นี้ค่อนข้างสับสนวุ่นวาย จึงไม่อาจให้เขากลับมาได้
กู้ตงหลิงได้รับความเสียหายอย่างหนักในครานี้นางย่อมไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ
กู้ชิงเฉิงรู้จักกู้ตงหลิงดีตราบใดที่นางยังมีชีวิตอยู่ ย่อมต้องกลับมาแก้แค้นเป็แน่
แต่กู้ตงหลิงกลับมีรัศมีนางเอกอยู่เื่นี้จึงทำให้กู้ชิงเฉิงรู้สึกหัวเสียเล็กน้อย
“ให้กู่จื่อรีบนำจดหมายออกไปส่ง และคอยระวังคนขององค์รัชทายาท” กู้ชิงเฉิงเขียนจดหมายเสร็จก็มอบให้อันอี้ฝาน
เื่นี้ไม่ต้องคาดเดาเลยแม้แต่น้อยองค์รัชทายาทโม่อวี้เฉินย่อมไม่มีทางอยู่เฉยอย่างแน่นอนนางรู้จักคนผู้นี้ดีเกินไปแล้ว
อีกทั้งโม่อวี้เฉินยังเป็ผู้กุมอำนาจไว้ในมือย่อมไม่มีผู้ใดสามารถหลบเลี่ยงสายตาของเขาได้
ดังนั้นนางจึงจำเป็ต้องให้กู่จื่อออกหน้าเอาจดหมายนี้ไปส่งแทน
หลังจากนั้นกู้ชิงเฉิงก็เขียนจดหมายอีกฉบับ มอบให้อันอี้ฝาน “เ้าจงส่งคนไปหอปรุงโอสถ์”
นางต้องเบนความสนใจของโม่อวี้เฉินไปยังหอปรุงโอสถ์ให้ได้
การมีอยู่ของสวนหรูอี้ไม่อาจให้ผู้ใดล่วงรู้ได้ แต่หอปรุงโอสถ์นั้นต่างออกไป แม้จะลึกลับแต่ก็เป็สำนักปรุงยา
การที่โรงหมอและสำนักปรุงยามีการติดต่อกันย่อมเป็เื่ปกติธรรมดา
เป็จริงดังคาดเฟิงเจ๋อได้สืบพบเื่การที่อันหยวนถังติดต่อกับหอปรุงโอสถ์แต่เขาก็ไม่ได้ยึดจดหมายเ่าั้ไว้
โม่อวี้เฉินเพียงสั่งให้เขาสืบไม่ได้สั่งให้ลงมือ เขาไม่สามารถทำให้กู้ชิงเฉิงขุ่นเคืองได้ในยามนี้สตรีผู้นี้ก็เป็ผู้ที่ไม่ควรล่วงเกินเช่นกัน
“นางคงจะไปหาคนช่วยเหลือกระมัง” โม่อวี้เฉินจิบชาพลางหรี่ตาลง
เป็จริงดังคาดนางมีความเกี่ยวข้องกับหอปรุงโอสถ์
“องค์รัชทายาท หากมีตำรับยาอายุวัฒนะของหอปรุงโอสถ์พิษเหมันต์ของท่านย่อมถูกระงับได้อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” เฟิงเจ๋อเอ่ยย้ำคำเดิมอีกครั้ง
ยาอายุวัฒนะแม้มีมูลค่ามหาศาลแต่กลับไม่มีขายทั่วไป
“เ้าห้ามเอ่ยเช่นนี้อีก เข้าใจหรือไม่” โม่อวี้เฉินคิดว่ากู้ชิงเฉิงผู้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ย่อมไม่จำเป็ต้องให้เขาปกป้อง เพียงแค่หอปรุงโอสถ์ก็เพียงพอแล้วเหตุใดนางจึงต้องเสนอเงื่อนไขเช่นนั้นกัน?
3K
