ชิเอโกะ [Yaoi] มี E-Book จ้า♡

ฮิโรมาสะค่อยๆ วางสาส์นที่ได้รับจากโชกุนลงบนโต๊ะเตี้ยๆ ด้านหน้าของตนด้วยสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดเล็กน้อย เขานิ่งไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเรียกมาซาโตะให้เข้ามาในห้อง ครู่ต่อมา มาซาโตะก็ปรากฏตัวตามคำสั่ง เขาค้อมตัวลงแล้วเอ่ยถาม

"มีอะไรหรือขอรับท่านฮิโรมาสะ" ฮิโรมาสะจ้องกระดาษตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยบอก

"ท่านโชกุนส่งสาส์นมาว่าปีหน้าจะส่งคนมาเยือนที่ชิงะ" มาซาโตะมีสีหน้างุนงง เขากำลังคิดพิเคราะห์พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจนัก

"หมายความว่า…" ฮิโรมาสะเงียบไปแล้วบอกสิ่งที่ตนคาดการณ์

"ถึงแม้ว่าชิงะจะไม่อยู่ภายใต้อำนาจการปกครองของรัฐบาลโชกุน แต่อนาคตก็อาจจะไม่แน่... ถ้าเราไม่เข้มแข็งพออาจจะโดนโจมตี ตัวแทนของท่านโชกุนมาคราวนี้คงต้องแสดงให้เห็นว่าชิงะไม่ได้อ่อนแอ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่สวามิภักดิ์" มาซาโตะกะพริบตาปริบ เขาเห็นด้วยกับคำพูดนั้น

"เป็นงานยากทีเดียวเลยขอรับ" ฮิโรมาสะพยักหน้า

"อืม… ใช่ ท่านช่วยจัดประชุมสภาสูงหน่อยแล้วกัน เห็นทีต้องเริ่มวางแผนกันแล้ว" มาซาโตะค้อมตัวรับคำสั่งในทันที

"ขอรับ" เอ่ยตอบก่อนจะขอตัวออกไปจากห้องเพื่อดำเนินการอย่างเร็วที่สุด

บรรยากาศภายในห้องประชุมเคร่งเครียดและกดดัน ซามูไรชั้นสูงต่างปรึกษาหารือกันด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล ในที่สุด ซามูไรท่านหนึ่งก็เอ่ยความคิดเห็นขึ้นมาในความเงียบ

"ถ้าเช่นนั้นก็ปิดเรียวกังที่ดีที่สุดเพื่อต้อนรับตัวแทนของท่านโชกุน จะว่าเช่นไรขอรับ" ฮิโรมาสะครุ่นคิดกับคำพูดนั้น เขารู้สึกไม่เห็นด้วยจึงเริ่มอธิบายสิ่งที่ตนคิดด้วยน้ำเสียงหนักใจ

"ชิงะของเรามีชนชั้นสูงที่เดินทางมาพักผ่อนอยู่ตลอดทั้งปี เรียวกังที่ดีที่สุดมักจะถูกจองล่วงหน้าเป็นเวลานาน หากทำเช่นนั้น ถึงเราจะเอาใจตัวแทนของท่านโชกุนได้ แต่ข้าเกรงว่าจะมีปัญหากับชนชั้นสูงตระกูลอื่นๆ ที่วางแผนมาเที่ยวเสียมากกว่า" มาซาโตะพยักหน้าเห็นด้วยและเอ่ยเสริม

"ข้าก็คิดเช่นเดียวกัน อีกทั้งเงินที่ชนชั้นสูงนำเข้ามาในชิงะนั้นก็ไม่ใช่น้อยๆ เราจะเสียโอกาสตรงนี้ไปด้วย" ทุกคนพยักหน้า ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้งในห้องขนาดกว้าง ในที่สุด มาซาโตะก็เอ่ยออกความเห็น

"ถ้าเช่นนั้นทำไมไม่รับรองที่ปราสาทแห่งนี้เลยล่ะขอรับ ปราสาทอิชิฮาระมีเนื้อที่มากมายเหนือคณานับ อีกทั้งยังมีเรือนน้อยใหญ่ที่ถูกสร้างรับรองเอาไว้ หากเราจัดเตรียมเป็นอย่างดีก็ถือว่าเป็นเกียรติสูงสุดของผู้ที่ได้รับเชิญเข้ามาพัก" เมื่อเห็นว่าทุกคนพยักหน้าราวกับเห็นด้วย มาซาโตะก็เอ่ยต่อ

"ไม่เคยมีชนชั้นสูงคนใดเคยได้รับเกียรติเข้าพักในปราสาทอิชิฮาระมาก่อน ตัวแทนของท่านโชกุนจะต้องพึงพอใจมากแน่ขอรับ" ฮิโรมาสะเห็นด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย เขาตัดสินใจในทันที

"ถ้าเช่นนั้นก็เริ่มจัดเตรียมสถานที่เลย เอาเป็นเรือนฝั่งตะวันออกก็แล้วกัน" ซามูไรทุกท่านต่างน้อมรับคำสั่งด้วยสีหน้าที่คลายความกังวลลง ฮิโรมาสะหันไปเอ่ยขอบใจมาซาโตะก่อนจะบอกเลิกประชุมพร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้อง

เสียงก่อสร้างต่อเติมเรือนฝั่งตะวันออกดังขึ้นตลอดทั้งวัน โชที่กำลังนั่งชิงช้าอยู่ตรงที่ประจำมองไปยังเหล่าคนงานหลายสิบคนที่กำลังทำงานกันอย่างขยันขันแข็งแล้วเอ่ยขึ้นมาลอยๆ

"ท่านพ่อต่อเติมปราสาทไปทำไมกันนะ" ชิเงรุได้ยินก็รีบเอ่ยสิ่งที่ตัวเองเพิ่งทราบมา

"ข้าได้ยินว่าตัวแทนของท่านโชกุนจะมาเยือนจังหวัดของเราน่ะสิ คงจะสร้างเรือนรับรองแน่ๆ" โชได้ฟังดังนั้นก็เบิกตาโต

"จริงเหรอ! งั้นตัวแทนของท่านโชกุนต้องอยากเห็นข้าด้วยแน่ๆ เลย ทำยังไงดีล่ะ" ชิเงรุเห็นด้วย สีหน้าตกใจเช่นกันราวกับนึกไม่ถึง

"จริงด้วย! คงจะมาดูว่าทายาทไดเมียวมีลักษณะเป็นเช่นไร เจ้าต้องทำเป็นเข้มแข็งเข้าไว้นะ อย่าทำเป็นอ่อนแอให้เห็นเด็ดขาด" เมื่อได้ยินเช่นนั้น โชก็แววตามุ่งมั่นขึ้นมาในทันที เขากำหมัดเล็กๆ ของตนขึ้นมาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง

"ได้เลย! ข้านี่แหละ ไดเมียวที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลอิชิฮาระ" ชิเงรุเห็นท่าทางนั้นก็ขำออกมา โชเองก็ขำออกมาเช่นเดียวกันก่อนจะโล้ชิงช้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสุข

ฤดูกาลผันเปลี่ยนไปอย่างเชื่องช้า แต่ในที่สุดกำหนดการเดินทางมาเยือนชิงะของตัวแทนท่านโชกุนก็ได้มาถึง ดวงตะวันลาลับขอบฟ้าไปนานมากแล้ว บัดนี้เหลือเพียงแต่แสงของพระจันทร์ดวงสวยที่ส่องสว่างอยู่ในยามค่ำคืน ขบวนทัพของตัวแทนโชกุนเพิ่งมาถึงเมื่อไม่กี่อึดใจที่ผ่านมา ฮิโรมาสะและข้าทาสบริวารต่างให้การต้อนรับอย่างดีเยี่ยม รวมถึงโชเองก็เช่นเดียวกัน เด็กชายในวัยสิบสองปีแอบลอบมองดูตัวแทนของโชกุนอย่างห่างๆ เขาคือชายวัยกลางคนนามว่า 'ฟุกุชิมะ มาซาชิ' ใบหน้าหล่อเหลานั้นสดใสและท่าทางใจดี แต่ถึงกระนั้นเขาก็น่าจะเป็นคนที่เด็ดขาดอยู่พอสมควร มิเช่นนั้นคงไม่ได้เป็นถึงตัวแทนของท่านโชกุน โชทำตัวเคร่งขรึม ก้มหน้ามองพื้นดูเป็นเด็กเรียบร้อย มาซาชิที่เอ่ยทักทายฮิโรมาสะเหลือบไปมองเด็กชายก่อนจะยิ้มบางแล้วหันไปถามฮิโรมาสะที่ยืนอยู่ข้างกัน

"นั่นคือบุตรชายของท่านรึ" ฮิโรมาสะค้อมตัวรับ

"ขอรับ" มาซาชิเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงจริงใจ

"ช่างดูงดงามสมกับเป็นคนในตระกูลชนชั้นสูง อนาคตต้องเป็นไดเมียวที่ประชาชนรักใคร่มากแน่ๆ" สิ้นเสียง ทุกคนในที่นั้นก็หัวเราะเบาๆ ขึ้นมาพร้อมกัน ฮิโรมาสะเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ระบายอยู่บนใบหน้า

"ข้าน้อยจัดเตรียมเรือนรับรองท่านเอาไว้แล้ว ขอเชิญด้านนี้ขอรับ"

"โอ้… ขอบคุณมากเลยท่านอิชิฮาระ เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ท่านโชกุนทราบแล้วว่าท่านเตรียมเรือนต้อนรับในปราสาทอิชิฮาระ ท่านโชกุนพึงพอใจเป็นอย่างมาก" เขาเอ่ยพลางเดินไปบนทางเดินพื้นไม้ที่ถูกขัดจนเป็นเงาวับ โชเดินตามต้อยๆ มาซาชิหันมามองเด็กชายตัวน้อยก่อนจะหันไปบอกฮิโรมาสะ

"ให้บุตรของท่านไปพักเลยก็ได้ ไม่ต้องมากพิธีหรอก เด็กๆ คงจะอยากไปนอนแล้วล่ะ" ฮิโรมาสะโค้งตัวรับคำพูดนั้นอย่างถ่อมตัวแล้วหันไปหาโช

"ไปหาชิเงรุเถอะ"

"ขอรับท่านพ่อ ขอลาท่านฟุกุชิมะขอรับ" โชค้อมตัวลงเอ่ยลาผู้เป็นแขก มาซาชิมองดูโชด้วยแววตาเอ็นดู โชเดินแยกออกไป มุ่งตรงไปยังห้องนอนของตนที่ชิเงรุกำลังรออยู่ ประตูห้องนอนถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับโชที่วิ่งเข้าไปหาชิเงรุ นาโอกิที่รีบร้อนตามโชมาก็เอ่ยบอกเด็กน้อย

"ท่านโช… เปลี่ยนชุดก่อนเถอะขอรับ" โชที่อยู่ในชุดเต็มยศได้ฟังดังนั้นก็ตอบในลำคอแล้วรีบถอดชุดสุดอลังการที่ตนสวมใส่อยู่ออก นาโอกิเข้ามาช่วยด้วยอีกแรงพลางฟังเสียงของโชที่เอ่ยเจื้อยแจ้วถึงมาซาชิให้กับชิเงรุฟัง

"เขาดูใจดีมากเลยแหละ ท่านพี่น่าจะได้เห็น รัศมีเปล่งปลั่งงดงาม สมแล้วที่เป็นตัวแทนของท่านโชกุน" ชิเงรุได้ฟังก็รู้สึกตื่นเต้นไปด้วย ดวงตาคมเบิกขึ้นแล้วเอ่ย

"จริงเหรอๆ" ว่าแล้วก็วิ่งไปเกาะที่หน้าต่างแล้วมองไปยังฝั่งทิศตะวันออก จากตรงนี้สามารถมองเห็นว่ามีกลุ่มคนเดินไกลอยู่ลิบๆ พอจะทราบได้ทันทีว่าทุกคนคงจะถึงเรือนรับรองกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ชิเงรุชี้ไปยังเรือนดังกล่าวแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"คนเยอะมากเลย ดูทหารองครักษ์สิ" โชพยักหน้าเห็นด้วย

"อื้อ ใช่ๆ ตอนนั้นข้านี่ตัวเกร็งเลยล่ะ"

"จริงเหรอ"

"อื้อ" เสร็จแล้วทั้งคู่ก็หัวเราะกันคิกคัก ทำเอานาโอกิกับสาวใช้ที่กำลังเก็บเสื้อผ้าของโชได้ยินการสนทนาแบบเด็กๆ นั้นก็แอบขำไปด้วยเช่นเดียวกัน

นิยายอัพเป็นประจำทุกวันพุธ เสาร์ อาทิตย์ค่ะ