ตอนที่ 4: อักขระโบราณและคำสั่งจากสำนักชิงเทียน
คืนนั้นซูเชี่ยนไม่ได้พักผ่อนในถ้ำอีกต่อไป เขาออกเดินทางทันทีหลังจากทะลวงผ่านขอบเขตพลังได้สำเร็จ ร่างกายที่เพิ่งผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ยังคงเบาหวิวราวกับล่องลอย แต่จิติญญากลับแจ่มชัดยิ่งกว่าที่เคยเป็มา
เขาทบทวนสถานการณ์ของตนเองอย่างละเอียดระหว่างเดินเท้ายามค่ำคืน ยามนี้เขามีทั้งสำนักฝ่ายธรรมะและพรรคฝ่ายมารจับตามอง มีเพียงตัวคนเดียว ไร้สำนัก ไร้ผู้หนุนหลัง หากยังคงเดินทางตามลำพังเช่นนี้ต่อไป สักวันคงหนีไม่พ้นถูกล้อมจับจนสู้จนตัวตาย
เขายังจำได้ดีถึงวันที่ตัดสินใจออกจากหมู่บ้านเกิดเพื่อเข้าสู่หนทางบำเพ็ญเพียรเป็ครั้งแรก ด้วยพร์อันต่ำต้อยและรากปราณขุ่นมัว ทุกคนต่างมองว่าเขาคงไปไม่ถึงไหน แต่บัดนี้เขากลับกลายเป็เป้าหมายที่ขั้วอำนาจใหญ่ในทวีปต่างจับจ้อง ชะตากรรมช่างเล่นตลกเสียจริง
"ข้าต้องหาที่พึ่งพิงสักแห่ง..." ซูเชี่ยนพึมพำกับตนเอง ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงชื่อสถานที่หนึ่งซึ่งเคยได้ยินพ่อค้าเร่ในเมืองเทียนหนานเอ่ยถึงเมื่อหลายวันก่อน
"หุบเขาเภสัชทิพย์..." เขาย้อนความจำ นั่นคือดินแดนกลางที่ทั้งฝ่ายธรรมะและฝ่ายมารต่างยอมรับในความเป็กลาง เนื่องจากเป็แหล่งรวมตัวของเหล่าปรมาจารย์เภสัชกรผู้ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ทุกคนที่นั่นสนใจเพียงการปรุงยาและเสาะหาสมุนไพรวิเศษ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับาหรือการแย่งชิงอำนาจใดๆ
หากเขาสามารถหาทางเข้าไปพึ่งพิงในหุบเขาแห่งนั้นได้ อย่างน้อยก็คงปลอดภัยกว่าการหลบๆ ซ่อนๆ อยู่คนเดียวกลางป่าเขาเช่นนี้
ซูเชี่ยนสูดหายใจเข้าลึก มือกำเศษเสี้ยวศิลาฟ้าดับที่เหลือจากการดูดซับไว้แน่น ก่อนจะเปลี่ยนเส้นทางมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกแทนที่จะเดินหน้าลึกเข้าไปในแดนสนธยาต่อไป
เส้นทางสู่ทิศตะวันตกมิได้ราบเรียบง่ายดายอย่างที่คิด ภูมิประเทศเปลี่ยนจากป่าทึบกลายเป็หุบผาสูงชันสลับซับซ้อน หลายครั้งเขาต้องปีนป่ายโขดหินขรุขระด้วยกำลังกายล้วนๆ เพราะยังไม่กล้าใช้พลังปราณใหม่ที่เพิ่งได้มาอย่างมุทะลุ เกรงว่าจะควบคุมไม่อยู่จนส่งผลเสียต่อเส้นลมปราณ
ระหว่างทางเขาต้องหลบเลี่ยงกลุ่มนักล่าค่าหัวที่เดินสวนผ่านมาถึงสองครั้ง อาศัยเพียงสัญชาตญาณและประสบการณ์การเอาตัวรอดที่สั่งสมมาซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้จนพวกนั้นเดินผ่านไปอย่างปลอดภัย หัวใจเต้นระรัวทุกครั้งที่ระลึกได้ว่าตนเองกลายเป็เป้าหมายล่าเนื้อไปแล้วอย่างเต็มตัว
สามวันผ่านไป ซูเชี่ยนเดินทางมาถึงปากทางเข้าหุบเขาเภสัชทิพย์ในที่สุด ทันทีที่ก้าวเข้าสู่เขตหุบเขา กลิ่นหอมของสมุนไพรนานาชนิดก็โชยมากระทบจมูก ต่างจากกลิ่นฝุ่นควันและคราบเืในเมืองเทียนหนานอย่างสิ้นเชิง
บ้านเรือนในหุบเขาสร้างด้วยไม้ไผ่และหินธรรมชาติ กลมกลืนไปกับทิวเขาโดยรอบ ผู้คนที่พบเจอล้วนแต่งกายเรียบง่าย บางคนสะพายตะกร้าใส่สมุนไพร บางคนนั่งบดยาอยู่หน้าร้าน ไม่มีใครสนใจจับจ้องคนแปลกหน้าอย่างซูเชี่ยนมากนัก
ว่ากันว่ากฎเหล็กเพียงหนึ่งเดียวของหุบเขาแห่งนี้คือ ห้ามผู้ใดใช้กำลังรุนแรงหรือนองเืโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะถือธงฝ่ายใดก็ตาม ผู้ใดฝ่าฝืนจะถูกขับไล่ออกจากหุบเขาตลอดกาลโดยไม่มีข้อยกเว้น กฎเกณฑ์นี้เองที่ทำให้ที่นี่กลายเป็สถานที่เดียวในทวีปที่ทั้งฝ่ายธรรมะและฝ่ายมารต่างเดินสวนกันไปมาได้โดยไม่ชักดาบเข้าหากัน
เขาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนมาหยุดที่ร้านขายยาเก่าแก่ริมทางซึ่งดูใหญ่โตกว่าร้านอื่น ป้ายไม้เหนือประตูสลักตัวอักษรว่า 'ตำหนักฉีเหยา' ด้วยลายมือคมกริบ
ภายในร้านเต็มไปด้วยขวดโหลบรรจุสมุนไพรและยาต้มนับร้อยชนิดเรียงรายอยู่บนชั้นไม้สูงจรดเพดาน กลิ่นยาต้มกรุ่นลอยอวลอยู่ทั่วห้อง ชายชราร่างเล็กในชุดผ้าฝ้ายสีน้ำตาลนั่งตรวจสมุนไพรอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้
"มีธุระอันใดหรือหนุ่มน้อย?" ชายชราเงยหน้าขึ้นถาม สายตาคมกริบราวกับมองทะลุถึงก้นบึ้งของทุกสิ่ง
"ข้าชื่อซูเชี่ยน มาจากแดนไกล ได้ยินกิตติศัพท์ของหุบเขาเภสัชทิพย์ จึงอยากขอคำแนะนำจากท่านผู้าุโ" ซูเชี่ยนประสานมือคำนับอย่างสุภาพ
ชายชรายิ้มน้อยๆ "เรียกข้าว่า ปรมาจารย์ป๋อเหยียน ก็พอ พูดมาเถิด ้ายาวิเศษชนิดใด หรือมีปัญหาเื่การบำเพ็ญเพียร?"
ขณะกำลังจะตอบ เด็กสาวร่างเล็กในชุดคลุมสีเขียวอ่อนก็ผลุนผลันวิ่งเข้ามาในร้าน มือถือถาดใส่ขนมและน้ำชากลิ่นหอม "ท่านอาจารย์! ได้ยินว่ามีแขกมาเยือนหรือ ข้าพึ่งชงชามาต้อนรับเลย"
"นี่คือเสี่ยวชิง ศิษย์ก้นกุฏิของข้าเอง" ปรมาจารย์ป๋อเหยียนแนะนำพลางยิ้มอย่างเอ็นดู "อย่าได้ถือสาความซุกซนของนางเลย"
เสี่ยวชิงวางถาดชาลงตรงหน้าซูเชี่ยน สายตาจ้องมองเขาอย่างสนใจใคร่รู้ "ท่านพี่มาจากที่ใดกัน หน้าตาดูไม่เหมือนคนแถบแดนสนธยาเลย"
"ข้ามาจากทางเหนือ" ซูเชี่ยนตอบสั้นๆ พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ รสชาติหอมละมุนช่วยผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทางได้ไม่น้อย
"งั้นท่านพี่คงต้องพักอยู่ที่นี่สักพักใหญ่แน่ๆ" เสี่ยวชิงยิ้มกว้าง "ข้าจะคอยดูแลเื่อาหารการกินให้เอง ท่านอาจารย์มัวแต่ยุ่งกับตำรับยาจนลืมกินข้าวบ่อยๆ ข้าเลยต้องคอยเตือนอยู่เสมอ"
เสียงหัวเราะเบาๆ ของเสี่ยวชิงทำให้บรรยากาศตึงเครียดที่สะสมมาตลอดหลายวันของซูเชี่ยนผ่อนคลายลงได้บ้าง นับเป็ครั้งแรกนับั้แ่ออกจากหุบเขาไร้ชื่อที่เขารู้สึกอบอุ่นใจเช่นนี้
หลังจากจิบชาจนหายเหนื่อยแล้ว ซูเชี่ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเปิดเผยสายรัดข้อมือหนังอสูรออกมาให้ปรมาจารย์ป๋อเหยียนดู เขาคิดว่าหากมีผู้ใดในโลกนี้จะช่วยไขปริศนาให้ตนได้ ก็คงเป็ผู้ทรงภูมิความรู้เช่นนี้
ทันทีที่สายตาของปรมาจารย์ป๋อเหยียนตกกระทบสายรัดข้อมือ ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มก็เปลี่ยนเป็ความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เขารีบลุกขึ้นเดินมาตรวจดูอย่างใกล้ชิด นิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อยขณะััลวดลายสลักแมลง แม้แต่เสี่ยวชิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็อดถอยหลังไปครึ่งก้าวไม่ได้ด้วยความหวาดหวั่น
"ของสิ่งนี้..." ปรมาจารย์ป๋อเหยียนพึมพำ สายตาจับจ้องไม่วางตา "เ้าได้มันมาจากที่ใดกัน หนุ่มน้อย?"
ซูเชี่ยนเล่าเื่ราวโดยสังเขปให้ฟัง ปรมาจารย์ป๋อเหยียนฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะถอนหายใจยาว "ข้าเคยอ่านพบบันทึกโบราณเกี่ยวกับวัตถุประเภทนี้อยู่บ้าง แต่ไม่คิดว่าจะได้เห็นของจริงกับตาตนเองในชาตินี้"
เขาหยิบแว่นขยายโบราณขึ้นส่องดูลวดลายบนสายรัดข้อมืออย่างละเอียด จนสายตาไปหยุดอยู่ที่จุดหนึ่งซึ่งซูเชี่ยนไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน
"ดูนี่สิ..." ปรมาจารย์ป๋อเหยียนชี้ไปยังอักขระตัวเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นใหม่ใกล้ข้อต่อสายรัด สีสลักจางกว่าลวดลายแมลงส่วนอื่นราวกับเพิ่งปรากฏขึ้นไม่นาน "อักขระโบราณตัวนี้ไม่เคยมีอยู่ตอนแรกที่เ้าเล่ามาใช่หรือไม่?"
ซูเชี่ยนสะดุ้ง เขาไม่เคยสังเกตเห็นอักขระนี้มาก่อนจริงๆ บางทีมันอาจเพิ่งปรากฏขึ้นหลังจากที่เขาทะลวงผ่านขอบเขตพลังเมื่อคืนก่อนก็เป็ได้
"อักขระนี้แปลความหมายได้ว่า 'ผู้สืบทอด'" ปรมาจารย์ป๋อเหยียนเอ่ยเสียงต่ำ สีหน้าเคร่งขรึมผิดปกติ "แต่สืบทอดสิ่งใดกันแน่ ข้าเองก็ไม่อาจหยั่งรู้ได้ทั้งหมด บันทึกโบราณที่ข้าเคยอ่านกล่าวไว้เพียงว่า วัตถุลักษณะนี้จะค่อยๆ เผยความจริงออกมาทีละน้อยตามระดับพลังของผู้ เหมือนกับกำลังทดสอบบางสิ่งบางอย่างอยู่ตลอดเวลา"
"ทดสอบ..." ซูเชี่ยนย้ำคำ ความรู้สึกหนักอึ้งก่อตัวขึ้นในอก
ปรมาจารย์ป๋อเหยียนหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงลึกลับ "ในบันทึกโบราณที่ข้าเคยอ่านผ่านตา ยังกล่าวถึงตำนานเื่ 'สมบัติวิเศษเก้าชิ้นจากยุคเทพเซียนล่มสลาย' ว่ากันว่าเป็กุญแจไขไปสู่หนทางะที่แท้จริง หากสายรัดข้อมือของเ้าเกี่ยวข้องกับตำนานบทนั้นจริง... เื่ราวที่เ้ากำลังเผชิญอยู่คงไม่ใช่เพียงเื่ส่วนตัวเล็กๆ อีกต่อไปแล้ว"
ซูเชี่ยนกลืนน้ำลายลงคอ คำว่า 'เก้าชิ้น' ทำให้เขานึกถึงเศษเสี้ยวศิลาฟ้าดับที่เพิ่งได้มาทันที "ท่านหมายความว่า เศษศิลาฟ้าดับที่ข้าเพิ่งได้มา อาจเป็หนึ่งในเก้าชิ้นนั้นด้วยหรือ?"
"เป็ไปได้" ปรมาจารย์ป๋อเหยียนพยักหน้าอย่างหนักแน่น "แต่ก็เป็ไปได้เช่นกันว่ามันเป็เพียงเื่บังเอิญ ข้าเองก็ไม่กล้าฟันธง เื่ราวยุคโบราณเหล่านี้มีการบิดเบือนกันมามากเกินกว่าจะเชื่อได้เต็มร้อย แต่ถ้าเป็จริงตามนั้น... เ้าก็อาจกลายเป็เป้าหมายของทุกฝ่ายที่ปรารถนาหนทางะในทวีปนี้เลยทีเดียว"
"ข้าขอเตือนไว้ตรงๆ นะหนุ่มน้อย" ปรมาจารย์ป๋อเหยียนวางแว่นขยายลง สบตาซูเชี่ยนอย่างจริงจัง "วัตถุที่มีลักษณะทดสอบเ้าของเช่นนี้ มักไม่ใช่ของธรรมดาสามัญเลยสักนิด บางทีมันอาจเลือกเ้ามาั้แ่แรกด้วยเหตุผลบางประการที่เ้าเองก็ยังไม่รู้ตัว จงระวังตัวให้ดี อย่าปล่อยให้ความโลภในพลังครอบงำจิตใจเป็อันขาด"
ซูเชี่ยนพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น เขากล่าวขอบคุณปรมาจารย์ป๋อเหยียน ก่อนจะซื้อยาปราณและเสบียงเท่าที่เงินในย่ามจะซื้อได้ แล้วขอพักอาศัยอยู่ในหุบเขาเภสัชทิพย์สักระยะเพื่อฟื้นฟูร่างกายและฝึกฝนควบคุมพลังปราณใหม่ให้คล่องแคล่วยิ่งขึ้น
เขาใช้เงินที่เหลือจากคืนวันนั้นซื้อยาฟื้นฟูปราณชั้นดีไว้หลายขวด พร้อมทั้งตำรับยาบำรุงเส้นลมปราณพื้นฐานสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรพร์ต่ำโดยเฉพาะ ปรมาจารย์ป๋อเหยียนยังใจดีลดราคาให้เป็พิเศษ พร้อมกำชับว่าให้กลับมาซื้อเพิ่มได้ตลอดเวลาที่้า
"งั้นท่านพี่ก็เป็แขกของตำหนักฉีเหยาแล้วสินะ!" เสี่ยวชิงปรบมือด้วยความยินดี "ข้าจะจัดห้องพักหลังบ้านให้เลย รับรองว่าเงียบสงบเหมาะกับการฝึกสมาธิที่สุด"
หลายวันถัดมา นอกจากการฝึกสมาธิแล้ว ซูเชี่ยนยังอาสาช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ ในตำหนักฉีเหยาเพื่อตอบแทนน้ำใจ ปรมาจารย์ป๋อเหยียนจึงค่อยๆ สอนวิธีจำแนกสมุนไพรพื้นฐานให้เขาไปด้วยระหว่างพัก
"ลองบดสมุนไพรใบนี้ดูสิ ระวังอย่าใส่แรงปราณมากเกินไปล่ะ" ปรมาจารย์ป๋อเหยียนสั่งพลางยื่นครกหินให้ ทว่าซูเชี่ยนกลับเผลอปล่อยปราณลงไปมากเกินจำเป็ด้วยความไม่ชำนาญ
ปุ้ง!
ครกหินะเิฝุ่นสมุนไพรกระจายไปทั่วร้าน ทำเอาซูเชี่ยนหน้าซีดด้วยความใ ส่วนเสี่ยวชิงที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ก็หัวเราะจนงอตัว
"ขออภัยด้วยจริงๆ ท่านอาจารย์" ซูเชี่ยนรีบประสานมือขอโทษอย่างเกรงใจ
ทว่าปรมาจารย์ป๋อเหยียนกลับไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด เขายกเศษสมุนไพรที่กระจายอยู่ขึ้นมาพิจารณาอย่างสนใจ "แปลกจริง... แม้จะพลาดพลั้งใส่ปราณเกินขนาด แต่โครงสร้างของยาที่แตกออกมากลับยังคงคุณสมบัติไว้ครบถ้วน เ้ามีััที่ละเอียดอ่อนกับปราณอยู่ในตัวนะหนุ่มน้อย บางทีเ้าอาจมีพร์ด้านการปรุงยาซ่อนอยู่ก็เป็ได้ ทั้งที่พร์การบำเพ็ญเพียรกลับต่ำต้อยเสียเหลือเกิน"
คำชมนั้นทำให้ซูเชี่ยนรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่เคยถูกมองว่ามีพร์ด้านใดเลยสักอย่าง การได้ยินคำเช่นนี้จึงทำให้อกอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ค่ำคืนนั้น ปรมาจารย์ป๋อเหยียนเชิญซูเชี่ยนร่วมรับประทานอาหารเย็นด้วยกันที่ห้องครัวหลังตำหนัก เสี่ยวชิงยุ่งอยู่กับการจัดเตรียมกับข้าวหลายอย่างด้วยฝีมือที่คล่องแคล่วเกินวัย
"เสี่ยวชิงทำกับข้าวเก่งอย่างนี้ั้แ่เมื่อใดกัน?" ซูเชี่ยนถามด้วยความประหลาดใจ เมื่อได้ลิ้มรสซุปสมุนไพรรสกลมกล่อมที่วางอยู่ตรงหน้า
"ก็ต้องฝึกเองสิ" เสี่ยวชิงยิ้มเจื่อนเล็กน้อย "ั้แ่บิดามารดาของข้าเสียชีวิตด้วยโรคระบาดตอนข้าอายุแปดขวบ ท่านอาจารย์ก็รับข้ามาเลี้ยงเป็ศิษย์ ข้าเลยต้องหัดทำทุกอย่างเองเพื่อไม่ให้เป็ภาระท่าน"
คำพูดนั้นทำให้ซูเชี่ยนชะงักช้อนกลางอากาศ เขานึกถึงบิดามารดาของตนเองที่จากไปด้วยวัยชราขึ้นมาทันที แม้เหตุผลจะต่างกัน แต่ความรู้สึกสูญเสียกลับคล้ายคลึงกันอย่างประหลาด
"งั้นเราก็ไม่ต่างกันเท่าใดนักสินะ" ซูเชี่ยนเอ่ยเบาๆ พลางยิ้มอย่างเข้าใจ
เสี่ยวชิงเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นอย่างจริงใจ "งั้นท่านพี่ก็ถือเป็ครอบครัวเดียวกับข้าแล้วนะ ตราบใดที่ยังอยู่ในหุบเขานี้ ข้าจะดูแลท่านพี่เป็อย่างดีเลย!"
ปรมาจารย์ป๋อเหยียนที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ได้แต่ยิ้มอย่างอบอุ่น ก่อนจะยกถ้วยเหล้าอ่อนๆ ขึ้นชนกับทั้งสองคนเบาๆ ราวกับเป็การต้อนรับสมาชิกใหม่เข้าสู่ครอบครัวเล็กๆ แห่งนี้อย่างเป็ทางการ
คืนหนึ่งหลังอาหารเย็น ซูเชี่ยนถือโอกาสไต่ถามปรมาจารย์ป๋อเหยียนเกี่ยวกับสถานการณ์ของทวีปปราณ์อย่างละเอียด เขาอยากเข้าใจภาพรวมของโลกที่ตนเองกำลังเผชิญอยู่ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
"ฝ่ายธรรมะทางเหนือแบ่งออกเป็เจ็ดสำนักใหญ่ โดยมีสำนักชิงเทียนเป็ผู้นำโดยพฤตินัย ส่วนฝ่ายมารทางใต้นั้นแตกเป็หลายพรรคเล็กใหญ่ ไม่มีเอกภาพเท่าฝ่ายธรรมะ แต่พรรครอยยิ้มอาษัณถือเป็พรรคที่ทรงอิทธิพลที่สุดในบรรดาทั้งหมด" ปรมาจารย์ป๋อเหยียนอธิบายพลางจิบชา "ส่วนดินแดนกลางอย่างหุบเขาเภสัชทิพย์แห่งนี้ ถือเป็เขตกันชนที่ทั้งสองฝ่ายต้องเคารพกฎเป็กลาง เพราะต่างก็ต้องพึ่งพายาและสมุนไพรจากที่นี่ไม่ต่างกัน"
"แล้วถ้าวันหนึ่งทั้งสองฝ่ายเปิดศึกกันเต็มรูปแบบเล่า?" ซูเชี่ยนถามอย่างสงสัย
ปรมาจารย์ป๋อเหยียนถอนหายใจยาว สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที "นั่นคือสิ่งที่ทุกคนในทวีปนี้หวาดกลัวที่สุด าครั้งใหญ่ครั้งล่าสุดผ่านมาแล้วกว่าสามร้อยปี ความสูญเสียครั้งนั้นรุนแรงจนทั้งสองฝ่ายต้องสงบศึกกันมาจนถึงทุกวันนี้ แต่หากมีชนวนใหญ่พอ... าครั้งใหม่ก็อาจปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ"
คำตอบนั้นทำให้ซูเชี่ยนรู้สึกหนักใจขึ้นมาทันที เขาเริ่มตระหนักได้ว่าสายรัดข้อมือหนังอสูรที่ตนอยู่นั้น อาจกลายเป็ชนวนสำคัญที่จุดประกายาครั้งใหม่ได้โดยไม่ทันตั้งตัวก็เป็ได้
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ห่างออกไปหลายพันลี้ทางเหนือ ณ สำนักชิงเทียน หอประชุมใหญ่ของคณะผู้าุโสว่างไสวด้วยแสงเทียนนับร้อยเล่ม
สำนักชิงเทียนตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาสูงที่ปกคลุมด้วยหมอกขาวตลอดทั้งปี ยอดแหลมของหอคอยหลักทะยานสูงเสียดฟ้าราวกับจะแตะถึงหมู่เมฆ เป็สัญลักษณ์แห่งความเก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์ที่สั่งสมมานานนับพันปี
มู่เยวี่ยคุกเข่าลงกลางหอประชุม เบื้องหน้าคือแถวผู้าุโสำนักชิงเทียนที่นั่งเรียงรายอย่างสง่างาม ผู้าุโสูงสุดในชุดคลุมสีทองเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"เ้าพบเ้าของกลิ่นอายภัยพิบัติแล้วจริงหรือ มู่เยวี่ย?"
"รายงานท่านาุโ ข้าพบตัวจริงแล้ว เขาเป็เพียงผู้ฝึกตนพร์ต่ำต้อยในขอบเขตรวบรวมปราณเท่านั้น ไม่มีท่าทีเป็ภัยร้ายแรงแต่อย่างใด" มู่เยวี่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในใจกลับรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยที่ต้องปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงของตนไว้
เสียงพึมพำแลกเปลี่ยนความเห็นดังขึ้นทั่วหอประชุม ผู้าุโเฒ่าหลิว ชายร่างใหญ่ในชุดคลุมสีเทาเข้มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้มงวด "ถึงจะพร์ต่ำ แต่หากเขาภัยพิบัติของจริง ปล่อยไว้ย่อมเป็อันตรายในระยะยาว ควรจับตัวมาสอบสวนโดยด่วน!"
ผู้าุโอีกรูปหนึ่งแย้งขึ้นทันที "แต่หากจับตัวมาโดยไร้เหตุผลรองรับ สำนักของเราก็ไม่ต่างอะไรจากพรรคอาชญากรเถื่อนในแดนสนธยา สำนักชิงเทียนของเรายึดมั่นในความเป็ธรรมมาตลอดหลายร้อยปีมิใช่หรือ?"
ผู้าุโอีกท่านที่นั่งเงียบมาตลอดจึงเอ่ยขึ้นเบาๆ "อย่าลืมว่าสำนักฝ่ายมารเองก็จับตาเขาอยู่เช่นกัน หากเราไม่รีบดำเนินการ เกรงว่าพวกมันจะชิงตัวเด็กหนุ่มคนนี้ไปก่อน ถึงตอนนั้นก็สายเกินแก้แล้ว"
ผู้าุโสูงสุดพยักหน้าเห็นด้วยเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ตำนานเื่ภัยพิบัติกลืนกินเซียน์ในอดีตนั้น สำนักเราบันทึกไว้เป็ความลับสืบทอดกันมาหลายชั่วรุ่น ว่ากันว่าครั้งหนึ่งเคยมีเซียนผู้ยิ่งใหญ่ล่มสลายไปเพราะพลังนี้เอง จน์ต้องร่วมมือกันผนึกเศษเสี้ยวพลังไว้ไม่ให้แพร่กระจาย หากสิ่งที่ผนึกอยู่ในสายรัดข้อมือเด็กหนุ่มคนนั้นเกี่ยวข้องกับตำนานบทนี้จริง เื่นี้ก็ไม่ใช่เื่เล็กอีกต่อไปแล้ว"
"ข้าไม่เห็นด้วยกับการจับกุม!" มู่เยวี่ยเงยหน้าขึ้นพูดอย่างไม่คาดฝัน ทำเอาทุกคู่สายตาในหอประชุมหันมาจับจ้องที่นางทันที "ไอปราณในตัวเขาไม่มีเจตนาร้ายแฝงอยู่เลย การจับตัวมาโดยไม่มีเหตุผลรองรับ อาจผลักไสให้เขาหันไปพึ่งพาฝ่ายมารแทนก็เป็ได้"
ผู้าุโสูงสุดครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยคำตัดสิน "เช่นนั้นเราจะยังไม่จับกุมเขาในตอนนี้ แต่มู่เยวี่ย เ้าจะต้องรับหน้าที่สะกดรอยตามและรายงานความเคลื่อนไหวของเขาอย่างใกล้ชิดต่อไป หากพบท่าทีเป็ภัยเมื่อใด จงจัดการโดยทันที"
"รับทราบ ท่านาุโ" มู่เยวี่ยก้มหัวลงรับคำสั่ง แม้ภายในใจจะรู้สึกอึดอัดกับภารกิจที่ได้รับมอบหมายอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อออกจากหอประชุมมาแล้ว มู่เยวี่ยยืนนิ่งอยู่ที่ระเบียงมองออกไปยังขอบฟ้าทิศใต้ทางที่ซูเชี่ยนจากไป ดวงตาใต้หน้ากากฉายแววครุ่นคิดที่ตัวนางเองก็ไม่อาจอธิบายได้ชัดเจนนัก
"เหตุใดข้าต้องปกป้องเขา..." นางพึมพำกับตัวเองแ่เบา ก่อนจะสะบัดหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป แล้วเตรียมตัวออกเดินทางลงใต้อีกครั้งตามคำสั่ง
ทว่าสิ่งที่มู่เยวี่ยไม่ทันสังเกตเห็นก็คือ ในหอประชุมที่ว่างเปล่าเื้ันาง เฒ่าหลิวผู้เพิ่งเอ่ยเสนอให้จับกุมเมื่อครู่ กลับหยิบแผ่นยันต์สื่อสารลับขึ้นมาจากแขนเสื้ออย่างเงียบเชียบ ก่อนจะส่งข้อความบางอย่างออกไปด้วยสีหน้าที่ยากจะอ่านออก
กลับมาที่หุบเขาเภสัชทิพย์ ซูเชี่ยนใช้เวลาหลายวันฝึกฝนควบคุมพลังปราณใหม่ในที่พักเล็กๆ ที่เสี่ยวชิงจัดหาให้ ร่างกายและจิตใจค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับพลังมหาศาลที่เพิ่มขึ้นได้ดีขึ้นทุกวัน
นอกจากการฝึกควบคุมปราณแล้ว ซูเชี่ยนยังใช้เวลาทดลองกลยุทธ์ใหม่ๆ กับฝูงตั๊กแตนสามร้อยตัวของตนอย่างจริงจัง เขาฝึกแบ่งฝูงตั๊กแตนออกเป็กลุ่มย่อยหลายกลุ่ม ให้แต่ละกลุ่มเคลื่อนไหวประสานกันอย่างเป็ระบบ แทนที่จะรวมพลังเป็ก้อนเดียวเหมือนที่เคยทำมาตลอด ยิ่งฝึกฝนมากเท่าใด เขาก็ยิ่งค้นพบศักยภาพใหม่ๆ ของสายรัดข้อมือหนังอสูรที่ไม่เคยรู้มาก่อนมากขึ้นเท่านั้น
วันหนึ่ง เสี่ยวชิงแอบตามมาดูเขาฝึกซ้อมอยู่ห่างๆ เมื่อเห็นฝูงตั๊กแตนสามร้อยตัวบินว่อนแบ่งเป็กลุ่มย่อยอย่างเป็ระเบียบกลางอากาศ นางถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตื่นตา
"สวยงามจังเลย!" เสี่ยวชิงปรบมือด้วยความชื่นชม "ดูไม่เหมือนอสูรร้ายเลยสักนิด กลับดูเหมือนฝูงหิ่งห้อยเวลาบินพร้อมกันแบบนี้มากกว่า"
ซูเชี่ยนอดยิ้มไม่ได้กับคำเปรียบเปรยไร้เดียงสาของเสี่ยวชิง เขาลองสั่งการให้ฝูงตั๊กแตนบินเป็รูปดอกไม้หมุนวนรอบตัวนางเบาๆ เพื่อเรียกรอยยิ้ม ทำเอาเสี่ยวชิงหัวเราะร่าอย่างมีความสุข
"ท่านพี่ใช้มันเป็ของเล่นแบบนี้ได้ด้วยหรือ?" นางถามอย่างสนุกสนาน
"ก็แค่ในยามว่างเท่านั้นแหละ" ซูเชี่ยนตอบพลางยิ้ม ทว่าในใจกลับรู้สึกขอบคุณเงียบๆ ที่ยังมีใครสักคนมองฝูงตั๊กแตนของเขาด้วยสายตาบริสุทธิ์เช่นนี้ แทนที่จะหวาดกลัวหรือโลภอยากเหมือนที่คนอื่นๆ เคยแสดงออกมา
หลังจากฝึกฝนอยู่หลายวัน ในที่สุดซูเชี่ยนก็สามารถปรุงยาบำรุงปราณขั้นพื้นฐานได้สำเร็จเป็ครั้งแรกด้วยตัวเอง แม้สีของยาจะยังไม่สวยงามเท่ากับฝีมือของปรมาจารย์ป๋อเหยียน แต่คุณสมบัติในการบำรุงปราณกลับใช้ได้ผลจริง
"ไม่เลวเลยนะหนุ่มน้อย" ปรมาจารย์ป๋อเหยียนพยักหน้าอย่างพอใจ หลังจากทดลองใช้ปราณตรวจสอบยาที่ซูเชี่ยนปรุงขึ้น "หากเ้าฝึกฝนต่อไปเรื่อยๆ สักวันเ้าอาจกลายเป็เภสัชกรฝีมือดีคนหนึ่งได้ไม่ยาก ถือเป็เส้นทางสำรองที่ดีไว้เผื่อเ้า้าพักจากการฟันดาบบ้างก็ได้"
ซูเชี่ยนยิ้มรับคำชม รู้สึกภูมิใจในตัวเองอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่เขาค้นพบว่าตนเองมีความสามารถบางอย่างที่ไม่ต้องพึ่งพาสายรัดข้อมือหนังอสูรเลยแม้แต่น้อย
บางครั้งเสี่ยวชิงก็แอบมาแซวเขาระหว่างฝึกสมาธิอยู่ริมธารน้ำหลังตำหนักฉีเหยา จนซูเชี่ยนต้องหลุดขำออกมากลางที่นั่งสมาธิอยู่บ่อยครั้ง ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับครอบครัวเล็กๆ แห่งนี้ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างอบอุ่นโดยไม่รู้ตัว
วันหนึ่งขณะซูเชี่ยนออกไปซื้อเสบียงในตลาดกลางหุบเขา เขาได้ยินพ่อค้าสองคนกระซิบคุยกันถึงข่าวลือเื่ความโกลาหลที่หอประมูลเงามืดเมื่อไม่กี่วันก่อน บางคนเล่าว่ามีเ้าของกลิ่นอายภัยพิบัติปรากฏตัวกลางศึก ต่อสู้กับพรรครอยยิ้มอาษัณจนหนีรอดมาได้
ขณะเดินอยู่ในตลาด ซูเชี่ยนสังเกตเห็นชายแปลกหน้าในชุดคลุมสีเทาเข้มยืนอยู่มุมตลาดโดยไม่ได้ซื้อขายสิ่งใด สายตาของชายผู้นั้นเหลือบมองมาทางเขาเพียงแวบเดียวก่อนจะหันหน้าหนีอย่างรวดเร็ว ซูเชี่ยนรู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที แต่เมื่อกวาดสายตามองอีกครั้ง ชายผู้นั้นก็หายลับไปในฝูงชนเสียแล้ว
ซูเชี่ยนได้แต่ก้มหน้าเดินผ่านไปเงียบๆ พลางรู้สึกได้ว่าเื่ราวของตนกำลังแพร่กระจายออกไปเร็วกว่าที่คิดไว้มาก เขากำมือแน่นในกระเป๋าเสื้อคลุม เร่งฝีเท้ากลับตำหนักฉีเหยาโดยไม่หันหลังกลับไปมองอีก
เย็นวันหนึ่ง ขณะซูเชี่ยนกำลังฝึกสมาธิอยู่ริมธารน้ำตามลำพัง เขาก็รู้สึกถึงััประหลาดบางอย่างแ่ผ่านจิตัั ราวกับมีสายตาใครบางคนกำลังจับจ้องมองเขาอยู่จากที่ไกลออกไป
เขาลืมตาขึ้นทันที กวาดสายตามองไปรอบทิศ แต่กลับไม่พบผู้ใดอยู่ในละแวกนั้นเลยสักคน
เขาลุกขึ้นเดินสำรวจรอบบริเวณธารน้ำอย่างละเอียด แม้แต่ส่งจิตััแผ่ออกไปไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าก็ไม่พบร่องรอยของผู้ใดหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ราวกับััประหลาดเมื่อครู่เป็เพียงภาพลวงตาที่เกิดจากความอ่อนล้าเท่านั้น
"รู้สึกไปเองหรือเปล่านะ..." ซูเชี่ยนพึมพำกับตัวเอง ทว่าลึกๆ ในใจกลับรู้สึกแน่ชัดว่าเื่ราวสงบสุขเช่นนี้คงอยู่กับเขาได้อีกไม่นานนัก
เขาก้มมองสายรัดข้อมือหนังอสูรที่ตอนนี้มีอักขระโบราณตัวแรกปรากฏขึ้นแล้ว พลางนึกถึงคำเตือนของปรมาจารย์ป๋อเหยียน และคำเตือนของมู่เยวี่ยที่ยังคงก้องอยู่ในหัว
"ไม่ว่าปริศนาเื้ัสิ่งนี้จะเป็อย่างไรก็ตาม..." เขากำมือแน่น สายตาเปลี่ยนเป็ความมุ่งมั่น "ข้าจะต้องแข็งแกร่งพอที่จะเผชิญหน้ากับมันด้วยตัวเองให้ได้"
เขารู้ดีว่าวันเวลาอันสงบสุขในหุบเขาเภสัชทิพย์นี้คงเป็เพียง่พักชั่วคราวเท่านั้น ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะต้องออกเดินทางต่อไปเพื่อตามหาความจริงเื้ัสายรัดข้อมือ ตามหาสมบัติวิเศษที่เหลือ และเผชิญหน้ากับทั้งฝ่ายธรรมะและฝ่ายมารที่กำลังจับตามองเขาอยู่อย่างเลี่ยงไม่ได้
แต่อย่างน้อยยามนี้ เขาก็มีสถานที่แห่งหนึ่งให้เรียกว่าบ้านได้อีกครั้งแล้ว
6K
![ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720273465_92582176.webp)
