ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่43 หัวหน้าวินมอเตอร์ไซค์สงสาร

กริชเพชรชำเลืองตามองดูตารางเดินหมากแปดทิศ เขาขมวดคิ้วนิดหน่อย การขีดเขียนเส้นต่างๆ บนลานหินมันคุ้นตาเขาโคตรๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน เมื่อเหล่าทหารแต่งกายเสื้อสีดำกับเสื้อสีแดงยืนคนละฝ่าย ในตำแหน่งสลับกันไปมาบนตารางหมากแปดทิศ ทำให้ชายหนุ่มต้องเลิกคิ้วสูงยกยิ้มอย่างดีใจ

หมากแบบนี้เขาเคยไปยืนดูแถวๆ วินมอเตอร์ไซค์ ขณะที่รอรถเมล์ไปเรียน มันคือหมากฮอสบ้านเราดีๆ นี่เอง แล้วชายหนุ่มก็ต้องเสียเงินในการไปขอเล่น กับพวกพี่ๆ วินมอเตอร์ไซค์ไปหลายร้อยบาท กว่าจะเรียนรู้การเดินหมากฮอตขั้นเทพ

จนเด็กหนุ่มต้องเสียเงินในการเดินหมากฮอสครั้งเดียวถึงหนึ่งพันบาท ก็หัวหน้าวินมอเตอร์ไซค์ต่อให้เขา ห้าต่อแปด ทำให้ชายหนุ่มผู้อ่อนประสบการณ์อยากถอนทุนคืน ลงพนันเล่นตานั้นและสุดท้ายก็แพ้อย่างเจ็บใจ

หัวหน้าวินมอเตอร์ไซค์สงสารจึงถ่ายทอดวิธีการเดินหมากห้าต่อแปด ให้เขาจนชายหนุ่มชำนาญไปกวาดกินเพื่อนๆ ในมหาวิทยาลัยจนเพื่อนเรียกว่าไอ้เทพหมากฮอส

องค์ฮองเฮาฝ่ายขวาชำเลืองตามองผู้ตรวจการแผ่นดินผู้เป็นบิดา เพื่อขอความช่วยเหลือทันที เพราะนางรู้ดีว่ากริชเพชรพึ่งมาจากน้ำตกศักดิ์สิทธิ์ เขาไม่สามารถเรียนรู้เรื่องการเดินหมากแน่ๆ ไม่มีใครเคยสอนเขา และวิธีการนี้นางรู้ด้วยปัญญาว่าองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้าย ได้วางแผนกับพระสวามีเรียบร้อยแล้ว

เพื่อต้องการให้ของวิเศษที่สุดกับบุตรชายของพวกเขา ผู้ตรวจการจิงจูเหลือบตาไปมองลูกสาวแล้วก้มหน้า ตัดสินใจลุกขึ้นยืนถือป้ายตำแหน่งผู้ตรวจการใหญ่เดินออกไปทำความเคารพ องค์จอมกษัตริย์

"ฝ่าพระบาทกระหม่อมขออนุญาตกล่าวสักเล็กน้อย ในการแข่งขันครั้งนี้ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ..."เสียงเขาดังแผ่วเบาเพราะรู้ดีีว่าตนเองเท่ากับขัดพระราชโองการขององค์กษัตริย์โดยใช่เหตุ กษัตริย์อสูรวารีน้ำจืดมองลงมาที่พ่อตาอย่างหงุดหงิด ในใจมากขึ้นกว่าเก่า

"ตกลงว่าใครเป็นกษัตริย์กันแน่ เจ้าหรือข้าแค่เกมส์เล็กๆ น้อยๆ ทดสอบบุตรหลานแค่นี้ทำไม? ต้องใช้ป้ายผู้ตรวจการมาเสนอความคิด แต่เอาเถอะเมื่อเจ้ากล้าใช้ป้ายผู้ตรวจการเสนอคำพูดก็จงกล่าวมา...."

เสียงจอมกษัตริย์กล่าวอย่างไม่พอใจ เหมือนคนถูกจับได้ว่าวางแผนไม่ซื่อกับผู้อื่น จนพาลหาเรื่อง

"คือข้าขออนุญาตกล่าวเล็กน้อยแค่นั้น ฝ่าพระบาทอย่าได้โกรธเคืองเลยพระเจ้าค่ะ ข้าว่าการเดินหมากแปดทิศเป็นศาสตร์ชั้นสูงที่องค์ชายสิบสี่ มิเคยเล่าเรียนมาเลย คาดว่าเขาจะไม่มีความสามารถในการเดินได้พระเจ้าค่ะ ขอเป็นการประลองอย่างอื่นได้หรือไม่...."

เสียงของผู้ตรวจการแผ่วเบาลงเขาไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลอะไร มากล่าวขัดการประลองครั้งนี้

"ฮ่าๆ ..เจ้าคิดว่าข้าเอาเปรียบลูกข้าเหรอ เจ้าคิดว่าข้าลำเอียงอย่างนั้นหรือ เจ้าจะดูถูกข้าเกินไปแล้วผู้ตรวจการ อย่าคิดนะว่าเจ้าเป็นคนโปรดของเสด็จปู่ใหญ่แล้วจะมาเหิมเกริมกับข้าผู้ครองนครได้

ลูกหลานจอมกษัตริย์พวกเขาถูกเทพยดาส่งมาเกิด บรรพบุรุษของพวกเราเป็นผู้มีสติปัญญาล้ำเลิศ แม้ว่าจะไม่ได้เล่าเรียนการเดินหมาก เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ทำไม? ถึงจะทำไม่ได้เล่า แล้วจะถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นพระโอรสเพื่ออะไร

แล้วองค์ชายเก้า เคยเล่าเรียนหรือ เขาก็เพิ่งกลับมาจากน้ำพุศักดิ์สิทธิ์เหมือนกันทั้งสอง ก็มีประสบการณ์เท่าเทียมกันเจ้าว่าข้าลำเอียงแบบนี้ เจ้าดูหมิ่นองค์ราชาของเจ้าแล้ว...."

เสียงของกษัตริย์อสูรวารีน้ำจืดกล่าวพร้อมกับขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน กลบเกลื่อนความลำเอียงของตัวเอง ซึ่งทุกคนก็เห็นได้อย่างชัดเจน พระองค์จึงเหมือนวัวสันหลังหวะ

"มิได้ฝ่าพระบาทข้าพระองค์เพียงแค่เสนอแนะเท่านั้น เพราะของรางวัลที่พระองค์จะมอบให้มันมีคุณค่า สำหรับองค์ชายทั้งสองดังนั้นข้าจึงขอเสนอแนะเพียงเล็กน้อย

คืออยากให้พวกเขาทั้งสองมีความคุ้นเคยอยากให้เป็นการแข่งขัน สองในสามใครชนะสองตาก่อนผู้นั้นชนะ...." ผู้ตรวจการใช้ไหวพริบแก้ตัวแบบผู้มีประสบการณ์ ถ้าเขาขืนดึงดันพูดให้หลานชายตัวเองไม่ต้องประลอง มีหวังวันนี้ถูกจับไปประหารแน่ๆ

องค์ฮองเฮาฝ่ายขวา ขบกรามกรอดๆ ด้วยความเสียใจอย่าสุดซึ้ง ที่พระสวามีลำเอียงกับลูกชายของนางอย่างเห็นได้ชัด แววตาเจ็บช้ำของพระนางที่น้อยเนื้อต่ำใจ ถูกฮองเฮาฝ่ายซ้ายและพระสวามีเอาเปรียบเอารัดแบบนี้มาเนิ่นนาน นางเกือบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

องค์กษัตริย์เหลือบไปเห็นองค์ฮองเฮาฝ่ายขวาดวงตาแดงก่ำเหมือนกำลังจะร้องไห้ทำให้จิตใจของพระองค์วุ่นวายเพราะเมียคนนี้ของเขาเป็นคนโปรดของเสด็จปู่ใหญ่ ชายผู้สูงศักดิ์จึงไม่อยากมีปัญหากับนางมากเกินไป

"เอาตามนั้นก็ได้ท่านผู้ตรวจการใหญ่ก็ดีเหมือนกันจะได้ให้พวกเขาซ้อมสติปัญญาไปในตัว เหล่าราชบริพารเสนาอำมาตย์ทั้งหลายจะได้เห็นแววของเขาทั้งสองว่าใครจะมีสติปัญญาในการแก้ไขปัญหาและเป็นอนาคตของอาณาจักรอสูรวารีน้ำจืดต่อไปเมื่อถึงคราวแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทสืบทอดกษัตริย์อสูรวารีน้ำจืดองค์ต่อจากข้า..."

เสียงของจอมกษัตริย์กลบเกลื่อน

พระนางฮองเฮาฝ่ายซ้ายยกยิ้มสูงอย่างเย้ยหยันหลังจากแผนการที่เขาทั้งสองผัวเมียได้วางแผนกัน ตั้งแต่วันแรกที่องค์ชายเก้าเสด็จเข้าในเมือง เพื่อรักษาตัวพร้อมกับถ่ายทอด วิชาการเดินหมากแปดทิศให้กับเขา ความฉลาดเฉลียวขององค์ชายเก้าทำให้พระนางมีความมั่นใจ

เด็กหนุ่มสามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วถึง เจ็ดแปดส่วนของวิชาที่นางประสิทธิ์ประสาทให้กับเขา พระนางลีหงษ์จึงมีความมั่นใจถึงเก้าสิบเก้าจุดเก้าเปอร์เซนต์ที่ลูกชายของตนจะชนะเด็กน้อยที่มองดูแล้วหน้าตาแสนจะเชื่องซึมไร้สง่าราศีขาดความองอาจแบบองค์ชายสิบสี่ มันช่างห่างชั้นกันอย่างสิ้นเชิง

นางคาดว่า เขาคงจะมีวาสนาได้ทรัพยากรที่ล้ำเลิศมาพัฒนาตัวเอง แต่สำหรับสติปัญญาแล้วมันขึ้นอยู่กับคนมากกว่า ความเฉลียวฉลาดปฏิภาณ ไม่สามารถฝึกฝนได้ในระยะเวลาอันสั้น และบางคนก็มีขีดจำกัด

"องค์ชายสิบสี่ เจ้าจงตั้งใจค่อยๆ แก้ปัญหาไปไม่ต้องรีบร้อนมาก แรกๆ เจ้าพยายามคิดหน่อยก็แล้วกัน แม่ขอโทษที่ไม่ได้มีโอกาสสอนเจ้าในเรื่องนี้...."

เสียงของพระนางเศร้าสร้อย นางรู้ดีแล้วว่าลูกชายของตนเองต้องพ่ายแพ้แน่นอน เนื่องจากเขาไม่มีประสบการณ์กลยุทธ์ด้านนี้มาก่อน

หมากแปดทิศเป็นตำราพิชัยสงครามขององค์จอมกษัตริย์ชั้นสูง ไม่ได้รับการถ่ายทอดให้กับผู้ใดง่ายๆ มีแต่เหล่าทหารจอมทัพ และลูกหลานองค์กษัตริย์เท่านั้นที่จะสามารถเรียนรู้ได้ ดังนั้นนางจึงปลอบใจลูกชาย ยอมรับชะตากรรมที่จะได้ของขวัญที่คงจะห่วยแตกที่สุดในครั้งนี้

"การประลองครั้งนี้ข้ามีของสองสิ่งจะมอบให้ผู้ชนะนั่นก็คือ เข้าไปในคลังอาวุธวิเศษของราชวงศ์อสูรวารีน้ำจืด อย่างที่สองคืออาวุธดาบอสูรระดับเทพ ที่ข้าได้รับมอบให้ตั้งแต่สมัยออกรบกับพระบิดาจากท่านปู่ ข้าจอมราชันย์อสูรวารีให้ผู้ชนะเลือกไปได้หนึ่งอย่าง สำหรับผู้แพ้ข้าจะมอบไม้เท้าชั้นเยี่ยมไว้ให้เป็นอาวุธ..."เมื่อองค์จอมกษัตริย์กล่าวจบ ทุกคนต่างร้องฮือขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

แม้ไม้เท้าชะตาอสูรชั้นเยี่ยมจะถือเป็นอาวุธที่สุดยอด เหล่าประชาชนต่างต้องการเพราะมัน จะช่วยเสริมพลังดวงจิตแก่นแท้ให้กับผู้ใช้ มันเป็นพันธุ์ไม้อสูรโบราณที่ถือว่าเป็นอาวุธหาได้ยากยิ่ง

แต่สำหรับในราชวงศ์แล้วมันคือของกากๆ ที่ไม่ต้องมาเอ่ยอ้าง แม้ว่าใครถืออยู่ในมือคนนั้นถือว่าต่ำชั้นที่สุด

องค์ฮองเฮาฝ่ายขวาหน้าถอดสีนางเกือบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ในความลำเอียงของสามีเขาแทบจะไม่มอบอะไรให้กับบุตรชายของนางเลยก็ว่าได้ ถ้าเขาเป็นผู้แพ้ก็ได้แค่ไม้เท้าชะตาชั้นเยี่ยม

"ท่านพี่..."

เสียงของพระนางแผ่วเบาเรียกสามี แม้ว่ามันจะเบาเหลือหลายแต่เขาก็ได้ยิน แต่องค์จอมกษัตริย์ก็ไม่ชำเลืองตามองเขาเดือดดาล ที่องค์ชายสิบสี่ทำร้ายองค์ชายเก้าบุตรที่พระนางฝ่ายซ้าย ถือว่าดีที่สุดในรอบหนึ่งร้อยปี ที่นางให้กำเนิดเพียงระยะเวลาหนึ่งปี ก็เลื่อนระดับกายอสูรถึงระดับห้า ตอนปลายอย่างสมบูรณ์

ดุจองค์ชายเก้าเป็นมณีเม็ดงามที่จอมกษัตริย์คาดคิดว่าจะเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ของพระองค์ต่อไป หรือบางทีอาจจะไต่เต้าขึ้นไปเป็นองค์รัชทายาท สายตรงของท่านปู่ใหญ่จอมจักรพรรดิอสูรวารีก็ได้

แต่ตอนนี้เขามาบาดเจ็บเพราะบุตรชายฮองเฮาฝ่ายขวา ซึ่งพระองค์ไม่พิสมัยเลยสักนิดเดียว ทำให้ความรู้สึกของพระองค์นั้นลําเอียง และรังเกียจกริชเพชรขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

"ตกลงตามนี้แล้วกัน นี่ก็เสียเวลามามากพอสมควรแล้ว..ทั้งสองฝ่ายเข้าบัลลังก์การประลองได้...."

เสียงจอมกษัตริย์ดังลั่น

องค์ชายเก้าค่อยๆ เดิน อย่างสง่าผ่าเผยแม้ใบหน้าจะซีดเซียว ตรงไปที่บัลลังก์ฝ่ายซ้ายที่ใช้ควบคุมการเดินหมาก

กริชเพชรขมวดคิ้วเห็นปฏิกิริยาขององค์กษัตริย์ผู้เป็นพระบิดาที่ไม่ใส่ใจพระมารดาของเขาแบบเห็นได้ชัด ทำให้ชายหนุ่มนึกเคืองในใจ

'พวกเจ้าบังอาจดูหมิ่นมารดาข้าเดี๋ยวพ่อจะจัดให้หนัก..'

เขาก้มหน้าเดินไปที่บัลลังก์ควบคุมการเดินหมากด้านขวาเช่นกัน

'แค่หมากฮอสข้าจะเล่นให้พวกเจ้าตกตะลึงตาค้างเลย....'

กริชเพชรพึมพำในใจ

เป็นจริงอย่างที่เขาคาดคิดไว้การเดินหมาก แปดทิศไม่ได้มีอะไรสลับซับซ้อน มันก็แค่กติกาการเดินหมากฮอส ที่วินมอเตอร์ไซค์แถวบ้านเขาเล่นกัน เพื่อฆ่าเวลารอรับผู้โดยสารเท่านั้นเอง

มหาอำมาตย์กล่าวถึงกติกาโดยย่อให้พวกเขาทั้งสองเข้าใจ แล้วเริ่มดำเนินการแข่งขันทันที หมากแรกกริชเพชรเป็นคนเดินก่อนดังนั้นจึงเข้าทางชายหนุ่ม เขาเดินหมากสไตล์ ซ้ายสามขวาสองซึ่งเป็นหมากถนัดของชายหนุ่ม

กริชเพชรเริ่มเดินหมากนี้ตั้งแต่อยู่ชั้นประถมมันเป็นหมาก ที่อาศัยการกดดันด้านซ้ายมือเท่านั้นเอง องค์ชายเก้าที่มีสมองเฉียบแหลมเขาเห็นแล้วว่า กริชเพชรเดินหมากธรรมดาไม่มีอะไรสลับซับซ้อน ตามที่เขาได้เรียนตำรามาจากองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้าย เดินหมากประมาณครึ่งก้านธูป ผลแพ้ชนะก็เกิดขึ้น

กริชเพชรเข้าหมากฮอส ยึดตำแหน่งแม่ทัพได้ก่อน ยื่นหมากเบี้ยให้องค์ชายเก้ากิน สองครั้ง แล้วตลบหลังใช้หมากฮอสแม่ทัพกระโดดข้ามกินทีเดียวหมดกระดาน ทำให้องค์ฮองเฮาฝ่ายซ้าย และมหาเสนาอำมาตย์ อ้าปากค้างในลีลาการเดินเบี้ยแปดทิศที่ดุดัน จนองค์ชายเก้าต้องเสียท่าให้กับองค์ชายสิบสี่ไปในเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูปไหม้

กระดานแรกฝ่ายชนะเป็นขององค์ชายสิบสี่ ไปอย่างไม่คาดฝัน องค์จอมกษัตริย์อ้าปากค้างเมื่อเห็นการเดินหมากขององค์ชายสิบสี่ เขาเพ่งตามองบุตรชายอย่างแปลกประหลาดในจิตใจ องค์จอมกษัตริย์รู้สึกว่าเด็กคนนี้ เหมือนกับผู้ชำนาญในการเดินหมากแปดทิศยังไงไม่สามารถอธิบายได้

องค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายตะลึงหนักยิ่งกว่าผู้อื่น นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า บุตรชายของศัตรูทำไม? เขา ถึงได้ฉลาดหลักแหลมเฉียบคมในคราบ ของเด็กหนุ่มที่หน้าตาใสซื่อหล่อเหลาเซื่องซึมผู้นี้

และการเดินหมากแปดทิศกระดานที่สองจบไว กว่าเก่าอีกครึ่งเท่าตัวเพราะองค์ชายเก้า หัวร้อนเจ็บใจตะลุยแบบบ้าคลั่ง เอาเบี้ยฆ่าเบี้ยต้องการตัดทางเดินหมาก ของกริชเพชรให้หมดกระดานเร็วที่สุด

หวังเพียงเสมอกันครั้งที่สองแล้วจะหยุดพักไปปรึกษากับพระมารดา หวังชนะครั้งที่สาม เพื่อเสมอ แต่มันก็ไม่ง่ายอย่างที่ชายหนุ่มคิดแม้ตัวเบี้ยของกริชเพชร จะเหลือเพียง สามตัวเสมอกันกับองค์ชายเก้า แต่สุดท้ายเขาก็ส่งเบี้ยให้องค์ชายเก้ากิน ทั้งสองตัวแล้วตลบหลังใช้เบี้ยกินทีเดียวสามทอด หมดกระดาน

......................................................................................................................................................................................