“นี่ค่ะลุง ขอบคุณนะคะ!!!!”
ลลินทิพย์ส่งเงินให้คนขับรถสามล้อรับจ้าง เมื่อรถสามล้อรับจ้างมาจอดที่หน้าบ้าน เธอและลูเซี่ยนลงจากรถสามล้อรับจ้างเรียบร้อย และพอคนขับรถสามล้อรับเงินแล้ว ก็ขับออกจากหน้าบ้านไปทันที เธอกับลูเซี่ยนพากันหอบของที่ซื้อมาเข้าไปในบ้าน
ลลินทิพย์นำผักสดของสดเก็บไว้ในตู้เย็น โดยชายหนุ่มตัวโตยืนกอดอกพิงผนังห้องมองเธอนิ่งๆ นานๆ แบบไม่วางตา ลลินทิพย์ก็รู้แหละว่าเขากำลังมองอยู่ ก็ทำทีเป็ไม่สนใจ แต่พอรู้สึกว่าเขามองนานๆ เข้า ก็ชักเริ่มประหม่า จึงหันไปมองหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล ด้วยสายตาเข้มดุ
“นี่คุณจะมองอะไรนักหนา!!!!......”
ไม่เพียงแต่สายตา คำพูดที่ลลินทิพย์พูดออกมาก็ดุไม่แพ้กัน แต่สิ่งที่ตรงกันข้ามคือแก้มนวลเนียนใส ที่แดงปลั่งด้วยความเขินอาย พอพูดจบก็หันกลับไปหยิบของสดใส่ช่องแช่แข็ง ทำทีเหมือนว่าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรต่อสายตาที่มองมานั้นเลยสักนิด
“ผมก็แค่มอง และก็คิดว่าจะมีวิธีไหนไหมที่จะทำให้คุณไม่ต้องกินยาคุมฉุกเฉินบ้าๆ นั้นน่ะ”
คำพูดแบบตรงๆ ของชายหนุ่มตัวโต ทำให้มือเรียวเล็กที่ยื่นถุงของสดถุงสุดท้ายใส่เข้าไปในช่องแช่แข็ง ชะงักค้างไปชั่วขณะหนึ่ง แล้วค่อยยัดถุงของสดดังกล่าวใส่เข้าไปในช่องแช่แข็ง จากนั้นปิดตู้เย็น หมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มตัวโตตรงๆ
“ไม่มีวิธีไหนหรอก เพราะยังไงซะฉันก็จะต้องกิน!!... คุณนี่จะอะไรนักหนาเนี้ย ไม่ยอมจบเื่นี้สักที พอแล้วเถอะจบได้แล้ว”
ลลินทิพย์พูดด้วยน้ำเสียงเข้มๆ ติดดุ แกมรำคาญ ที่ชายหนุ่มตัวโตไม่ยอมเลิกราเื่ยาคุมฉุกเฉินสักที เธอก็ได้พูดบอกเหตุผลไปหมดแล้ว และพอพูดจบก็นึกได้ว่าเธอจะต้องทานยานั่น เธอจึงหมุนตัวกลับไปที่ตู้เย็น เปิดตู้เย็นออก หยิบขวดน้ำดื่มมาเทใส่แก้ว และถือเดินมาที่โต๊ะ ที่เธอวางกระเป๋าสะพายเอาไว้
“โอ๊ะ!!... นี่คุณจะบ้าเหรอ เอายาของฉันคืนมานะ”
ลลินทิพย์เปิดกระเป๋าสะพาย หยิบยาคุมฉุกเฉินออกมา แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เปิดกล่องยา เพื่อเอายาออกมากิน ก็ถูกมือใหญ่ดึงกล่องยาไปจากมือเรียวเล็กหน้าตาเฉย เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา ก้าวขายาวๆ เดินตรงขึ้นบันไดไปยังชั้นบน ลลินทิพย์ทั้งร้องเอะอะโวยวาย และทั้งเดินตามเขาไป
โกร๊กกกก......
“นี่คุณจะบ้าไปแล้วหรือไง คุณไม่มีสิทธิ์มาทำอย่างนี้นะ เกิดฉันท้องขึ้นมาฉันจะทำยังไง?”
ลลินทิพย์ตามเขามาถึงห้องน้ำเห็นเขา เปิดกล่อง แกะยาทิ้งลงไปในชักโครกแล้วกดน้ำตาม ลลินทิพย์มองหน้าเขาด้วยอารมณ์ฉุนโกรธเป็อย่างมาก ที่เขาทิ้งยาของเธออย่างนี้ เธอต่อว่าเขาอย่างไม่คิดจะเกรงกลัว ถึงเขาจะเป็มาเฟียก็เถอะ เขาก็เอาแต่ใจตัวเองกับเธออย่างนี้ไม่ได้
“ท้องก็ท้องสิ...... และผมก็ขอห้ามคุณเลยนะ ห้ามซื้อยาบ้าๆ นี่มากินอีกเด็ดขาด”
ลูเซี่ยนมองใบหน้าสวยหวาน ด้วยสายตาเข้มดุดันไม่แพ้กัน เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว และสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด อย่างที่ลลินทิพย์ไม่เคยเห็นมาก่อน ั้แ่ที่เขาเข้ามาอยู่ในบ้านนี้กับเธอ
แต่ถึงเธอจะรู้สึกอึ้ง และภายในใจรู้สึกหวั่น แต่แล้วยังไงล่ะ ในเมื่อเขาอยู่ที่บ้านของเธอ เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะมาออกคำสั่งกับเธอสิ อีกอย่างเขาต้องให้เกียรติเธอด้วยถึงจะถูก
“อย่ามาสั่งฉัน ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณ และบ้านนี้ก็บ้านของฉัน ฉันย่อมมีสิทธิเสรีภาพจะทำอะไรก็ได้”
ลลินทิพย์ส่งเสียงตะคอกใส่ชายหนุ่มตัวโต ด้วยเสียงอันดัง และด้วยอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูง พอกล่าวจบเธอหมุนตัว เดินออกจากห้องน้ำ และกำลังจะเดินไปยังบันได เพราะคิดว่าจะต้องไปซื้อยามาใหม่ ยังไงเธอก็จำเป็จะต้องกินยานั้น แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวผ่านประตูห้อง ก็ถูกมือใหญ่ดึงแขนเรียวเอาไว้ซะก่อน
“คุณจะไปไหน?......”
“ฉันก็จะไปซื้อยาใหม่นะสิ อะ ว๊าย!!!!......”
ลูเซี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียง ที่รู้เลยว่าเขาก็กำลังฉุนโกรธเหมือนกัน ลลินทิพย์ตอบเขาด้วยน้ำเสียงเข้มดุ แต่พอกล่าวจบก็ต้องร้องออกมาอย่างใ เมื่อลูเซี่ยนดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดเอาไว้แน่น แล้วพาเดินไปล้มตัวนอนลงบนเตียงนอนด้วยกัน
“ผมบอกไม่ให้กินก็คือไม่ให้กิน เข้าใจมั้ยลิน!!!!”
ลูเซี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงเข้มดุดัน ด้วยอารมณ์ที่โกรธเกรี้ยวมาก ที่ลลินทิพย์ไม่ยอมทำตามคำสั่ง ทั้งสายตาสีฟ้าน้ำทะเลที่มองมาก็ราวกับมีเปลวไฟลุกโชน ทำให้ลลินทิพย์รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ หวาดหวั่น กลัวว่าเขาจะทำร้ายเธอ เธอไม่เคยเห็นเขาโกรธอย่างนี้มาก่อน เขาจะทำร้ายเธอไหม จะฆ่าเธอหรือเปล่า
๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘
นี่คือลูเซี่ยนอยากมีลูกกับลินใช่ไหม...... งั้นก็แต่งงานกับเค้าเลยดิ รออะไร..... คิคิคิ..............................^_^ ^_^ ^_^ ^_^
3K
