เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        เสื้อคลุมของเธอยาวกว่าชุดนอนเพียงเล็กน้อยจึงไม่สามารถปกปิดต้นขาเรียวนวลเนียนเอาไว้ได้มิด และเพราะเป็นเสื้อคลุมแบบไม่มีปกทำให้เห็นลำคอระหงไล่มาจนถึงกระดูกไหปลาร้าแค่เพียงย้อนคิดไปถึงภาพเมื่อครู่ที่ของเธอที่กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทางสุดเซ็กซี่...

        ลู่เป๋าเหยียนก็เริ่มหายใจไม่เป็นจังหวะเขารีบเบนสายตาไปทางอื่น และเดินเข้าห้องน้ำไปทันทีโดยหันไปมองซูเจี่ยนอันอีก

        ขืนยังยืนอยู่ที่เดิมสิ่งที่ซูเจี่ยนอันกำลังกังวลอยู่อาจได้เกิดขึ้นจริงๆ แน่

        ซูเจี่ยนอันถอนหายใจพลางเร่งคิดหาวิธีแก้ปัญหาสุดท้ายจึงตัดสินใจว่า ทางที่ดีที่สุดคือ เธอควรไปเปิดห้องใหม่

        แต่เธอไม่ได้พกบัตรประชาชนมาเพราะฉะนั้นคนที่จะไปเปิดห้องใหม่ได้ก็มีแต่ลู่เป๋าเหยียนเท่านั้น

        เดี๋ยวรอเขาออกมาแล้วค่อยลองปรึกษาเขาดูละกัน

        ลู่เป๋าเหยียนอาบน้ำเสร็จอย่างรวดเร็วและเดินออกมาจากห้องน้ำขนาดอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสุดแสนจะธรรมดาเขายังดูดีขนาดนี้ผมเปียกหมาดที่ยุ่งนิดๆ แสงไฟสีนวลที่ทอดผ่านร่างสูงโปร่งภาพของเขาที่กำลังยืนเช็ดผมอย่างเป็นธรรมชาตินั้น ช่างเซ็กซี่จนคนมองเริ่มรู้สึกคอแห้งขึ้นมาอย่างประหลาด

        “เอ่อลู่เป๋าเหยียน...” เธอเอ่ยออกไปอย่างระมัดระวังพอลู่เป๋าเหยียนหันมาหาจึงพูดต่อว่า “นายพกบัตรประชาชนมาใช่ไหมช่วยไปเปิดห้องให้อีกห้องได้หรือเปล่า พวกเราจะได้แยกห้องนอนกันเหมือนตอนอยู่ที่บ้านไง”

        “มีแต่ลุงสวีที่รู้ว่าเรานอนแยกห้องกันแต่คนข้างนอกไม่รู้” ลู่เป๋าเหยียนยิ้มมุมปากอย่างแกล้งๆ “ถ้าฉันไปเปิดห้องใหม่เธอคิดว่าพวกเขาจะคิดยังไง”

        ซูเจี่ยนอันเชิดคางขึ้นอย่างไม่แยแส“พวกเขาจะคิดยังไงก็ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย”

        “ซูหงเยวี่ยนจะคิดยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเธอ?”

        “…” ซูเจี่ยนอันนิ่งไปเธอมองหน้าลู่เป๋าเหยียนแบบชั่งใจ ว่าจะพูดออกไปดีหรือไม่

        ลู่เป๋าเหยียนดูออกว่าเธอเหมือนกำลังลังเลอะไรอยู่

        “เดี๋ยวนี้เธอกลายเป็นคนพูดจาอ้ำอึ้งไปตั้งแต่เมื่อไร”

        “ฉันแค่กลัวว่านายจะไม่เชื่อ”ซูเจี่ยนอันกล่าว “เรื่องที่เราแต่งงานกันหลอกๆ เหมือนว่าพ่อฉันจะรู้แล้วล่ะเขารู้แม้กระทั่งเรื่องที่เราจะหย่ากันในอีกสองปีข้างหน้า”

        มือที่กำลังเช็ดผมหยุดชะงักลงทันที

        “เขารู้ได้ยังไง”

        “หานรั่วซีบอกกับเขา...”ซูเจี่ยนอันพูดเสียงแผ่วเบา

        สายตาของลู่เป๋าเหยียนเย็นเยียบในพริบตาซูเจี่ยนอันนึกว่าเขาเริ่มโมโหแล้วจึงรีบพูดขึ้นว่า

        “ฉันไม่ได้ใส่ร้ายหานรั่วซีนะฉันได้ยินคลิปเสียงตอนเธอกำลังคุยโทรศัพท์กับซูหงเยวี่ยน”

        “คืนนั้นที่ซูหงเยวี่ยนไปหาเธอก็เพื่อบอกเรื่องพวกนี้?” น้ำเสียงเขาเย็นราวกับน้ำแข็ง

        “ทำไมตอนนั้นไม่บอกฉัน”

        ซูเจี่ยนอันมองเขาอย่างไม่มั่นใจ

        “ถ้าบอกไป...นายจะเชื่อฉันเหรอ”

        ลู่เป๋าเหยียนยังเคยพูดเลยว่าเธอเป็นคนที่รู้สถานะตัวเองดี ต่อให้ในใจเขาจะพอมีเธออยู่บ้างแต่เธอไม่กล้าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับหานรั่วซีหรอก

        “ถ้าเกิดฉันบอกนายไปแบบนั้นแล้วนายคิดว่าฉันกำลังหาเรื่องทำลายความสัมพันธ์ของนายกับหานรั่วซีก็คงไม่ดีใช่ไหมล่ะ”เธอพูดน้ำเสียงติดตลก

        ลู่เป๋าเหยียนหรี่ตาลงพลางเดินเข้ามาใกล้ซูเจี่ยนอัน

        “ซูเจี่ยนอันขนาดพวกปาปารัสซีที่ตามแอบถ่ายหานรั่วซีอยู่ทุกวัน ยังไม่กล้ายืนยันแน่ชัดในความสัมพันธ์ของฉันกับหานรั่วซีแล้วเธอเอาอะไรมาตัดสินว่าฉันกับหานรั่วซีคบกัน เธอถือดียังไงที่คิดเองเออเองว่าฉันจะไม่เชื่อคำพูดเธอแต่เชื่อคำพูดของหานรั่วซีกันหืม?”

        ท่าทางเขาจะโกรธเข้าให้จริงๆแล้วสิ สายตาของเขาเริ่มคุกรุ่น ทุกคำพูดที่ถามเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

        แรงกดดันที่เขาส่งมาทำเอาซูเจี่ยนอันเริ่มหายใจติดขัดเธอลองคิดตามสิ่งที่เขาพูด ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...เขากับหานรั่วซีไม่ได้เป็นแฟนกัน? แต่ว่า...

        “ก็ทุกคนเขาพูดกันว่าพวกนายคบกันอยู่นี่...”

        “คืนนั้นฉันกับหานรั่วซีไม่ได้มีอะไรกัน!ก่อนหน้านั้นก็ด้วย!”

        ในที่สุดเขาก็พูดออกมาอย่างชัดเจนถ้าเขายังไม่พูดให้ชัด กว่าเธอจะเข้าใจด้วยตัวเอง เขาคงได้โมโหตายไปก่อนแน่

        ซูเจี่ยนอันรู้สึกเหมือนเพิ่งได้ยินข่าวเอเลี่ยนบุกโลกอย่างไรอย่างนั้นเธอกะพริบตาปริบๆ อย่างแปลกใจ

        “ข่าวฉาวพวกนั้นเป็นเรื่องหลอก? นายไม่ได้ชอบเธอจริงๆ เหรอ?”

        หานรั่วซีเป็นผู้หญิงในฝันของผู้ชายถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยนะ

        ลู่เป๋าเหยียนรู้สึกเหมือนมีอะไรมาบีบรัดหัวใจจะอึดอัดไปหมด

        “เธออยากให้ฉันชอบเขา?”

        “เปล่า!”ซูเจี่ยนอันส่ายหัวอย่างแรงแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าทำแบบนี้เดี๋ยวลู่เป๋าเหยียนจะเข้าใจผิด จึงรีบพูดว่า

        “ที่จริงนายจะชอบใครก็ไม่เกี่ยวกับฉัน...”

        ลู่เป๋าเหยียนยิ้มเย็นเขาจ้องลึกลงไปในตาของซูเจี่ยนอัน

        “ซูเจี่ยนอันที่จริงฉันก็หวังว่าคนที่ฉันชอบจะไม่เกี่ยวข้องกับเธอ...”

        ซูเจี่ยนอันไม่แน่ใจว่าที่เขาพูดนั้นหมายถึงคนที่เขาชอบเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับเธอหรือเปล่า ถ้าใช่ละก็...บนโลกนี้คนเดียวที่มีสายสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับเธอโดยตรงนั่นก็คือ ซูอี้เฉิง...

        ซูเจี่ยนอันตกใจจนหน้าเหวอ

        ซูเจี่ยนอันเห็นสีหน้าเธอก็รู้ในทันทีว่าเธอคงคิดมั่วซั่วไปไกลอีกแล้ว เขาหงุดหงิดจนเบือนหน้าหนีจากเธอ

        “นอนซะ!”

        ซูเจี่ยนอันยังไม่ตัดใจเธอถามเขาอย่างคาดหวัง

        “นาย...จะไปเปิดห้องใหม่หรือเปล่า”

        “ไม่”เขาผลักเธอให้เดินไปนั่งที่เตียง เขายืนมองเธอพลางพูดว่า “เธอจะกลัวอะไรพวกเราเคยนอนด้วยกัน...มากกว่าหนึ่งครั้งแล้วไม่ใช่เหรอ”

        ซูเจี่ยนอันหน้าแดงขึ้นในทันใดตาบ้านี่พูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉยแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย!

        ผ่านไปสักพักเธอถึงพูดออกมาว่า

        “ลู่เป๋าเหยียน นาย...นายเลิกกล่าวหาคนอื่นได้แล้ว!ฉันกับนายไม่มีอะไรกันสักหน่อย!”

        “งั้นเหรอ?”

        ลู่เป๋าเหยียนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ซูเจี่ยนอันเห็นความชั่วร้ายปนอยู่ในแววตาของเขาจนเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีแต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็ก้มลงมาจูบเธอ

        เขาจูบอย่างช้าๆ ทว่าดุดันมือข้างหนึ่งเชิดคางมนให้รับกับสัมผัสของเขาได้อย่างเต็มที่ถึงเธอจะพยายามดิ้นแค่ไหน เขาก็ไม่ฟัง แถมยังล็อกตัวเธอไว้ในอ้อมกอด พลางดูดดื่มความอ่อนหวานจากเรียวปากเธอราวกับกำลังระบายความโกรธอย่างไรอย่างนั้น

        “อื้อ...”ซูเจี่ยนอันขมวดคิ้ว “ฉันเจ็บ...”

        เธอนึกว่าลู่เป๋าเหยียนจะรู้สึกสงสารและปล่อยเธอเป็นอิสระทว่าในขณะที่เธอเอ่ยปากร้องออกไปเขากับใช้โอกาสนั้นรุกล้ำเข้ามาหาความหวานภายในเรียวปากอย่างไม่ลดละ

        ไม่ว่าจะขัดขืนอย่างไรก็ไร้ประโยชน์

        เวลาผ่านไปเนิ่นนาน กว่าเขาจะยอมถอนริมฝีปากออกแต่ยังไม่ทันที่จะหยุดพักหายใจ จุมพิตของเขาก็เริ่มไล่ลงต่ำไปยังลำคองามระหง

        สัมผัสที่อบอุ่นแผ่วเบา ดูดรัดอย่างช้าๆเธอรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งไปทั่วร่างจนไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้

        พวกเธอเคยจูบกันก็จริงแต่ไม่เคยสัมผัสกันใกล้ขนาดนี้มาก่อน

        แต่ลู่เป๋าเหยียนยังไม่พอใจเพียงเท่านี้เราเริ่มจูบไล่สัมผัสลงต่ำไปเรื่อยๆรู้ตัวอีกทีเสื้อคลุมของเธอก็ถูกนิ้วเรียวยาวของเขาสลัดทิ้งไปจากนั้นเขาก็เริ่มพรมจูบไล่ไปตามหัวไหล่และแนวกระดูกไหปลาร้าลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่สัมผัสกับผิวเธอ ทำให้เธอรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย

        เธอรู้สึกร้อนไปทุกส่วนที่ถูกเขาสัมผัสจนเริ่มรู้สึกร่างกายไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

        “ไม่เอานะ...”สติที่ยังพอหลงเหลืออยู่เริ่มประท้วง “ลู่เป๋าเหยียน ไม่เอานะ...”

        ลู่เป๋าเหยียนมีหรือจะปล่อยให้เธอปฏิเสธ

        ที่สำคัญ บางส่วนในร่างกายเขาตอนนี้ก็ได้ตื่นขึ้นอย่างเต็มที่มานานแล้ว

        เขากลับไปประกบเรียวปากบางเพื่อไม่ให้เธอร้องอีกต่อไปจากนั้นจึงผลักเธอลงบนเตียงตามด้วยร่างกายอันแข็งแกร่งทาบทับลงมาเพื่อสัมผัสรสชาติหอมหวานของเธออย่างเอาแต่ใจในทันที

        เขาอดทนควบคุมตัวเองมานานแต่ตอนนี้เขาทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

        ไม่สิตั้งแต่วันงานประมูลที่เขาได้ลิ้มรสความอ่อนหวานของเธอเขาก็เริ่มสูญเสียการควบคุมของตนเองไป

        เขาปกปิด เก็บซ่อนและรอเวลานี้มานานหลายปี ในตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

        ถ้าไม่ทำให้เธอรู้ตัวว่าเธอเป็นของใครกันแน่เกรงว่าชีวิตนี้ซูเจี่ยนอันคงไม่หันมาใส่ใจเขาแต่เพียงคนเดียวสักที

        ในตอนนี้สิ่งเขาอยากได้จากเธอไม่ใช่เพียงร่างกายแต่รวมไปถึงหัวใจของเธอด้วย!

        “อื้อลู่เป๋าเหยียน...”

        มือของเขาสอดเข้าไปใต้กระโปรงซูเจี่ยนอันรู้สึกเหมือนโดนไฟช็อต เธอดิ้นสุดกำลัง

        เธอไม่รู้จักลู่เป๋าเหยียนคนนี้คนที่เหมือนปีศาจคลั่งจอมเอาแต่ใจ ราวกับว่าเป็นคนละคนกับลู่เป๋าเหยียนที่เธอรู้จัก

        เขาสัมผัสแผ่วเบาที่ติ่งหูของเธอพลางพูดด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ

        “เจี่ยนอันเชื่อฟังฉัน”

        ขอแค่เธอเชื่อฟังเขาจะให้เขาทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น

        เมื่อเขาพูดแบบนี้เธอเองก็เริ่มเข้าใจทันทีว่าเขาจะทำอะไร

        เธอเป็นอะไรสำหรับเขากัน? เธอคงไม่ใช่คนที่เขาชอบจนอยากจะมีสัมพันธ์อะไรแบบนั้นหรอกมั้ง?

        “ไม่เอานะลู่เป๋าเหยียน...”

        เธอชอบเขาก็จริง แต่ว่าเธอกลัว...

        การขัดขืนของเธอเหมือนจะทำให้เขาเริ่มโมโหเขาขบกัดไหล่มนไปหนึ่งที จนเธอร้องซี๊ดออกมาอย่างเจ็บปวด

        “คนป่าเถื่อน!”

        การขยับตัวในครั้งนี้ทำให้บริเวณท้องน้อยของเธอมีไออุ่นของอะไรบางอย่างไหลออกมาตามด้วยความเจ็บปวดบีบรัดที่เริ่มสัมผัสได้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ...

        ความรู้สึกอันแสนคุ้นเคยนี้ทำเอาซูเจี่ยนอันถึงกับหน้าแดง เธอผลักลู่เป๋าเหยียนออกไปอย่างสุดกำลัง

        “ออกไปนะ นายทำไม่ได้นะฉัน...คือฉัน...”

        ความปรารถนาอย่างแรงกล้าปรากฏชัดในแววตาของลู่เป๋าเหยียน

        “ฉันทำไม่ได้แล้วใครทำได้?”

        พูดจบเขาก็ทำท่าจะจูบเธออีกครั้งสุดท้ายซูเจี่ยนอันจึงตะโกนขึ้นมา

        “ฉันมีประจำเดือน!”

        ลู่เป๋าเหยียนช็อกไปสติที่ขาดผึงไปเมื่อครู่เริ่มกลับมา เขาปรายตามองที่ด้านล่างหูก็เริ่มร้อนขึ้นมาในทันที

        กระโปรงชุดนอนที่เดิมทีก็สั้นมากอยู่แล้วจากเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้มันร่นขึ้นมากองอยู่ที่เอวกางเกงชิ้นน้อยที่ทำจากผ้าไหมอย่างดีในตอนนี้เปื้อนคราบแดงจนเกือบเลอะไปถึงผ้าปูที่นอน ภาพทั้งหมดนี้ปรากฏชัดในสายตาของลู่เป๋าเหยียน

        กว่าเธอจะรู้ตัวก็ไม่ทันแล้วเธอรีบดึงกระโปรงลงให้เรียบร้อย จากนั้นก็ลุกขึ้นนั่งถลึงตาพลางต่อว่า

        “ตาบ้าโรคจิต! คนนิสัยไม่ดี!”

        ลู่เป๋าเหยียนไม่กล้ามองเธออีกต่อไปเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังเต็มไปด้วยอารมณ์บางอย่าง

        “เข้าห้องน้ำไปจัดการให้เรียบร้อย”

        ซูเจี่ยนอันหน้าแดงพลางวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างโมโหแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตนไม่ได้พกผ้าอนามัยมา ที่โรงแรมเองก็ไม่ได้เตรียมไว้ให้แถมเธอจะออกไปซื้อเองในสภาพนี้ก็ไม่ได้

        คงทำได้แต่กัดฟันขอร้องลู่เป๋าเหยียน

        แต่เมื่อเปิดประตูออกไปก็ไม่เห็นลู่เป๋าเหยียนอยู่ในห้อง เธอลองส่งเสียงเรียกก็ไม่มีใครตอบรับขณะที่กำลังสงสัยว่าเขาหายไปไหนลู่เป๋าเหยียนก็เดินกลับเข้ามาพร้อมถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อเขายื่นมันส่งให้เธอด้วยสีหน้าแปลกๆ

        เธอเปิดถุงมองดูของข้างในก็พบผ้าอนามัยที่เธอกำลังต้องการ แถมเป็นแบบที่เธอใช้ประจำอีกด้วย ทั้งแบบกลางวันกลางคืนเขาซื้อมาครบทุกอย่าง

        หน้าเธอยิ่งแดงหนักกว่าเดิมเธอพูดขอบคุณเสียงเบา และรีบปิดประตูเข้าห้องน้ำไปทันที

        ถ้าเป็นไปได้เธออยากจะหายตัวออกไปจากที่นี่ซะตอนนี้เลย

        ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยอับอายเท่านี้มาก่อน นี่ถ้าประจำเดือนเธอไม่ได้มาก่อนกำหนดระหว่างเธอกับลู่เป๋าเหยียน...จะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นจริงๆ หรือเปล่านะ?