อยู่ดีๆ ผมก็ได้แต่งงานกับรุ่นพี่ (จบแล้ว)

12.00 นาฬิกา

ตอนนี้ทั้งสองคนก็ยังนอนกกกันอยู่บนเตียงไม่มีใครตื่นสักคน

Rrrrrrrrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ของปืนดังขึ้น

“อื้อ ใครมันโทรมาตอนนี้ว่ะ” ปืนบ่นพำพึมออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่กำลังส่งเสียงดัง และกดรับ

“สวัสดีครับ”

“ปืน มึงจะมาเรียนไหมวันนี้ ตอนนี้ใกล้จะเข้าเรียนแล้วกูเห็นมึงยังไม่มาเลยโทรมาตาม”

“วันนี้กูคงไม่เข้าเรียนว่ะน้ำฝากเลคเชอร์ให้ด้วยนะ”

“อื้อ~~~” เมื่อมีเสียงรบกวน วินก็ส่งเสียงความรำคาญออกมา

“นี่ที่มึงไม่มาเรียนเพราะนอนกกสาวอยู่ใช่ไหม? ”

“เอ่อ..แค่นี้ก่อนนะน้ำฝากด้วย” จากนั้นปืนก็วางสายทันที

“อื้อ” วินส่งเสียงออกมาเบา ๆ พร้อมกับเปลี่ยนท่านอน

“หึ ขี้เซาจริงเลยนะมึง” พูดจบปืนก็หอมแก้มวินไปฟอดใหญ่เพราะว่าหมันเขี้ยว

ฟอด

“อื้อ” วินส่งเสียงออกมาเพราะความรำคาญ

“หื้อ..ดูเหมือนว่าจะตัวรุมนะ” ว่าเสร็จปืนก่อนเอามืออังที่หน้าผากและซอกคอของวิน

“กระจอกจังเลยนะมึง แค่นี้ก็เป็๲ไข้ล่ะ ไม่เห็นเก่งเหมือนปากเลย” จากนั้นปืนก็ลุกไปคุยโทรศัพท์สักพักและเข้าไปในห้องน้ำ

.....

30 นาที่ผ่านไป

กริ้ง~~~

กริ้งหน้าห้องก็ดังขึ้น บ่งบอกว่ามีคนมา

ปืนก็เดินไปเปิดประตู

“เอาอาหารและขอที่สั่งเอาไว้มาส่งครับ”

“ส่วนดิฉันมาทำความสะอาดห้องค่ะ”

“เชิญครับ” ปืนถอยหลังและผายมือให้ทั้งสองคนเข้ามา

“ทำความสะอาดแค่ห้องนั้นก็พอนะครับ”

“ค่ะ” แม่บ้านพยักหน้า ก่อนจะเดินเข้าไปทางหน้านอนที่เละเทะ เพราะผ่านสมรภูมิรบมาเมื่อคืน

หลังจากนั้นปืนก็เดินเข้าไปในห้องที่วินนอนอยู่ ก่อนจะไปนั่งทีหัวเตียงเพื่อปลูกเด็กดื้อขี้เซา

“วิน วินตื่นได้แล้ว”

“อื้อ...โอ้ย” วินรู้สึกตัวและทำการพลิกตัวเปลี่ยนท่า จากนั้นก็ร้องออกมาและทำหน้าเหยเก ตอนนี้เขารู้สึกราวกับถูกรถสิบล้อทับก็ไม่ปาน เพราะรู้สึกปวดระบมไปทั้งร่าง และรับรู้ได้ร่างลมหายใจร้อนผ่าว

“หึ ตื่นขึ้นมาทานข้าวแล้วกินยา อย่าสำออย”

“ไอ่สัด กูไม่ได้สำออย มึงรองมาเป็๲กูดูไหมล่ะ ไอ่ห่าไม่รู้ว่ามึงไปตายอดตายอยากที่ไหนมา”

“เดี๋ยวเถอะ ดูแต่ละคำที่มึงพูดซิ กูพี่มึงนะจะพูดอะไรให้เกียติกูด้วย”

“ทำไม กูพูดแบบนี้แล้วจะทำไม”

“หึ เดี๋ยวมึงจะโดนลงโทษแบบเมื่อคืนไง”

“ชิ~” วินไม่รู้จะตอบโตยังไงได้แต่ทำหน้ามุยและหันหน้าไปอีกทาง

“ไม่ต้องมาหันหน้าหนีกู ลุกขึ้นมากินข้าวกินยาได้แล้ว”

“….”

“กูบอกมึงเนี่ยทำไมไม่ทำตามหรือมึงอยากโดนทำโทษอีก กูบอกเอาไว้เลยนะ ครั้งต่อไปกูไม่ปล่อยมึงไปง่าย ๆ แน่”

คำพูดนี้ทำให้วินรีบหันไปมองหน้าปืนและพูดออกมาด้วยความโมโหว่า “ไม่ใช่กูไม่อยากลุกแต่กูลุกไม่ขึ้น กูเพราะมึงเลย ไอ่สัด”

“หึหึ” ได้ยินแบบนั้นปืนก็หัวเราะเยาะในลำคอ

“หัวเราะหาพ่องมึงหรอ”

“โอเค กูความผิดกู กูจะรับผิดชอบเอง” พูดจบปืนก็อุ้มวินขึ้น

“เฮ้ย เฮ้ย มึงจะทำอะไรเนี่ย”

“กูก็จะรีบผิดชอบที่กูทำลงไปไง”

“ไม่...” วินไม่ทันพูดจบ ปืนก็พูดขัดขึ้นมาก่อน

“มึงไม่ต้องพูดว่า ไม่ต้อง ถ้ามึงพูดนะกูจะปล่อยมึงลงตรงนี้แหละ”

วินจึงทำได้แต่เงียบ

ปืนอุ้มวินออกมาจากห้องก่อนจะพาไปที่โต๊ะทานข้าว ก่อนจะนั่งลง โดยที่ให้วินนั่งลงบนตักของเขา

“ปล่อยกู มึงจะให้กูนั่งบนตักมึงทำไมเนี่ย”

“หรือมึงนั่งบนโต๊ะแข็ง ๆ ได้? ”

“....”

“ถ้านั่งไม่ได้ก็เงียบแล้วกินซะ และก็กินยาจะได้หายป่วย”

วินไม่อยากโต้เถียงอินก็ตักข้าวไปปากเคี้ยวตุ้ย ๆ

“เป็๲ไงอาหารที่กูสั่งมาถูกปากไหม? ”

“ก็ดี”

ปืนที่เห็นเด็กดื้อตรงหน้าเคี้ยวข้าวแก้มตุ้ย ก็อดหมั่นเขี้ยวไม่ได้ เขาจึงซุกหน้าเข้าที่ซอกคอของวิน ก่อนจะจูบกัดซอกคอของวินหน้าหยอกล้อ ในขณะเดียวกัน มือที่โอบเอวอยู่ก็ล้วงเขาไปในเสียของวิน

“อื้อ มึงทำอะไรของมึงเนี่ย” วินพูดขึ้นเสียงอู้อี้ เพราะข้างเต็มปากพร้อมกับดิ้นไปมา

“อยู่นิ่ง ๆ กูไม่ทำไรมึงหรอก ของ๼ั๬๶ั๼นิดเดียวเอง”

“อื้อ ไม่เอามึงจะมาจับกูทำไมล่ะ”

“ก็กูอยากทำ หรือมึงจะให้กูทำมากกว่านี้”

“ไม่เอา มึงไม่เห็นสภาพกูหรือไง”

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าดิ้น”

วินรู้สึกจนปัญญา จึงไม่ได้ขัดขืนอีกต่อไป ปล่อยให้ปืนกอด กัด และซอกไซ้ซอกคอของเขาอยู่อย่างนั้น

....

“กูอิ่มแล้ว มึงก็ควรหยุดลวนลามกูได้แล้ว”

“วันนี้มึงมีเรียนไหม แต่ถึงมีก็คงไม่ทันละมั้งนี่ก็ปาไปจะบ่ายสองแล้ว”

“มี มีเรียนตอนเช้า ตอนนี้เขาคงเรียนจบไปแล้วเพราะมึงคนเดียวเลยทำให้กูขาดเรียน”

“ทำมาโทษกู วันนี้เสือกอยากเป็๲คนดีขึ้นมา ใช่ว่ากูไม่รู้ว่ามึงโดดเรียนอยู่บ่อย ๆ ”

“เสือก” วินไม่รู้จะเถียงยังไง ก็ได้แต่เงียบแล้วบิดหน้าไปทางอื่น

“กินข้าวแล้วทานยาเข้าไปด้วย”

“ไม่กินได้ไหม” เสียงของวินอ่อนลง พร้อมกับทำหน้าเหยเก

“ไม่ได้ตอนนี้มึงยังมีไข้อยู่”

ทว่าวินกลับทำหน้ามุยไม่หยิบยาขึ้นกินสักที

“อะไรอย่าบอกนะว่าตัวเท่าควายแล้ว มึงยังกลัวการกินยาอยู่”

“กูไม่ได้กลัว แค่ไม่ชอบรสขมของมัน”

“กินเข้าไปเถอะหน่า เดี๋ยวกูให้กินขนมหวานล้างปาก”

“มึงซื้อมาด้วยหรอ”

“อืม กูสั่งเค้กมาให้มึงชิ้นหนึ่งอยู่ในตู้เย็น” ปืนพูดขึ้นพร้อมกับหันหน้าทางตู้เย็น

ดวงตาของวินเปล่งประกายออกมาอย่างเห็นได้ชัดเจน ราวกับเด็กน้อยที่ได้ของถูกใจ

“อย่างนี้ค่อยดีหน่อย” วินพูดแล้วก็กรอกยาลดไข้และยาแก้อักเสบเข้าปาก พร้อมกับกลืนน้ำตามทันที

(⇀‸↼‶)

“อี้...ขมเป็๲บ้า”

“ฮ่าฮ่า เข้าไปพักในห้องก่อน เดี๋ยวกูเอาเค้กไปให้ ให้กูอุ้มมึงไปมาคงไม่ไหวหรอก”

“แล้วใครของให้มึงอุ้มล่ะ ชิ!”

f ('︶︿︶) o

“หึหึ ดูทำตัวเข้า” จากนั้นปืนก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ และอุ้มวินเข้าไปในห้องนอนของเขา ซึ่งตอนนี้แม่บ้านทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อไปเอาเค้ก

“อ่ะ ขนมหวานของมึง”

เมื่อเห็นสตอเบอรี่ช็อตเค้กดวงตาของวินก็เป็๲ประกายขึ้นมาอีกครั้ง

“เด็กน้อย”

“อะไรของมึง กูกินได้แล้วใช่ไหม”

“ก็กินสิ ใครห้ามมึงล่ะ”

“แล้วมึงจะถือไว้ทำไมล่ะ เอามาให้กูสิ”

“หึหึ” ปืนหัวเราะออกมา จากนั้นก็ส่งจานเค้กให้วิน ส่วนตัวเองก็ล้มตัวนอนข้าง ๆ พร้อมกับมองวินกินเค้กด้วยความอร่อย

"มันอร่อยขนาดนั้นเลย"

"แน่นอน แต่กูไม่แบ่งมึงหรอกนะ" วินพูดขึ้นพร้อมกับยกจานเค้กไปไกล ๆ

"กูไม่แย่งเด็กทานหรอก"

"ชอบว่ากูเป็๲เด็ก มึงก็โตกว่ากูแค่สองปีเองทำมาเป็๲"

"กูลืมไปมึงไม่ใช่เด็กแล้ว เพราะมีผัวแล้ว"

"สัด"

"ฮ่า ๆ " ปืนหัวเราะล่า และทำทาจะหลับ

"เดี๋ยวมึงอย่างพึงนอน พากูไปส่งบ้านก่อน"

"มึงไม่ต้องกลับหรอก นอนที่นี่แหละ"

"ไม่เอากูจะกลับบ้าน เดี๋ยวพ่อแม่กูเป็๲ห่วง"

"มึงไม่ต้องมาตอแหลเลย กูรู้ว่ามึงได้กลับบ้านทุกวัน อีกอย่างกูโทรบอกแม่ของมึงแล้ว ว่ามึงจะนอนที่นี่กับกู"

"ใครบอกมึงว่ากูจะอยู่ที่นี่กลับมึง"

"ก็กูบอกมึงอยู่นี่ไง"

"กูไม่อยู่ กูจะกลับ"

"เอาหน่าอย่างงอแง กินอิ่มหรือยัง อิ่มแล้วก็มานอน หรือมึงยังมีแรง กูจะได้จัดต่อ"

"ไอ่...."วินวางจานไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะหันมาพูดด่าปืน แต่ถูกขัดเอาไว้ก่อน

"ถ้ามึงพูดคำหยาบออกมานะ กูจะจูบจบปากเปื่อยเลยค่อยดู" พูดจบปืนก็ดึงวินล้มลงมานอนในอ้อมกอดของเขาทันที

"เฮ้ย! ทำอะไรของมึงเนี่ย"วินดิ้นขัดขืนไปมาในอ้อมกอดของปืน

"เงียบ! แล้วนอนได้แล้ว กูง่วง เมื่อคืนเพราะมึงทำให้กูไม่ได้นอน หึหึ"

(ㅎ‸ㅎ)

คำพูดนี้ทำให้วินถึงกับพูดอะไรไม่ออก เมื่อเห็นท่าของวินปืนก็หัวเราะออกมา

"หึหึ" < (*￣ー￣) ゞ

หลังจากนั้นทั้งสองก็เผลอหลบไปด้วยกัน จนถึงตอนเช้าโดยไม่ตื่นขึ้นมา เพราะทั้งสองคนง่วงมาก

.....

เช้าวันถัดมา ๻ั้๹แ๻่เช้าตรู่ปืนก็ขับรถพาวินไปเปลี่ยนชุดที่บ้าน และทานข้าวเช้ากับพ่อแม่ของวิน ก่อนจะไปส่งวินที่มหาวิทยาลัย

"วันนี้เลิกกี่โมง"

"ไม่ต้องมารับกูจะกลับเอง"

"เอ่อเ๱ื่๵๹นั้นกูรู้แล้ว กูก็กำลังจะบอกมึงว่ากูไม่ได้มารับให้กลับเอง"

"ดีไม่ต้องมารับกู"พูดจบก็ทำท่าจะลงจากรถ แต่ก็ถูกปืนรั้งเอาไว้เสียก่อน และประกบปากลงมาทันที

"อื้อ"

เรียวลิ้นเกี่ยวตวัดดูดดึงลิ้นเล็กของวินอย่าเองแต่ใจ จนเวลาผ่านไปเกือบสิบนาที ปืนถึงยอมผละออก

"มึงทำบ้าอะไรของมึงเนี่ย นี่มันในมหาลัยนะเว้ย"พูดจบวินก็รีบปิดปากลงจากรถไปทันที เพราะกลัวว่าปืนจะทำอะไรเขาอีก

"หึหึ เจอกันวันแต่งงาน..."

โปรดติดตามตอนต่อไป.................................