ติ้ดๆ...
ติ้ดๆ...
ติ้ดๆ...
ติ้ดดดดด
“ห้าววววววว”
“ว่าไง...”
“โทรมาทำไมแต่เช้าเนี่ย”
คนตัวเล็กงัวเงียพูดใส่ปลายสาย
“เช้าของพี่คือ10 โมงหรอ”
“อืออ...”
“ห้ะ!!!”
“10 โมงแล้วหรอ”
คนตัวเล็กสะดุ้งจากที่นอน
“พี่นัดผม10 โมง”
“ตอนนี้10 โมงแล้ว”
“แต่ผมขอเดาว่าพี่อยู่บนที่นอนนะ”
“เฮ้ย!!!”
“ขอโทษ”
“เดี๋ยวรีบไปเลย”
“ขอเวลาครึ่งชั่วโมง”
พูดจบแล้วพุ่งตัวเข้าห้องน้ำทันทีก็เมื่อคืนกว่าแขกแต่ละคนจะกลับกว่าฉันจะได้นอนเกือบตี 2
เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จคนตัวเล็กก็รีบคว้าจักรยานออกไป ใช่ค่ะ ฉันกำลังไปหาจ็อบไปสอนอังกฤษต่อในส่วนที่เหลือ
“เอ๊ะ! นั่น!”
“น้องแคทหนิ”
“รีบไปไหน?”
เป็หมอตัวสูงที่กะจะมาเซอร์ไพร์คนตัวเล็กที่บ้านแต่มาเจอสาวเ้ากำลังปั่นจักรยานท่าทางร้อนรนไปที่ไหนสักแห่ง
(มีใครเป็อะไรหรือเปล่านะ)
ระหว่างที่ขับรถตามคนตัวเล็กอยู่
(ทางนี้…)
(ทางที่เราเคยปั่นจักรยานมาซื้อน้ำมันหนิ)
(มาทำอะไรแถวนี้นะ)
ขับตามต่อไปเรื่อยๆจนเห็นคนตัวเล็กจอดจักรยานหน้าตึกแถวสูง 3 ชั้นทรงโมเดิร์นทันสมัย
“มาที่นี่หรอ?”
คนที่ขับรถตามมาพึมพำ
.
.
“ลุงหมอ...”
“หวัดดีค่ะ”
เดินเร็วๆ เข้าร้านไปทักทายเ้าของ
“จ็อบอยู่ในห้องนั่งเล่นใช่มั้ยคะ”
“หนูเข้าไปเลยนะ”
พูดหอบๆ
เมื่อคนตัวเล็กเดินจ้ำๆเข้าไปในที่ที่เป็ที่ติวหนังสือก็พบเด็กตัวสูงนั่งกดมือถือกระดิกเท้าท่าทางสบายๆ อยู่
“...”
“10โมง 50 นาที”
“พี่กินเวลาผมไป50 นาทีนะ”
พูดจบลุกเดินมาคว้ากระเป๋าหนังสือที่ฉันหอบหิ้วมาไปไว้ที่โซฟา
“อืม...”
“เดี๋ยวชดเชยให้”
“โทษทีนะ”
พี่สาวติวเตอร์พูดแบบรู้สึกผิดนิดหน่อยที่ปล่อยให้นักเรียนรอ
“มาๆ…”
“อีก3 เื่ที่เหลือ”
เรียกพี่สาวติวเตอร์ให้มาสอนเมื่อเธอลงมานั่งข้างๆ เด็กตัวสูงสังเกตเห็นได้ชัดว่าที่ใบหน้าของพี่สาวติวเตอร์มีเหงื่อซึมๆออกมา คงเป็เพราะรีบมาหาเขาซินะ จึงเอื้อมมือไปคว้าทิชชู่และซับเข้าที่หน้าผากให้คนตัวเล็ก
“ทำอะไรน่ะ!”
พี่สาวติวเตอร์ในิดหน่อยที่จู่ๆ เ้าเด็กข้างๆ เอาทิชชู่มาซับๆ ให้ที่หน้าผาก
“เหงื่อพี่ออกน่ะ”
“เดี๋ยวก็หยดลงหนังสือ”
อ้างไปเรื่อย
“อืมม…”
“ขอบใจ”
“เดี๋ยวเช็ดเอง”
พี่สาวเอ่ยแล้วคว้าทิชชู่มาจากมือของเด็กหนุ่มแล้วซับๆ เข้าที่หน้าผากมน แต่การกระทำทั้งหมดนั้นได้อยู่ในสายตาของใครบางคนเข้าโดยบังเอิญ
.
.
Part หมอจอม
หลังจากที่ผมจอดรถข้างๆจักรยานของน้องแคทแล้ว ผมก็พอเดาออกแล้วครับว่าเธอมาหาใครเพราะตึกข้างหน้าผมมีป้ายขนาดใหญ่เขียนว่าสุชาติสัตวแพทย์ ผมเดินเข้าไปในร้านก็เจอคุณลุงที่ผมเจอเมื่อคืนกำลังง่วนอยู่ที่หน้าเคาท์เตอร์
“สวัสดีครับ”
เมื่อผมทักทาย คุณลุงก็จำได้ทันที
“เอ้า! พ่อหนุ่มคนเมื่อวาน”
“เพื่อนหนูแคทหนิ”
“พาหมามาหาหมอหรอ”
คุณลุงถามลูกค้าหน้าใหม่ที่เข้ามาจะว่าลูกค้าก็ไม่ใช่ซะทีเดียวนะ
“เอ่อ…”
“คือผมเห็นน้องแคทปั่นจักรยานมาที่นี่อ่ะครับ”
“เลยตามมา”
“ผมจะไปหาเธอที่บ้าน”
“แต่เธอกำลังออกมาพอดีน่ะครับ”
“เลยยังไม่ได้เจอกัน”
“อ๋อ...”
“หนูแคทสอนหนังสือเ้าจ็อบอยู่ข้างในน่ะพ่อหนุ่ม”
“เข้าไปหาซิ”
“ตามสบายนะ”
“คนกันเอง”
คุณลุงเอ่ยแล้วหันกลับไปสนใจเอกสารที่โต๊ะต่อ
“งั้น…ผมขออนุญาตนะครับ”
เอ่ยอีกครั้งแล้วค่อยเดินเข้าไปข้างหลังผมเข้าไปในจังหวะที่คนตัวเล็กกำลังเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เด็กหน้าตึงคนเมื่อวานที่กำลังหยิบหนังสือมากมายออกมาจากกระเป๋านี่เธอแบกหนังสือหนักขนาดนั้นแล้วปั่นจักรยานมาด้วยหรอเนี่ย
ผมเห็นตอนที่เด็กคนนั้นหยิบทิชชู่แล้วซับเหงื่อให้คนตัวเล็กผมเห็นสายตาของเด็กคนนั้นเวลามองเธอ มันเป็สายตาเดียวกันกับผมที่ผมก็มองเธอแบบนั้นผมว่าผมมองออก เด็กคนนั้นชอบคนตัวเล็ก
ผมพอจะปะติดปะต่อเื่ราวเมื่อวานได้ละว่าทำไมเด็กนั่นถึงตึงกับผมนักเพราะแบบนี้นี่เอง
.
.
“อ้าวว!...”
“กลับแล้วหรอพ่อหนุ่ม”
เสียงเ้าของร้านทักเมื่อเห็นคนตัวสูงที่เพิ่งเดินเข้าไปเมื่อกี้เดินกลับออกมา
“ครับ...”
“เดี๋ยวไปรอน้องที่บ้านดีกว่า”
“ให้น้องเค้าติวหนังสือกันไปก่อน”
บอกไปแบบนั้น
“อ่อๆๆโชคดีนะ”
.
.
เป็เวลาเกือบบ่าย2 โมง ที่พี่สาวติวเตอร์และนักเรียนติวหนังสือเสร็จ
“จบแล้ว”
“พร้อมสอบยัง”
ติวเตอร์ตัวเล็กแกล้งถามลูกศิษย์
“พร้อม…”
“สอบตอนนี้เลยก็ได้”
เด็กคุยว่างั้น ติวเตอร์ตัวเล็กขำให้กับความมั่นอกมั่นใจ
“พี่ต้องชดเชยเวลาให้ผมด้วยนะ”
เด็กหนุ่มพูดขึ้น
“ชดเชยอะไรอ่ะ”
“ก็เมื่อกี้ชดเชยสอนต่อไปแล้วหนิ”
ติวเตอร์งงๆ ถามไปด้วยเก็บของต่อไปด้วย
“ไม่เหมือนกัน”
“ชดเชยที่พี่ให้ผมนั่งรอเมื่อเช้าไง”
“ตั้งนาน”
“ข้าวเช้าก็ไม่ได้กิน”
“ตอนเที่ยงพี่ก็ไม่ยอมพักไปกินข้าว”
“กินเบอร์เกอร์ไปคนละชิ้นเอง”
“ผมหิว”
เด็กอ้าง
“เอ้า!! ก็ตอนเที่ยงนายบอกว่าอยากเรียนให้เสร็จทีเดียวนี่”
“ค่อยไปกิน”
คนตัวเล็กเริ่มเถียง
“ก็ตอนนั้นผมยังอยากเรียน…”
“ยังไม่อยากกินข้าวเที่ยง”
เริ่มเถียงข้างๆ คูๆเหมือนกัน
“ไม่ยอมกินตอนเที่ยง”
“เพราะจะไปกินหลังเลิกติวใช่มั้ย”
“สารภาพมาซะดีๆ”
ฉันว่าฉันพอจับทางลูกศิษย์ได้ละ
“เออน่า...”
“จะไปไม่ไป”
เด็กเริ่มหงุดหงิด
“ไปที่ไหน”
ติวเตอร์ถาม
“เดี๋ยวก็รู้”
“ไปกัน”
ด้วยความเคยชินเด็กพูดจบก็คว้าข้อมือติวเตอร์ขึ้นรถเก๋งสีเงินเช่นเคยสักพักรถเก๋งก็มาถึงที่คาเฟ่น่ารักๆ แห่งหนึ่ง
“โอ๊ะ!”
“มีคาเฟ่นี้อยู่แถวนี้ด้วยหรอเนี่ย”
คนตัวเล็กรู้สึกตื่นตาตื่นใจที่ในละแวกบ้านมีคาเฟ่แนวมินิมอลน่ารักๆอยู่
.
.
เมื่อเข้ามาในร้านพนักงานก็เข้ามาต้อนรับอย่างดี
“สวัสดีค่ะ”
“กี่คนคะ”
“2 คนค่ะ”
“เชิญด้านนี้ค่ะ”
พนักงานพาเข้ามานั่งที่มุมหนึ่งของร้านมีกระบองเพชรเล็กๆ น่ารักเต็มไปหมด
“จ็อบรู้จักร้านนี้ได้ไงเนี่ย”
“พี่ไม่เห็นรู้เลย”
ถามคนตรงข้าม
“ผมเก่ง”
พูดไปพร้อมเปิดเมนูอาหารไป
“เฮ่ออ...”
เด็กนี่กวนประสาทไม่เลิก
“ผมเอาพอร์คชอป1 ที่”
“เฟรนฟรายด์1 ที่ครับ”
“พี่เอาสเต็กแซลมอน1 ที่ ค่ะ”
เมื่อพนักงานรับออเดอร์เรียบร้อยก็เดินไปจัดการต่อ
ตือดือดึ้ง…
จู่ๆ ก็มีเสียงข้อความดังเข้ามา
“อยู่ไหนครับ”
คุณหมอส่งข้อความมา
“อยู่ร้านCactus café”
“กินข้าวเที่ยงอยู่ค่ะ”
พร้อมส่งรูปบรรยากาศที่ร้านให้คนในแชทดู
“ทำไมกินข้าวเที่ยงตอนนี้ล่ะครับ”
คุณหมอถามต่อ
“หนูเพิ่งสอนหนังสือเสร็จ”
ส่งสติ๊กเกอร์หิว
“พี่แคท!”
เสียงคนตรงหน้าเรียกให้คนตรงข้ามหันมาสนใจตนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่โทรศัพท์ในมือ
“ห้ะ!”
แช๊ะ!!!
“เฮ้ยยๆ…”
“ถ่ายอะไรเนี่ย”
“ยังไม่เตรียมตัวเลย”
โวยขึ้นเมื่อจู่ๆ คนตรงข้ามถ่ายรูปเธอตอนเธอไม่พร้อม
“ไหนเอามาดูหน่อย”
“สวยเปล่า”
“ไม่สวยลบเลยนะ”
ทำขู่เด็กตรงข้าม
“ถ่ายแบบไหนก็สวย”
“พี่อ่ะ”
พูดออกมาเบาๆ
“ห้ะ! อะไรนะ”
“พึมพำอะไร”
“ไหนขอดูหน่อย”
คนตัวเล็กยังอยากจะขอดูรูปให้ได้
“อ่ะๆๆ…”
“ผมถ่ายพี่ดีๆก็ได้”
พูดเสร็จทำท่ายกมือถือขึ้นมาอีกครั้งคนตัวเล็กที่ชื่นชอบการถ่ายรูปอยู่แล้วรีบจัดผมจัดเสื้อแล้วฉีกยิ้มขึ้นเมื่อพร้อม กดไป34 ที ตามท่าทางคุณเค้าที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ
“สวยมั้ย”
“ขอดูหน่อย”
“ก็เหมือนเดิม”
พูดออกไปแบบนั้น คนตัวเล็กส่งปากเบะเบาๆ
(สวยเหมือนเดิม)
ผมคิดต่อ
“อาหารที่สั่งได้แล้วค่ะ”
เป็พนักงานที่เข้ามาขัดจังหวะของติวเตอร์กับลูกศิษย์ให้เลิกเถียงกันเื่ถ่ายรูปแล้วหันมาสนใจอาหารแทน
“โหน่ากินจัง”
แล้วคนทั้งคู่ที่ได้กินเบอร์เกอร์คนละ1 ชิ้นเมื่อตอนเที่ยงก็เริ่มลงมือจัดการอาหารตรงหน้า
.
.
“พี่แคท”
จู่ๆ เ้าเด็กตรงข้ามก็เรียก
“อืม...ว่า…”
มองไปยังคนข้างหน้า
“พี่ว่าผมจะสอบติดป่ะ”
“อืมม…”
คนตัวเล็กเอนไปพิงพนักเก้าอี้ทำท่าคิด
“ตอบตามที่พี่คิดเลย”
“ขอตรงๆ”
ลูกศิษย์ฉันมีท่าทีอยากรู้
“ถ้าจ็อบตั้งใจอ่านหนังสือ”
“ฝึกทำข้อสอบทุกวิชา”
“ทบทวนเรื่อยๆแบบวิชาอังกฤษ”
“พี่ว่าสอบติด”
“แต่ถ้าไม่...”
“ก็อาจจะ…(ส่ายหัว)” แทนคำพูด
“อืม… ก็จริงอย่างที่พี่ว่า”
เ้าเด็กทำท่าเห็นด้วยแล้วถอนหายใจออกมา
“สู้ๆนะ”
“พี่เป็กำลังใจให้”
“ ^^ ”
พี่สาวติวเตอร์พูดและส่งยิ้มมา
“…”
“…”
ผมเหมือนลอยๆ ได้ยังไงไม่รู้ครับกับประโยคเมื่อกี้
“…”
“จ็อบ!”
“จ็อบ!!”
“คะ!! ฮ้ะ!!”
“เป็อะไร”
คนตัวเล็กทักคนตรงข้ามเมื่อดูสติหลุดๆ
“กินเร็วเดี๋ยวเย็นหมด”
“ไม่อร่อย”
“อ่อๆอื้มๆ”
.
.
เมื่อติวเตอร์และลูกศิษย์กินอาหารอิ่มและกำลังรอพนักงานคิดเงิน
“พี่แคท”
เด็กตัวสูงเรียกอีกละ
“ว่า…”
“ถ้าผมสอบติดมหา’ลัย”
“ผมขอรางวัลจากพี่ได้มั้ย”
เด็กตัวสูงถามหยั่งเชิงคนตัวเล็ก
“ได้ซิ”
“อยากได้อะไรอ่ะ”
“เลี้ยงข้าวหรอ”
“หรือเลี้ยงหนัง”
“ธรรมดาไป” เด็กว่า
“สอบเข้ามหา’ลัยได้ทั้งที”
“ต้องขอสิ่งใหญ่ๆ”
เด็กว่าหน้าตามีพิรุธ
“ขอใหญ่มาก”
“พี่ให้ไม่ได้นะเว้ย”
พี่สาวเริ่มหยั่งเชิงกลับ
“ผมจะทำให้พี่”
“ให้ของขวัญสิ่งนั้นกับผมให้ได้”
“คอยดูนะ”
เด็กตรงข้ามพูดกำกวมพี่สาวติวเตอร์ได้แต่ถอนหายใจส่ายหน้าเบาๆ เด็กพูดอะไรเพ้อเจ้อ
“น้องแคท!!”
“อยู่นี่เอง”
หันขวับไปตามเสียง เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยทักขึ้น
“หมอ!!....”
“พี่!!...”
“หมอมาได้ไงคะเนี่ย”
“อย่าบอกนะว่าตามมาจากรูปที่หนูส่งอ่ะ”
คนตัวเล็กถาม
“ใช่ครับ”
“นี่จะกลับกันแล้วหรอ”
“พี่เพิ่งมาถึงนะ”
คนตัวสูงถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทีของคนทั้งคู่กำลังจะกลับ
.
.
Part หมอจอม
นี่ก็จะบ่าย 2 แล้วทำไมยังไม่กลับมาอีกนะ ป่านนี้จะได้กินข้าวหรือยังคุณหมอเริ่มอยู่ไม่สุขหลังจากพยายามทำตัวสงบมาได้อยู่หลายชั่วโมง
ตอนนี้ผมรออยู่ที่บ้านน้องแคทครับและสมาชิกเ้าของบ้านที่ผมเจอเมื่อคืนก็อยู่กันครบ
“จะบ่าย2 แล้ว”
“ไปกินข้าวก่อนเถอะลูก”
แม่เรียกผมเป็ครั้งที่2 หลังจากที่แม่ชวนผมกินข้าวเที่ยงครั้งแรกพร้อมๆ กับพ่อและคุณเคนแต่ผมปฏิเสธไปบอกว่าจะรอคนตัวเล็กก่อน
“ป่านนี้แคทหาข้าวกินกับจ็อบไปแล้วลูก”
“ไม่ต้องรอหรอก”
แม่เอ่ยขึ้น
ผมรอต่ออีกครึ่งชั่วโมงครับจึงตัดสินใจทักแชทหาน้องแคทแถมเธอตอบผมด้วยแสดงว่าสอนเสร็จแล้วแต่เธอบอกว่าอยู่ร้าน Cactus café และส่งรูปมาให้ผมดูผมนี่หิวหนักขึ้นเลยครับ เมื่อเห็นรูปในร้านที่ดูน่ารักมินิมอล แต่มีเด็กหน้าตึงคนเมื่อวานอยู่ในรูปที่คนตัวเล็กส่งมาด้วยผมเลยรีบเอารูปไปให้คุณเคนดู
“คุณเคน”
“รู้จักมั้ยว่าร้านนี้อยู่ตรงไหน”
ปักหมุดให้ผมหน่อย
“อ้อ… ร้านนี้เพิ่งเปิดใหม่นี่”
“อยู่เลยปั๊มน้ำมันไปน่ะ”
“ตรงแยกไฟแดงเลี้ยวซ้าย”
ขอบคุณที่พี่ชายคนตัวเล็กรู้จักร้านนี้
“คุณปักหมุดให้ผมที”
ท่าทางร้อนรน
“อ่ะแป๊บนึง”
“เร็วๆคุณ”
“อ่ะเดี๋ยวๆๆ…”
“อ่ะนี่… เรียบร้อย…”
“แต้งกิ้วคุณ”
“พ่อแม่หวัดดีครับ”
จู่ๆ หมอก็เอ่ยลาแล้วเดินออกไปทำเอาคนในบ้านงงกันเป็แถว
ผมรีบเหยียบเบนซ์มาให้ถึงร้านนี้ไวๆแต่ดันใจร้อนไปหน่อยดูทางเลี้ยวไม่ดีผมเลยขับเลยไปครับแล้วถนนข้างหน้าดันมีก่อสร้างอยู่ปิดไม่ให้เลี้ยวยูเทิร์นอีกเซ็งมาก =*= ผมกะว่าจะมาถึงตอนที่ทั้งคู่กำลังกินข้าวอยู่ผมจะกินด้วยเลยแต่อย่างที่ทุกคนรู้ครับ ผมมาถึงตอนที่พวกเค้ากำลังจะกลับแล้ว
“งั้นกลับก็กลับครับ”
คนตัวสูงพูดแล้วคว้าข้อมือคนตัวเล็กให้เดินตามไป
“เดี๋ยวหมอ…”
“ไปไหนคะ?”
คนตัวเล็กงงๆ ที่จู่ๆก็โดนคนตัวสูงพาออกไปจากร้าน
“เดี๋ยวพี่!!!”
เด็กตัวสูงวิ่งตามไปดักหน้าคนตัวสูง
“พี่จะพาพี่แคทไปไหน”
เอ่ยขึ้นมองหน้าไม่พอใจ
“ไปธุระกับพี่”
“หลบ!!!”
คุณหมอตอบกลับไปแบบนั้นพร้อมสู้สายตาเด็กหนุ่ม
“ไม่ได้!!!”
“พี่แคทมากับผม”
“ผมจะไปส่งพี่เค้าที่บ้าน...”
เด็กตัวสูงเริ่มเสียงดังจนคนในร้านเริ่มหันมาสนใจ
“หยุดค่ะ!!!”
“ทั้งคู่เลย”
คนตัวเล็กพูดขึ้นเสียงเข้มแล้วหายใจเข้าลึกๆเพื่อข่มจิตข่มใจไม่ให้ร้อนตามผู้ชาย 2 คนนี้
“จ็อบ”
“กลับไปก่อนนะ”
พูดน้ำเสียงใจเย็นต่อเพื่อให้เด็กตัวสูงเย็นลงตาม
“แต่พี่แคท!!”
เด็กตัวสูงแทรกสวนทันที
“กลับไปก่อนนะ”
“เชื่อพี่”
หญิงสาวพยายามยุติาโดยเร็ว
“ :/ ”
“จิ๊!!!”
จิ๊ปากเป็คำบอกลาของเด็กตัวสูงที่มีให้พี่สาวติวเตอร์กับคุณหมอ
“ลูกค้าคะ”
“เงินทอนค่ะ”
พนักงานรีบวิ่งมาส่งเงินทอนคืนให้เด็กผู้ชายก่อนที่เด็กจะเดินหัวเสียออกจากร้านและขับรถออกไป
คนตัวเล็กจ้องหน้าคุณหมอตัวสูงแบบโกรธๆที่ทำอะไรไม่เข้าท่าแล้วแกะมือที่ถูกจับอยู่ออกแล้วเดินหนีไป
“น้องแคท!”
“ไปไหนรอพี่ก่อน”
(งานเข้าแล้วกู)
หมอเกาหัวก่อนจะรีบเดินตามไปคว้าข้อมือคนตัวเล็กไว้
“เดี๋ยวก่อน...”
“ฟังก่อนซิครับ”
คนตัวเล็กหยุดแล้วหันมามองด้วยหน้าตาเคืองๆ
“พี่ขอโทษ”
“ที่พี่ทำอะไรไม่มีเหตุผล”
“พี่ก็ไม่รู้ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้”
“พอเห็นน้องส่งรูปที่มากินข้าวอยู่กับจ็อบ”
“พี่ก็รู้สึกหงุดหงิดแล้ว”
“ก็หนูไปติวหนังสือให้จ็อบมา”
“เลิกติวแล้วก็มากินข้าวกันค่ะ”
“แค่นี้เอง”
“สำหรับหนูแค่นี้”
“แต่จ็อบไม่ใช่แค่นี้นะ”
“หมอหมายความว่าไง”
คนตัวเล็กโพล่งถามขึ้น
“ก็...”
“คือว่า...”
โคร่กก!!! คร่ากกก!!!
“เอ๊อะ!”
ทั้งคนตัวเล็กและคนตัวสูงหันไปตามที่มาของเสียงเสียงมาจากท้องคนตัวสูง คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวสูงที่ส่งยิ้มแห้งๆ ให้เลยถอนหายใจออกมาแล้วเปลี่ยนเป็ไปจับมือหมอพาไปขึ้นรถ
“ไปค่ะ”
“ขับไป”
“เดี๋ยวหนูบอกทาง” สั่งคนขับ
“ครับๆ”
ขับรถมาได้ไม่ถึง10 นาที ก็มาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง
“น้องแคทจะกินอีกหรอครับ”
“เพิ่งกินไปไม่ใช่หรอ”
คนตัวสูงถาม
“หนูพาหมอมากินต่างหาก”
“ลงเร็ว”
คนตัวเล็กเปิดประตูลงรถแล้วเดินนำเข้าร้านไปก่อนผมรีบตามเธอเข้าร้านไปครับ อ่อ! เธอนั่งอยู่มุมนั้นผมจึงเดินไปนั่งตรงข้ามเธอ
“รอแป๊บนึงนะคะ”
“ร้านนี้เค้าทำไว”
หยิบช้อนส้อมยื่นให้ผู้ชายตรงหน้า
“เตรียมกินได้เลยค่ะ” พูดขำๆ
“ ^^ ”
“ยิ้มแล้ว”
“หายโกรธพี่แล้วหรอ”
หมอหยั่งเชิงถาม คนตัวเล็กเลยเบะปากให้นิดหน่อยก่อนจะพยักหน้าทำเอาคุณหมอตัวสูงฉีกยิ้มกว้างออกมา ^_^
“หายโกรธเพราะเสียงท้องร้องของหมอเลยนะ”
“ต้องกินข้าวให้หมดด้วย”
นิสัยเอาแต่พูดๆๆ ของเธอกลับมาอีกแล้วครับค่อยรู้สึกสบายใจหน่อย
“ได้แล้วค่ะ”
พนักงานเอาข้าวกะเพรากุ้งไข่ดาวมาให้หอมและน่ากินมากครับ
“เอ่อ...”
“น้องแคทจะนั่งดูพี่กินหรอครับ”
“พี่จะเขินๆนะ” หมอว่า
“เปล่าค่ะ”
“หนูก็สั่งของหนูมาเหมือนกัน”
“แต่เป็ชาไทยปั่นเพิ่มวิป”
“เมื่อกี้หนูกินแต่ของคาวน่ะ”
“ยังไม่ได้กินของหวานตามเลย”
พูดๆ ไปงั้นที่จริงก็อิ่มแล้วล่ะแต่ก็หาอะไรกินเป็เพื่อนคุณเค้าเดี๋ยวเค้าจะเขินแบบที่เค้าบอก
.
.
หลังจากที่คุณหมอจัดการกับอาหารตรงหน้าเรียบร้อย
“น้องแคท”
“ที่จริงวันนี้พี่กะจะมาเซอร์ไพร์ที่บ้านครับ”
“แต่ผิดแผนไปหน่อย”
บอกความจริงออกไป คนตัวเล็กเอียงหน้ามองสงสัย
“เซอร์ไพร์?”
พูดย้ำสิ่งที่คุณผู้ชายตรงหน้าพูดเมื่อสักครู่
“ครับ”
“คือพี่จะชวนน้องไปหอศิลป์”
“ตอนนี้เค้ามีจัดนิทรรศการอยู่น่ะครับ”
“อ้าว… ไว้อาทิตย์หน้าค่อยไปมั้ยคะ”
คนตัวเล็กรู้สึกเสียดายนิดหน่อยแต่ก็หาทางจะไปให้ได้
“คือวันนี้วันสุดท้ายน่ะครับ”
“ที่เค้าจัดนิทรรศการ”
คุณหมอก็บอกความจริงต่อไป
“งั้นก็ไปตอนนี้เลยค่ะ”
คนตัวเล็กว่า
“ห้ะ!!”
“น้องไม่เหนื่อยหรอ”
คุณหมอถามขึ้นดูคนตัวเล็กวันนี้จะใช้พลังงานไปเยอะแล้วพรุ่งนี้ต้องไปทำงานด้วย
“ไม่ค่ะ”
“อยากไป”
“หมอพูดว่าวันนี้วันสุดท้ายด้วยยิ่งอยากไป”
“ป่ะ…”
“ไปกันเลยตอนนี้”
“น่าจะทันอยู่”
คนตัวเล็กมุ่งมั่น
“55555”
คนตัวสูงหัวเราะออกมาในท่าทางมุ่งมั่นของคนตรงหน้า
“ถ้าไปตอนนี้…”
“คงขับรถไปไม่ทันแน่เลยครับ”
“รถติด”
“งั้นไปรถไฟฟ้ากันมั้ย”
คนตัวสูงเสนอทางที่จะไปให้ทันก่อนที่สถานที่จะปิด
“ได้ค่ะ”
เมื่อคนทั้งคู่ตกลงกันได้ก็รีบพากันไปตามที่วางแผนสดๆ ร้อนๆ
5K
