ขู่เสวียนคล้ายฝันร้ายเธอตื่นขึ้นมาด้วยความใ มองไปรอบๆ ก็พบเข้ากับห้องโทรมๆ แห่งหนึ่ง มองไปแล้วคล้ายว่าไม่ใช่โรงพยายามและบ้านของเธอ
"คุณหนูฟื้นแล้วหรือเ้าคะ"
"คุณหนู?"
ขู่เสวียนเอ่ยขึ้นมาด้วยความแปลกใจกับคำเรียกของผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ข้างเตียงเธอ
ขู่เสวียนหลับตาลงอีกครั้งเพื่อทำความเข้าใจ เธอเข้าใจว่าเธอคงฝันไปจึงปิดตาลงแต่พอลืมตาก็ยังเห็นผู้หญิงคนนี้ยืนอยู่ไม่ห่าง ขู่เสวียนยกมือซ้ายขึ้นมาจับศีรษะเพราะรู้สึกเจ็บไม่น้อย
"คุณหนูยังเจ็บหัวอยู่หรือเ้าคะ เดี๋ยวบ่าวจะไปนำยามาให้ท่านทานนะเ้าคะ"
"แผล?"
"เ้าค่ะ สองวันก่อนคุณหนูเดินไม่ระวังลื่นตกบันไดที่เรือนใหญ่เ้าค่ะ"
"ลื่น?"
ขู่เสวียนรู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่สตรีผู้นี้โง่เง่าถึงขั้นเดินลื่นตกบันไดจนหัวฟาดพื้นเลยหรือ
ขู่เสวียนเริ่มทำความเข้าใจเื่ราวได้บ้างแล้ว แม้จะไม่อยากเชื่อแต่ก็เกิดขึ้นกับเธอแล้ว เธอไม่ใช่คนโง่ที่จะดูสิ่งใดไม่ออก จึงเลือกที่จะปล่อยให้ทุกสิ่งเป็ไป
"ข้ามีนามว่าอะไร"
ขู่เสวียนเอ่ยขึ้นมาพร้อมรับยาที่สาวใช้นางนั้นนำมาให้ทาน
"คุณหนูแม้ท่านจะไม่ค่อยรู้เื่ราวใดนักแต่ท่านจะลืมชื่อตนเองเช่นนี้ไม่ได้นะเ้าคะ"
สาวใช้นางนั้นเอ่ยขึ้นมาพร้อมมีสีหน้าคล้ายใปนอยากร้องไห้
"บอกมา"
"คุณหนูแซ่ปู้ มีนามว่า มั่วเสวียน"
"ปู้มั่วเสวียน?"
"เ้าค่ะ"
"แล้วเ้าเล่า ชื่อว่าอะไร"
"ข้าชื่อ ขงปา เ้าค่ะ"
"ขงปา เ้าช่วยเล่าเื่ของข้าให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่"
ขู่เสวียนกล่าวออกมาพร้อมกับมองไปยังขงปาด้วยสีหน้าราบนิ่ง ขงปาเห็นแล้วก็รู้สึกว่าคุณหนูของตนแปลกไปจากเดิม ดูจริงจังและมีความคิด
"ได้เ้าค่ะ"
ขงปาเริ่มเล่าเื่ด้วยความระมัดระวังเมื่อเห็นว่าคุณหนูของตนตั้งใจฟังไม่คิดขัดสิ่งใดจึงเล่าออกมาเรื่อยๆ เล่าเพิ่มขึ้นจนลืมตัวไปแล้วว่านางกำลังเล่าเื่ของคุณหนูให้คุณหนูฟังอีกที นึกว่าเล่าเื่คุณหนูให้คนอื่นฟัง
"คุณหนูมีฐานะในจวนปู้ไม่ดีนักเหตุเพราะคุณหนูเป็บุตรสาวของฮูหยินใหญ่ที่ นายท่านไม่ชื่นชอบ คุณหนูก็ไม่ชื่นชอบฮูหยินใหญ่เช่นกันเพราะท่านเชื่อว่าฮูหยินใหญ่อ่อนแอและไร้อำนาจจึงทำตัวห่างเหินไปสนิทกับฮูหยินรอง และถึงจะเป็ฮูหยินใหญ่ของจวนแต่ทุกสิ่งก็ถูกยกไปให้ฮูหยินรองดูแลรับผิดชอบแทนทั้งสิ้น คุณหนูชอบอยู่กับฮูหยินรองเพราะฮูหยินรองดีกับท่านเป็อย่างมาก นางและบุตรสาวมักส่งของที่ไม่ใช้แล้วมาให้คุณหนูได้ใช้ต่อเป็ประจำ และคุณหนูยังมีน้องชายอยู่อีกคนหนึ่งที่เกิดจากมารดาคนเดียวกัน เขาติดมารดาเป็อย่างมากแต่เป็คนที่ชอบหวาดกลัวระแวง คุณหนูจึงไม่ชอบเขามักจะต่อว่าเขาจนเขาต้องหนีหน้าจากท่านเสมอ แม้จะเป็บุตรชายคนแรกของจวนปู้ นายท่านใหญ่กลับให้ความสำคัญกับคุณชายรองที่เกิดหลังจากคุณชายใหญ่เพียงหนึ่งปี อายุของคุณหนูอยู่ที่สิบสี่ปี คุณหนูรองอยู่ที่สิบสามปี และคุณชายใหญ่อยู่ที่สิบสามปีเช่นกัน คุณชายรองสิบสองปีเ้าค่ะ"
ขงปาเล่าถึงตรงนี้ก็เหนื่อยจึงหยุดไปครู่หนึ่ง
"ปู้มั่วเสวียนดูเป็คนโง่เขลาเบาปัญญาคนหนึ่งทีเดียว"
"ใช่เ้าค่ะ เอ่อ ไม่ใช่ ข้าหมายถึง"
ขงปารีบจะเอ่ยปฏิเสธสิ่งที่นางเผลอหลุดปากพูดออกไป
"ไม่เป็ไร ก็โง่เขลาเป็เื่จริง จะพูดปดหรือ"
ขู่เสวียนเอ่ยออกมาแล้วมองขงปาทั้งยิ้มให้เล็กน้อยเป็การปลอบใจนางไม่ให้แตกตื่นใ
ได้ฟังเื่ราวบางส่วนแล้วเช่นนี้ก็พอจะเดาสถานการณ์ต่างๆ ในจวนออกบ้างแล้ว เ้ามีสิ่งใดก็ไปทำเถิด
ขู่เสวียนเอ่ยออกไปเป็การอนุญาตให้ขงปาออกไปทำงานของตนส่วนนางก็อยากจะนั่งอยู่เงียบๆ คนเดียวสักหน่อย ขู่เสวียนใช้มือทั้งสองไขว้ไว้หลังคอแล้วพิงเช่นนั้น แล้วจึงปิดตาลง พลางนึกไปถึงเื่ราวที่คล้ายฝันร้ายนั้นอีกครั้ง
ความเ็ปในหัวใจทำให้ขู่เสวียนรู้สึกถึงร่างใหม่ หวังอี้อ้าย คนที่เคยทำให้หัวใจของขู่เสวียนมีชีวิตอีกครั้งและก็เป็คนทำลายหัวใจดวงนั้นจนย่อยยับ แต่ถึงยังไงเื่ราวของเราสองคนก็คงจบลงแล้ว จะไม่มีขู่เสวียนอีกแต่จะเป็ ปู้มั่วเสวียน แทน
นางลืมตาขึ้นแล้วบอกตัวเองให้ใช้ชีวิตใหม่อย่างมีความสุข ตอนนี้นางคือปู้มั่วเสวียน
1K
