หลังจากอาบน้ำ และแต่งตัวออกจากห้องน้ำออกมาเรียบร้อย ยูเดินไปหน้ากระจกทาครีมบำรุงจัดทรงผมเล็กน้อย ซันมองยูไม่วางตา
" มองอะไร" ยูถามสายตามองผ่านกระจก ซันก้มมองมือถือตัวเอง
"เปล่า" ซันยักไหล่ตอบเสียงเรียบ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง
"เสร็จยัง" ซันเดินมายืนซ้อนหลังสายตาสองคู่จ้องกันผ่านกระจก ก้มหอมซอกคอขาวหนึ่งที ก่อนจะเดินไป
" ส.. เสร็จแล้ว.. แล้วคุณจะไปไหน" ยูถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นซันเดินนำออกนอกบ้าน ยูรีบหันไปหยิบมือถือ เดินตามออกไป
" ก็แวะไปส่งหมอก่อน ผมก็จะไปทำงานบ้างซิ" ซันแกล้งตอบทำหน้ายียวน
"คุณไปทำงานของคุณเถอะ.. ผมไปของผมเองได้" ยูบอกพร้อมกับล็อกบ้านเรียบร้อย ปกติยูมักจะเดินเล่นไป เรื่อยๆทุกวันอยู่แล้ว
"พูดทีเดียวรู้เื่เป็มั้ยหมอ.. จะรั้นหาอะไร" ซันพูดเสียงนิ่งจ้องด้วยสายตาเรียบนิ่ง
" อืม! .. พูดมาก! " ยูชักสีหน้า พูดกระแทกเสียงเดินนำไป แต่ก็ต้องเบ้หน้าเล็กน้อยด้วยความเจ็บช่องทางรักถึงจะดีขึ้นมากแล้วก็ตาม
" นั่งเบาๆ" ซันดุเล็กน้อยเมื่อยูก้าวขึ้นรถกอล์ฟ ยูชะงักเพราะตั้งใจจะนั่งกระแทกเต็มที่ด้วยความหงุดหงิด ยูจึงค่อยๆนั่งลง เมื่อนั่งลงแล้วซันก็ขับรถออกมาส่งที่คลีนิก ต่างคนไม่ได้พูดอะไรออกมา ยูลงโดยไม่ได้หันกลับไปมองหน้าซัน ซันส่ายหัวไปมายิ้มๆก่อนจะขับรถกลับบ้านพักตัวเอง
" ไปถึงไหนมาเพื่อนรัก" เรียวทักเพื่อนขึ้น เมื่อเห็นซันเดินเข้ามา หน้าตาสดชื่น
"ไปส่งหมอที่คลีนิกมา" ซันตอบพร้อมกับเดินไปชงกาแฟแล้วมานั่งจิบ
" มึงโอเคเหรอวะ" เรียวถามย้ำอีกครั้ง ถึงเพื่อนจะเคยเล่าเื่หมอให้ฟังจนหมดแล้วก็ตาม ซันเข้าใจทันทีเมื่อเพื่อนถาม คงไม่พ้นเื่ของคนที่ตนไปส่งมา
"มึงจะถามทำไมนักหนา.. ไอ้จุลมันยังไม่ถามกูเลย" ซันฮึดฮัดเล็กน้อย เรียวก็ยิ้มรับ
" เอ้าทีแรกมึงเล่าให้กูฟัง.. กูไม่เห็นหน้าหมอ.. แต่พอกูเห็นแล้ว.. กูเสียดายวะ" เรียวพูดพร้อมกับลอบมองเพื่อนไปด้วย ซันยกเท้ายันขาเพื่อนไปหนึ่งที
"เวรละมึง.. เดียวกูจะบอกนานา.. "ซันแกล้งขู่
" เฮ้ยๆ.. กูพูดเล่นกูหมายถึงเค้าน่าจะไปเจอคนดีๆกว่ามึง.. แต่เอะหรือกูว่านะ... เค้าไม่เอามึงมากกว่า" เรียวยังคงยียวนเพื่อนไม่เลิก
" เรียวมึงจะได้เป็ผีเฝ้าเกาะก็วันนี้แหละ" ซันมองตาขวาง เรียวยิ้มเจือนๆ
" มึงรอดูได้เลย.. เค้าไม่มีวันไปจากคนเลวอย่างกูได้หรอก" ซันพูดอย่างหมายมั่น
" มึงอย่ามั่นใจไป" เรียวเตือนสติเพื่อน
" กูพูดจริง.. ถึงเค้าจะไปจากกู กูก็จะลากมันกลับมา" ซันพูดเสียงเหี้ยม เรียวส่ายหน้าไปมา
" เออ.. แล้วพรุ่งนี้ไปกี่โมง" เรียวถามกำหนดการเดินทางขึ้นฝั่ง เพื่อเปลี่ยนเื่
" ออกแต่เช้าหน่อยแล้วกัน.. ประชุมบ่าย " ซันบอกเรียว เรียวพยักหน้ารับ ก่อนจะเตรียมตัวไปคาสิโน
.
.
.
ด้านยูหลังจากลงจากรถก็เดินหน้าบึ้งเข้ามาในคลีนิก
" เป็ไงหมอ...ดีขึ้นแล้ว .." เวย์ถามขึ้นเมื่อเห็นหน้าหมอที่หยุดงานไปหนึ่งวัน โดยมีนายหัวของเกาะเป็คน โทรมาบอก ว่าไม่สบาย ทำให้เวย์รู้ถึงความสัมพันธ์ ระหว่างหมอกับผู้เป็นาย ยิ่งเห็นร่องรอยตามคอแล้วเวย์ยิ่งมั่นใจ
" อืมดีขึ้นแล้ว..ขอโทษด้วยครับที่เมื่อวานไม่ได้มาช่วย" ยูบอกด้วยความเกรงใจ
" คิดมากน่า.. ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก ทำงานที่นี่สบายๆ" เวย์พูดแต่มือก็เช็ดอุปกรณ์ไปด้วย ยูจึงหันมาเช็คยาว่ามีอะไรใกล้หมดหรือยัง สักพักก็มีคนป่วยทยอย เข้าออกเป็ระยะ เช่นทุกวัน บางวันมากบางวันน้อย บางวันก็ไม่มีเลย แต่ไม่เร่งรีบ ที่นี่สบายๆอย่างที่เวย์ว่าไว้ จนเวลาล่วงเลยจนเที่ยงกว่า เป็่ว่างๆพอดีเลยสั่งข้าวมากินระหว่างรอทั้งยูและเวย์ก็นั่งเล่นมือถือรอ
Tru Tru Tru...
เสียงโทรศัพท์ของยูดังขึ้น.. ยูถอดหายใจก่อนจะกดรับ
"ครับพี่ดล" ยูเอนหลังพิงพนักเก้าอี้รับสาย
[ยูทำอะไรอยู่.. กินข้าวบ้างรึยัง.. แล้วยุ่งมั้ย]ปลายสายระรัวคำถามใส่
"พี่.. จะให้ตอบคำถามไหนก่อนครับ"
[แหะๆ.. จริงด้วย..ก็พี่คิดถึงยู.. ยูไม่ค่อยตอบไลน์พี่ด้วย.. ยุ่งมากรึเปล่า] ปลายสายพูดด้วยความห่วงปนน้อยใจ
" ก็ยุ่งครับนี้ก็พึ่งได้พักเอง.. ว่าจะกินข้าวสักหน่อยพอดีเวลาพักไม่ค่อยเป็เวลาด้วยครับ" ยูรีบแกล้งบ่น
[พี่ว่าพี่ไปคุยกับพ่อดีกว่าให้ส่งคนอื่นไปแทน] ดลบอกออกมา ยูยกมือถือดูเมื่อได้ยินเสียงของสายเรียกซ้อน ยูหันมองเวย์เล็กน้อย.. เวย์ยักไหล่ ยูถอนหายใจเอาโทรศัพท์แนบหูคุยต่อ
" อย่าเลยครับ.. ผมขอหล่ะ.. แค่นี้คนอื่นก็ว่าผมมากแล้ว" ยูขอร้องออกมา เค้าไม่ชอบใจหลายๆครั้งที่ดลทำให้เค้ารู้สึกเหนือกว่าคนอื่น
[งั้น.. พี่ไม่กวนแล้วนะ.. ดูแลตัวเองดีด้วยนะครับ.. พี่เป็ห่วง]
"ครับ.." ยูตอบรับแล้วกดวางสาย ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ ชำเรืองมองเวย์อย่างจับผิด
" อะไรหมอ" เวย์ถามก่อนจะหลบสายตาไม่มองหน้า
"เปล่า" ยูตอบ ก่อนจะถอนหายใจเมื่อมือถือดังขึ้นอีกครั้ง
"คร้าบบบบบ" ยูรับสายลากเสียงประชด
[ คุยกับใครห๊ะ! ] ซันพูดเสียงติดดุๆ
"เพื่อน" ยูตอบสั้นๆ
[เพื่อนหรือชู้] ซันว่าออกมาเสียงเข้ม
"นี่คุณ.. อย่ามาพูดอะไรแบบนี้นะ" ยูเริ่มมีน้ำโหเหมือนกัน
[ทำไมห๊ะหมอ.. ทำไมพูดไม่ได้.. ลืมไปแล้วรึไงว่าเราเป็...ผ.. ] ซันพูดไม่จบยูก็รีบห้ามขึ้นก่อน
" หยุด! คุณไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น มันเป็ความผิดพลาด.. แล้วถ้าจะโทรมาบ่นก็แค่นี้แหละผมจะกินข้าว! " ยูกดวางสายด้วยอารมณ์คุกรุ่น
" เฮ้อ... เอาดีๆน้าาา.. เล่นกับของแข็งระวังเจ็บหนัก" เวย์พูดลอยๆ พร้อมกับเดินไปรับอาหารกลางวันที่มีคนมาส่งพอดี แล้วเดินไปยังบริเวณครัวเล็กๆอีกมุมห้อง
" คุณพูดอะไรเวย์.. พูดใหม่สิ" ยูเดินตามมาติดๆ
" พอ.. ไม่พูดแล้วกินข้าวกัน.. หิวแล้ว" เวย์พูดแล้วแกะอาหารกลางวันจัดใส่จาน
" คุณรู้อะไรมา.. คุณพูดมาตรงๆเลยเวย์" ยูมองหน้าเวย์นิ่งๆ เวย์ไม่ตอบใด เค้านั่งกินข้าวเงียบๆ จนยูนั่งกินด้วยอาการฟึดฟัด...
.
.
.
.
เย็น..
" เฮ้อ.. อาบน้ำก่อนดีกว่า" ยูบอกกับตัวเองเมื่อนั่งดูงานผ่านอีเมล ที่เพื่อนรักอย่างสีไม้ส่งมาให้ดู เกี่ยวกับคนไข้ จนเวลาล่วงเลยไป2ทุ่มกว่า ยูจึงจับผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำอาบน้ำ จนเรียบร้อย เดินออกมาด้วยผ้าเช็ดตัวพันเอวผืนเดียว ผ้าฝืนเล็กละเลงที่หัว จนไม่ทันสังเกตเห็นคนที่นั่งรออยู่โซฟา
พรึ่บ!
" เหวออ... อะ.." ยูถูกดึงตัวนั่งบนตักแกร่ง อย่างใ ก่อนจะสะบัดตัวแรงๆเพื่อหลุดพ้น ร่างหนาก็ไม่มีที่ท่าจะปล่อย กับล็อกแขนแน่นไพล่ไว้ด้านหลัง
" เมื่อกลางวันพูดอะไรห๊ะ" มือหน้าบีบปลายคางบิดใบหน้าให้หันหลังให้มองหน้าตนเอง
" ปล่อยมันเจ็บ! .." ยูพยายามสะบัดหน้า แต่ก็ไม่เป็ผล เพราะแรงควายของคนร่างหนาอย่างซัน ยูไม่สามารถสู้ได้เลย
"พูดใหม่สิ.. ว่าเป็อะไรกัน.. ผิดพลาดงั้นหรอ" ซันกัดฟันกรอดถามซ้ำคำเดิม ยูเบ้หน้าด้วยความเจ็บ น้ำสีใสเอ่อล้นออกมา
"หึ.. หาเื่เจ็บตัว" ซันเมื่อเห็นยูหมดทางสู้ก็ใจอ่อนขึ้นมา สะบัดหน้ายูหันหนี แต่ก็ยังกอดรัด่คออยู่ มืออีกข้างก็ ล็อกแขนยูไว้เหมือนเดิม
ยูเงียบไม่ได้พูดอะไรออกมา
" คุณซันปล่อยก่อน.." ยูพยายามขอร้อง เพราะสภาพแบบนี้มันหน้าหวาดเสียว ซันนิ่งปรับอารมณ์สักพัก
"เป็เด็กดีสิหมอ.. อย่าดื้อให้มากนัก" ซันพูดพร้อมกับคลอเคลีย ที่ซอกคอยู กดจูบไล่ตามบ่า แผนหลังเนียน กลิ่นสบู่อ่อนๆกระตุ้นซันได้เป็อย่างดี ยูหดตัวพยายามต่อต้าน แต่ก็โดนล็อกไว้จนแน่น
"อืมม" ซันจับปลายคางยูให้หันมารับจูบ มือหน้าสอดบังคับเส้นผมทางท้ายทอยไม่ให้หันหนี ยูยอมรับว่าซันเป็คนที่จูบเก่งมาก จนยูเคลิ้มตาม ปากที่บดเบียดกัน ลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันจนรู้สึกดี มือสะกิดตุ่มไต จนคนบนตักขนลุกซู่
พรึ่บ..
"อืม.. จะขึ้นฝั่งหลายวันคงคิดถึงแย่เลย" ซันพูดเสียงพร่าข้างหู จับยูหันหน้าคร่อมตักตัวเองไว้ จับล็อกทายทอย แล้วประกบปากอีกครั้ง ยูคิดอยากด่าตัวเองที่ไม่ปฎิเสธซันอยู่ในใจ ซันกอดเอวบางกระซับเข้าหัวตัว ใบหน้าซุกไซร้ชอกคอขาว ฝากรอยเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม
" อะ.. อย่ากัด"ยูบอกเมื่อซัน เลียปลายยอดอกอย่างสนุกจนเผลอกัดด้วยความหมั่นไส้
" หมั่นไส้.. ปากดีนัก.. ที่หลังอย่าพูดอีก" ซันประกบปากดูริมฝีปากแดงๆของยูอีกครั้งก่อนผละออก ลากปากลงมาเล่นกับหน้าอกแบนราบ ไม่หยุด ยูกอดคอ มือบางสอดเข้าเส้นผม ความเสียวช่องท้องจนต้องขยำดึงเส้นผมของซัน ซันเองก็บีบเฟ้นก้อนสะโพกนอกผ้าเซ็ดตัว บงบอกความ้า มือหนาลูบต้นขาจนมาถึงกลางกาย ซันเหลือบมองหน้ายู ที่ตอนนี้หลับตากัดปากหน้าหงายเริ่ด เมื่อยามลิ้นของซันระเลงทั่วแผงอก
" ติดง่ายจริงๆนะ....เมียจ๋า"
"ใครเมียคุ.. อะ! .. เจ็บ" ยูพูดไม่จบก็ถูกกัดที่อกอีกครั้ง ก่อนซันจะเลียแผลที่กัด.. จนยูสยิวทั่วร่าง ชายใต้ร่าง ชั่งทำให้เค้าสยบเื่แบบนี้ได้ไม่ง่ายจริงๆ
" จุ๊ๆ.. เป็เด็กดี.. ของเฮียสิ.." ซันลูบลูกบอลสองลูกเล่น
" คุณซัน..อย่า.. อ่า" ยูอยากจะหยุดแต่นิ้วของซันกดเข้าช่องทางรัก จนยูสะดุ้ง เมื่อนิ้วยาวชักเข้าออก แล้วโดนจุดกระสัน จนสะท้าน
" อืม.. อยากเข้าไปแล้ว" ซันบอกเสียงพร่า กัดฟันจนเส้นเืปูดโปน
" ผมยังไม่หาย..." ยูรู้ว่าปฏิเสธไม่ได้ เลยต้องหาวิธีผ่อนคลายตัวเอง
" มีตัวช่วยไม่ต้องห่วง " ซันหยิบบางอย่างที่หิ้วติดมือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจก ชึ่งยูไม่ทันสังเกตเห็น
" แต่... อุ๊ป.." เสียงขาดหายจากการประกบปากอีกครั้ง.. ซันไม่้าคำตอบเค้า้าแค่หมอยูคนเดียวเท่านั้นเวลานี้ ซันพลิกยูนอนหงาย ก่อนจะลุกถอดเสื้อผ้าตัวเองออก จนร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม หน้าท้องมีซิคแพคสวยงาม ท่อนขาที่เต็มไปด้วยรอยสักหนึ่งข้าง จนถึงแก่นกายที่ขนาดใหญ่ที่แข็งขึงพร้อมรบ ยูเห็นถึงกับกลืนน้ำลายฟืดๆลงคอ *กูโดนของใหญ่ขนาดได้ยังไงวะ* ยูคิดในใจ ซันล้มแทรกตัวหว่างขายู..จับแก่นของยูรูดรั้ง ไล่จูบขาอ่อนด้านในจนถึงแก่นกายยู ก่อนจะใช้ลิ้นเลียส่วนหัว
".. ค.. คุณ.. อย่า.." ยูพยายามดันหัวซันออก แต่ก็ไม่สามารถหยุดได้..ซันรูดแก่นกายของยูด้วยโพรงปากขึ้นลง..อีกมือก็..รูดรั้งของตัวเอง ยูจิกเกร็งปลายเท้า เหมือนบางอย่างจะะเิออกมาจากแท่งร้อน มันเสียวซ่านคนร่างหนาปรนเปรอให้เค้าอย่างสุขสม
"อ่า.." มือบางจากดันหัวกลับช่วยขยับเข้าออกสะงั้น ซันถึงกับยิ้มในใจเมื่อรับรู้อารมณ์คนตรงหน้า
" อ้าาา.... อ่าาา!" ยูปล่อยเสียงออกมาพร้อมกับน้ำขาวขุ่นที่พุ่งเข้าปากซัน ซันกลืนกินทุกหยาดหยด เลียทำความสะอาดแท่งร้อนของยูเรียบร้อยอีกด้วย
"คุณซันคลายออกมา" ยูห้ามเสียงหอบ เหนื่อย
"วันนี้ไม่ต้องใช้" ซันบอกก่อนจะหยิบเจลป้ายลงที่ช่องทางรัก นิ้วยาวสอดปรับสภาพความพร้อมก่อนจะสอดแท่นร้อนกดส่วนหัวเข้าไป ทุกอย่างรวดเร็วจนคนร่างเล็กกว่า ตามไม่ทัน
" อ่า.. แน่นมาก"
" ช้า.. หน่อย.. เจ็บ" ยูบอกเสียงสั่น ซันค่อยๆดันเข้าจนสุดความยาว
"อ่าาา.. หมออย่าให้ใครเข้ามาแบบนี้นะ.. มันเป็ของผมคนเดียว" ซันกระชิบข้างหู งับติ่งหูดูดดุนเบาๆวนเลียกกหูลามถึงลำคอ สะโพกขยับเข้าออกสั้นๆ ยูมองซันดวงตาที่พร่าด้วยน้ำตาแห่งความสุขเสียว
" ซีดดด.. อ่าา.. หมอแม่ง.. แน่นฉิบ.." ซันเร่งความเร็วยันตัวขึ้นจับขาสองข้างตรงข้อพับยกขึ้นให้อยู่ท่าที่เหมาะสม
ฟุบ ฟุบ ฟุบ ตับๆ เสียงแท่งร้อนเสียดสีกับผนังอ่อนนุ่ม เสียงเนื้อกระทบกันดังแข่งกับเสียงครางทั้งคู่ระงม
"อะ.." ยูใเมื่อซันจับตัวยูพลิกนอนคว่ำ แล้วดึงสะโพกลอยเด่นขึ้น กดแท่งร้อนเข้าไปอีกครั้ง
"แม่ง! .. อ่าาา.. ซีดด! .. อ่าา..." ซันทั้งครางทั้งสบถ ทุกครั้งที่เข้าออกภายในช่องทางรักคับแน่นของยู ยูฟุบหน้ากับหมอนอิงทั้งกัดทั้งจิกระบายความเสียว มือหนาช่วยจับรูดรั้งแก่นกายของร่างเล็ก ซันก้มลงขบเม้มแผ่นหลังขาวเนียน จนเกิดรอยรักมากมาย ช่องทางรักรัดแน่นจนแทบจะเสร็จเสียให้ได้
" หมออย่ารัดแรง.. จะแตก..." ปากก็พูดไป แต่สะโพกก็ไม่หยุดกระแทกสักนิด
" อื้ออ... อืมมม" ยูชุกหน้ากับหมอนกลั้นเสียงคราง กับความเสียวที่ซันมอบให้ ยูแทบขาดใจ
" อ่าา... คุณ.. ซัน.. ไม่ไหวแล้ว" ยูร้องขอออกมา ก่อนซันจะจับยูนอนตะแคง แล้วนอนซ้อนแผ่นหลังของยู สะโพกก็ทำงานต่อเนื่อง แขนแกร่งสอดใต้ขาพับยกขึ้น อีกข้างสอดใต้เอวรูดแก่นกายร่างบางไปด้วย.. จนร่างบางกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นอีกรอบจนเลอะมือหนา ซันป้ายน้ำรักวนหน้าท้องยู
" อ่าาาา... เหนื่อยแล้ว." ยูหอบหายใจหมดแรง
" อ่าาา.. โครตเซ็กซี่..." ซันมองร่างบางที่เปื้อนน้ำรัก แล้วพลิกตัวขึ้นครองอีกครั้ง เอวหนาเร่งสะโพก เสียงเฉอะแฉะ ยามเนื้อกระทบกัน
ปับ.. .ปับ.. ๆ
"ใกล้แล้ว.. อ่า.. ซีดด.. อ่าาาาาาา" ซันครางยาวเน้นสะโพกอีกสองสามครั้งกระตุกเกร็ง จนยูรู้สึกอุ่นวาบในช่องท้อง ซันฟุบตัวทับร่างบาง ที่ชุ่มเหงือทั้งคู่
"ลุกเถอะ.. ผมอยากล้างตัว" ยูขยับตัว.. เบาๆ ซันเงยหน้ามอง
"เจ็บมั้ย" ซันถามด้วยความเป็ห่วง
" มาถามอะไรตอนนี้.. " ยูตอบกลับสายตาเบี่ยงหนี
" เปล่า.. ถ้าไม่เจ็บจะเอาต่อ" ยูหันควับ.. มองตาเขียว ยูรับรู้ทันทีว่าแก่นกายของซันขยายขึ้นอีกครั้ง
" จะบ้ารึไง.. ผมเหนื่อยแล้วเจ็บด้วย.. ลุกเลยพอแล้ว" ยูดันอกซัน โวยวายทันที ซันหอมแก้มใสอีกครั้ง
" งั้นพาไปล้างตัว" ซันบอกก่อนจะอุ้มซันไปห้องน้ำทั้งๆที่ยังไม่ถอดแก่นกาย
.
.
.
.
หลังจากล้างตัวในห้องน้ำซันก็จัดการอีกหนึ่งรอบกับยูจนยูต้องขอร้องให้หยุด เพราะไม่ไหวจริงๆ
" ไม่อยู่หลายวันอย่าไปอ่อยใครเข้าใจมั้ย" ซันบอกกับยูขณะนอนอยู่บนเตียง โดยมียูนอนหนุนแขน มือหนาลูบหัวยูแ่เบา ซันไม่อยากห่างจากร่างบางสักเท่าไหร่ ถึงจะรู้จักไม่กี่วันแต่เค้ากลับรู้สึกหวงแหนคนในอกอย่างบอกไม่ถูก
"อือ.." ยูตอบรับในลำคอ มุดหน้าหาความอุ่นที่อกแกร่ง ไม่รู้ทำไมถึง้าความอบอุ่นจากร่างหนา ตาก็ปรือเต็มที่ ถึงจะแค่5ทุ่มแต่เสียพลังงานไปมาก
" หึ.. พูดง่ายๆเป็เด็กดีแบบนี้สิ" ซันจูบหน้าผากเนียนเบาๆ
"ง่วงแล้ว.." ยูรีบบอกเพราะกลัวซันจะทำอะไรตนเองต่อ
" ไม่ทำแล้ว.. ถึงอยากจะทำก็เถอะ" ซันกระชับอ้อมกอดลูบหัวร่างเล็กไปมา จนรู้สึกถึงลมหายใจสม่ำเสมอ แล้วหลับตามไป
.
.
.
ติ๊ด ติ้ด.. เสียงตั้งปลุกจากมือถือดังขึ้น ซันคว้าขึ้นมากด ตอนนี้เวลาตี4ครึ่ง เค้าต้องรีบลุกเตรียมตัวกลับบ้านเพื่อเตรียมของเล็กน้อย ซันค่อยๆดึงตัวเองออก ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า เมื่อคืนเค้านอนใส่บ็อกเซอร์ตัวเดียว
"จะไปแล้วหรอ." เสียงงัวเงียของยูถามขึ้นมา ทำให้คนที่ที่ติดกระดุมเสื้ออยู่หันไปมอง แล้วเดินกลับมานั่งตรงที่ว่างของเตียง
" อืม.. ไปเตรียมตัวด้วย.. ไม่อยากให้ไปรึไง" ซันลูบหัวคนนอนตะแคงเบาๆ
" หึ.. ไปไหนก็ไปเถอะ" ยูสะบัดหน้าหนีเล็กน้อย ด้วยความที่เผลอปากถามออกไป กลัวจะเสียกหน้าด้วย
" ดูแลตัวเองดีดี.. แล้วจะรีบกลับโทรมาก็รับด้วย.. ถ้าไม่รับสายกลับมาจะทำโทษ ไม่รับหนึ่งสายเท่ากับหนึ่งที" ซันบอกเสียงนุ่ม ยูนอนหลับตาอยู่ถึงกับเบิกตากว้าง
" หื่น! " ยูถลึงตาใส่ ซันยกยิ้มก่อนจะ หอมแก้มใสหนักๆ
" ไปแล้วนะ.. หมอก็นอนต่อเถอะ พึ่งตี4เอง.." ซันบอกพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปปิดไฟเพื่อให้ยูได้นอนพัก ก่อนจะก้าวออกจากบ้านพัก
" เดินทางปลอดภัยนะ" เสียงดังขึ้นขณะขาพ้นประตู ซันหันกลับมา เห็นยูเอาผ้าขึ้นคลุมหัว เพราะไฟหน้าบ้านเลยทำให้มองเห็นภายในอยู่บ้าง ซันยกยิ้มก่อนจะปิดประตูเดินออกไป แล้วตรงกลับบ้านของตัวเองเพื่อเตรียมตัวเดินทาง เป็เื่ปกติที่ซันมักจะเดินทางแบบนี้เสมอ
"แทบไม่เห็นหัวเลยนะมึง" จุลที่รออยู่บนเรือเช็คความพร้อมเรียบร้อย แซวซันเล็กน้อยเมื่อเห็นเพื่อนเดินมาที่เรือ
"อืม.." ซันยกยิ้มก่อนจะเดินไปนั่งที่ประจำ บนเรือยอชท์ลำหรูราคาสูงลิ่ว ถ้าไม่รวยจริงคงหาชื้อไม่ได้แน่นอน ซันเดินลงไปด้านล่างที่เป็ส่วนของที่พักผ่อน ที่มีทั้งห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัวเล็กๆ แล้วตรงไปชงกาแฟสองแก้วเดินกลับขึ้นมาว่างที่ส่วนของโซฟา้า จุลเป็คนขับเรือโดยทั้งคู่จะสลับกันขับ ซันนั่งมองท้องทะเลกว้าง จิบกาแฟยามเช้ามืดแบบนี้ ดวงอาทิตย์ค่อยๆโผ่พ้นน้ำ พรางคิดถึงร่างบางที่นอนอยู่ในอ้อมกอดเมื่อคืน
" เฮ้อ.. ปั่นป่วนไปหมดจริงๆ" ซันถอดหายใจบ่นคนเดียว
" คิดถึงใครวะ" จุลหันจากพวงมาลัย มาแซวเพื่อนรัก
" ประชุมใหญ่คราวนี้ บอกไทม์เข้ามาร่วมประชุมด้วยรึยัง" ซันเปลี่ยนเื่ถามทันที
" เปลี่ยนเื่เก่ง.. เออบอกแล้ว" จุลส่ายหัวไปมาแต่ก็ตอบกลับไป
" กูว่าถ้ากูทำระบบออนไลน์เสร็จกูจะปิดคาสิโน แล้วทำเป็โรงแรมกับรีสอร์ทบนเกาะแทน" ซันพูดบอกถึงความคิดของตัวเอง
" ทำไมวะ.. มันเป็สิ่งที่ป๊ามึงสร้างขึ้นนะเว้ย"จุลบอกเพื่อนรัก ตาก็มองท้องทะเลด้านหน้าไปด้วย
" แต่ก็เป็สิ่งที่พรากป๊าไปจากกู.. ถ้าป๊าอยู่คงคิดแบบนี้ กูเองก็เหนื่อยกับชีวิตสีเทานี้เต็มทีนะเว้ย.. "
" แล้วพวกเด็กๆหล่ะ" จุลหมายถึงลูกน้องที่ทำงานที่คาสิโน
" กูก็มีงานให้ทำ แต่ใครไม่สะดวกอยู่ต่อก็ชดเชยให้เป็เงินแทน.. แต่ออนไลน์ก็ใช้คนเหมือนกันแหละน่า " ซันพูดออกมาอีก จุลพยักหน้าเป็เชิงเข้าใจ
" ว้าา.. ลูกน้องกูก็ตกงานสิ บริษัทก็เจ๊งพอดี" จุลพูดขำๆ เพราะบอดี้การ์ดของเค้าเกินครึ่งถูกส่งมาคุ้มกันที่คาสิโน
"ตลกหล่ะ.. เด็กมึงแต่ละคนมีแต่คน้า.. มึงเองก็ไม่อยากมาหมกอยู่กับกูนักหรอก.. ไหนจะไอ้เด็กหน้าอ่อนนั่นอีก.. มึงคงอยากดูแลใครสักคนที่ไม่ใช่กูแล้วหล่ะ "ซันพูดอย่างรู้ทันจุล
" พูดเหมือนน้อยใจผัว...." จุลแซวขำๆ
"ผัวพ่อง! .." ซันมองจุลตาดุ.. จุลก็ขำเบาๆ ซันเลยลุกไปเปลี่ยนจุลขับบ้าง จนเรือมาถึงฝั่ง จุลและซันก็ตรงไปสนามบิน ขึ้นเครื่องไปกรุงเทพทันที
.
.
.
" ตรงเข้าบริบัทเลย" จุลบอกลูกน้องที่มารอรับที่สนามบิน
"นี่เอกสารรายชื่อผู้ขอเข้าร่วมโครงการใหม่" จุลหยิบแฟ้มที่ลูกน้องเอามาส่งให้ซัน ซันเปิดอ่านแต่สะดุดชื่อหนึ่ง
... ราฟาเอล..
" มาไม้ไหนอีก" ซันบ่นพึ่มพำ จุลหันไปมอง
"คงอยากลองของอีกหล่ะมั้ง.." จุลบอกพร้อมกับยิ้มเยาะมุมปาก ซันขมวดคิ้วนึกถึงเหตุการณ์บางอย่างที่ผ่านมาหลายปี....
.
.
.
" อือออ" ยูบิดตัวเล็กน้อยเมื่อแสงภายนอกแย่งตาทำให้ตื่นขึ้นมา ยูลูบมือ ไปบนที่นอนด้านข้างที่คนร่างั์นอน รู้สึกวูบโหวงเล็กน้อย
"บ้าไปแล้ว" ยูสบถคนเดียววูบหนึ่งกลับคิดถึงััของซันขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงเพื่ออาบน้ำ ยูค่อยพาร่างกายเดินเข้าห้องน้ำด้วยขาที่สั่นเทา
" อ่า.. เจ็บเป็บ้าเลย...." ยูร้องออกมาเบาๆเมื่อนิ้วััทำความสะอาดช่องทางรักอีกครั้ง ยูกลั้นใจอาบน้ำแต่งตัว แล้วเดินไปทำงานด้วยความเจ็บขัดแต่ก็พาตัวเองถึงคลีนิกจนได้
" สวัสดีครับ" เวย์เอ่ยทักเป็ปกติของทุกวัน ยูพยักหน้ารับแล้วค่อยเดินไปนั่ง เวย์ก็สังเกตอาการก็รู้ทันที
" นายจัดหนักรึไงหมอ" ยูหยุดชะงักมือก่อนจะหันไปหาเวย์ด้วยความใ เวย์ยกยิ้มให้
" คุณพูดบ้าอะไร.."ยูแสร้งเป็ไม่รู้เื่
"ผมไม่ใช่เด็กไร้เดียงสานะหมอ..ถึงดูไม่ออก " เวย์ว่าออกมายูไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดตรงไหน ได้แต่ก้มหน้าเกาท้ายทอย
"คุณรู้ได้ไง" ยูตัดสินใจถาม
" ก็นายไม่เคยโทรมาลางานให้ใครแบบนี้.. แล้วหมอคิดว่าผมไม่เห็นร่องรอยที่คอหมอรึไง.. นายนี่ท่าจะดุน่าดูนะ.. ทิ้งรอยขนาดนี้กะไม่ให้ใครเข้าใกล้เลยสิ" ยูหน้าเหวอก่อนจะรีบดึงคอเสื้อปิดคอ
"มันไม่มิดหรอก.. ด้านหลังก็มี.. หึหึ" เวย์พูดพร้อมกับ กดมือถือเล่น.. ยูเลยหันไปทำงานต่อถึงจะอายแต่ก็ทำไงได้ ดีหน่อยที่มีแค่เวย์คนเดียว ถ้าอยู่โรงพยาบาลคงอายยิ่งกว่านี้...
326K
