(ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ)

ตอนที่ 13ข้อต่อรอง เถ้าแก่ทองคำแท้หน้าเสียเมื่ออยู่ๆ นกเขาสุดที่รักหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทั้งที่เมื่อคืนนี้มันยังอยู่ที่เดิม แต่เช้านี้มันหายไปแล้ว แถมหายไปราวกับว่าไม่เคยมีกรงนกอยู่ตรงนี้เลยด้วยซ้ำ“เป็นอะไรไปเฮีย ทำหน้าเหมือนของรักโดนทำร้าย” คุณนายพลอยพันแสงถาม“ไอ้ยอดชายของเฮียมันหายไป” น้ำเสียงเถ้าแก่ทองคำแท้เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด“มันจะหายไปไหนได้ เมื่อวานเฮียก็ให้อาหารให้น้ำอยู่นี่”“ใช่ แต่ตอนนี้มันหายไป มันต้องโดนขโมยแน่ มันหายไปทั้งกรงเลย” เถ้าแก่ใหญ่เองก็ไม่เข้าใจว่านกทั้งกรงหายไปได้อย่างไรคุณนายพลอยพันแสงส่ายเหลือบไปเห็นซองจดหมายที่ถูกก้อนหินทับไว้อยู่ไม่ไกลกับกรงนกเขานัก จึงเดินไปหยิบแล้วเปิดอ่านด้วยความใจเย็น ข้อความในจดหมายทำให้เธอยิ้ม ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาสามี“เฮียอ่านนี่สิ”“เฮียไม่มีกะจิตกะใจอ่านอะไรแล้วนะแม่พลอย เป็นห่วงไอ้ยอดชายมัน ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไง” เถ้าแก่ใหญ่กังวล“ถ้าอ่านแล้วเฮียจะรู้เลยว่าไอ้ยอดชายของเฮียมันหายไปไหน”เถ้าแก่ใหญ่รีบคว้าจดหมายมาอ่านทันทีเมื่อฟังภรรยาพูดจบ ข้อความในจดหมายทำให้เขาแทบบ้ากราบเรียนคุณเตี่ยที่รักตอนนี้ยอดชายลูกชายคนสุดท้องของคุณเตี่ยนั้นอยู่ในมือของหนูแล้ว ถ้าเตี่ยอยากได้มันคืนในสภาพที่สวยงามไร้ร่องรอยการทำร้าย เตี่ยต้องทำข้อตกลงกับหนูก่อนถ้าขัดขืน หนูจะจับไอ้ยอดชายทำผัดฉ่านกเขา ตอนเที่ยงตรงมาเจอกันที่โกดังนะคะคุณเตี่ยที่เคารพ เรามาทำสนธิสัญญากันรักคุณเตี่ยที่สุดเพชรพันปี เถ้าแก่ทองคำแท้กัดฟันแน่นเมื่ออ่านจดหมายจบ เขาโดนลูกสาวตัวแสบเล่นงานเข้าให้แล้วในตอนนี้ เพชรพันปีเล่นงานถูกจุดเสียด้วย เพราะรู้ดีว่าตนรักเจ้านกเขาตัวนั้นมากแค่ไหน“ไอ้เพชร ไอ้ลูกเวร” เถ้าแก่ใหญ่อุทานออกมาด้วยความเจ็บใจ ส่วนคนเป็นภรรยานั้นแอบยิ้ม กรงนกเขามีถูกผ้าคลุมและแขวนอยู่ในสภาพที่น่าใจหายใจคว่ำ ทำเอาเถ้าแก่ทองคำแท้แทบจะเป็นลม จะเข้าไปช่วยก็ไม่ได้เพราะลูกสาวตัวแสบให้ลูกน้องกันเขาไว้อีกที ถึงแม้คนพวกนี้จะเกรงใจเถ้าแก่ใหญ่มากแค่ไหน แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของลูกสาวตัวแสบ เพราะรู้ดีว่าเพชรพันปีนั้นถ้าลองได้ร้ายก็ไม่เกรงใจใครทั้งนั้น“ไอ้เพชร ไอ้ลูกเวร” เถ้าแก่ใหญ่ด่าลูกสาวทันทีเมื่อเห็นหน้า เพชรพันปียิ้มรับคำด่าหน้าเป็น“เตี่ย อย่าด่าสิ”“ไม่ให้ด่าได้เหรอ เล่นอย่างนี้กับเตี่ยได้ไง มีอะไรทำไมไม่พูดกันดีๆ”“เตี่ยกำลังเล่นไม่ซื่อกับหนู เตี่ยจะจับคู่ให้หนูใช่ไหม” คำถามนั้นทำให้เถ้าแก่ใหญ่ตกใจเพราะไม่คิดว่าลูกสาวจะรู้เรื่อง“รู้ได้ไง ไอ้เพบอกใช่ไหม ไอ้เพ ไอ้ลูกทรยศ” คนที่บอกเรื่องนี้กับเพชรพันปีต้องเป็นรัตนเพทายอย่างแน่นอน ไม่มีทางเป็นคนอื่นไปได้“ไม่ต้องมีใครบอกหนูก็รู้ เตี่ยจะทำอย่างนั้นจริงหรือเปล่า” เพชรพันปีถามเสียงเครียด“แค่จะแนะนำให้รู้จักกันเฉยๆ”“แน่ใจนะ”“แน่ ไม่เชื่อไปถามแม่สิ เตี่ยสัญญากับแม่ไปแล้ว ไอ้เพก็รู้ดี” เถ้าแก่ใหญ่รีบพูดเมื่อเห็นลูกสาวแกว่งกรงนกไปมาแรงๆ“แล้วเตี่ยแน่ใจหรือเปล่าว่า จะทำตามที่สัญญาได้จริงๆ”“เออ”“บอกมาว่าจะไม่ทำมากไปกว่าที่สัญญากับแม่” หญิงสาวย้ำเสียงเข้มเพราะรู้ดีว่าบิดานั้นเจ้าเล่ห์แค่ไหน“เตี่ยสัญญากับแม่ไปแล้ว” เถ้าแก่ย้ำคำเดิม“ตอนนี้เตี่ยต้องสัญญากับหนูอีกครั้ง”“ไอ้เพชรมันจะมากไปแล้วนะโว้ย นี่เตี่ยนะ เตี่ยไม่ใช่ลูกเอ็ง ดังนั้นอย่างมาสร้างเงื่อนไข”“ถ้าเตี่ยไม่สัญญากับหนู ไอ้ยอดชายตายแน่” เพชรพันปีไม่ยอมแพ้ เธอแกว่งกรงนกที่ถูกคลุมด้วยผ้าอีกครั้งแล้วมันก็ได้ผลเมื่อเถ้าแก่ทองคำแท้รีบสัญญาออกมา เพชรพันปียิ้มรีบเดินเข้ามาหาบิดาแล้วก็ส่งกรงนกให้เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่ต้องการแล้ว เถ้าแก่ใหญ่รีบรับกรงนกมาถือไว้ แต่เปิดผ้าคลุมออก แต่แล้วก็ต้องตกใจเพราะไม่มีนกสุดที่รักอยู่ในนั้น“ไอ้เพชร แล้วยอดชายไปไหน”“หนูจะคืนให้ตอนที่กลับจากกินข้าวกับเพื่อนของคุณเตี่ยเรียบร้อยแล้วค่ะ”“ไอ้เพชร” เถ้าแก้ทองคำแท้เรียกลูกสาวด้วยความเจ็บใจ ส่วนลูกสาวตัวแสบนั้นเดินจากไปอย่างผู้ชนะ เพชรพันปีแทบบ้าเมื่อเห็นหน้าลูกชายของเพื่อนบิดา แต่ก็ต้องระงับความรู้สึกเอาไว้เพราะไม่อยากเสียมารยาท ถ้ารู้แต่แรกว่าลูกชายของเพื่อนพ่อคือไอ้เล้ง หรือรณภพ อดีตคู่แค้นตอนเรียนมัธยมต้น เธอจะไม่มีทางมาร่วมวงด้วยเลย“ไม่เจอกันตั้งนานสวยขึ้นนี่หว่าเพชร เมื่อก่อนหน้าตาแทบจะดูไม่ได้เลย มอมแมมเหมือนลูกหมาตลอด” รณภพเอ่ยขึ้นเมื่อได้อยู่กันตามลำพัง ในขณะที่ผู้ใหญ่พากันไปคุยอีกห้องเพื่อเป็นการเปิดทางให้หนุ่มสาวได้สานสัมพันธ์“ขอบใจ” เพชรพันปีตอบสั้นๆ ในใจกำลังพยายามนับหนึ่งถึงร้อยเพราะไม่อยากมีเรื่อง“ไม่มีใครเอาแล้วเหรอ ถึงต้องยอมให้ผู้ใหญ่จับคู่” คำถามนี้ทำเอาเพชรพันปีเม้มปากแน่น“แกเองก็ไม่มีคนเอาเหมือนกันสินะ ถึงต้องยอมมากินข้าวมื้อนี้” แม่ค้าสาวย้อนบ้างอย่างไม่ยอมแพ้“คนมีเสน่ห์อย่างฉันใครก็อยากได้ทั้งนั้น”“เหรอ ถ้ามีเสน่ห์เหลือล้นแล้วมาทำไม” สาวแสบย้อนต่อ“มาเพราะพ่อขอร้องหรอก ใจจริงไม่ได้อยากมาเลยสักนิด” รณภพพูดต่อเพราะไม่อยากเสียหน้า“เหรอ”“ใช่ ส่วนแกที่มานี่คงเพราะจะมาจับผู้ชายรวยๆ ว่างั้น แต่ยากหน่อยนะ เพราะฉันไม่ใช่ผู้ชายหล่อรวยที่จะยอมให้แกจับง่ายๆ”เพชรพันปีจ้องหน้าผู้ชายหน้าจืดหุ่นเก้งก้างตรงหน้าแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ“คนอย่างเพชรพันปีไม่จนตรอกจนไปคว้าคนขี้ก้างแบบแกมาเป็นคู่หรอก และแกไม่ได้หล่อไอ้เล้ง อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย”“อย่าเรียกเล้งโว้ย ชื่อจริงก็มี ชื่อไทยมี” รณภพเริ่มไม่พอใจอีกฝ่ายมากขึ้น เพราะเขาไม่ชอบให้ใครเรียกแบบนี้ เขาลุกขึ้นแล้วขยับตัวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น“จะเรียก มีอะไรมั้ยไอ้เล้ง ไอ้เล้ง ไอ้เล้ง” เพชรพันปีไม่ยอมแพ้ เธอยังคงด่าเขาต่อ ผลที่ได้คือถูกอีกฝ่ายดึงเข้าไปหา“พูดมากนัก เดี๋ยวจะจูบให้หายซ่าเลยไอ้เพชร” ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แต่แล้วก็ต้องตกใจเพราะถูกอีกฝ่ายคว้าเอาขาหมูยัดใส่ปากแทน เพชรพันปีเตะไปที่หน้าแข้งของรณภพ และจากนั้นเธอก็เอาพวกอาหารบนโต๊ะปาใส่คู่แค้นไม่ยั้งแบบไม่ยอมให้ตั้งตัว“ไอ้เพชร ไอ้ตัวแสบ”“แกคิดจะทำอะไรฉันไอ้เล้ง ตอนเด็กๆ ฉันไม่ยอมแกยังไง โตขึ้นฉันก็ไม่ยอมให้แกมาแกล้งเหมือนเดิมนั่นแหละ ไอ้ลูกหมา” เสียงโวยวายของทั้งคู่ทำให้ผู้ใหญ่ที่อยู่ข้างนอกพากันเข้ามาในห้อง ภาพที่เห็นทำให้ทุกคนนิ่งไปชั่วขณะเถ้าแก่ทองคำแท้ถึงกับตกใจเมื่อเห็นลูกสาวคร่อมอยู่บนหลังของลูกชายเพื่อน มือของเพชรพันปีดึงผมของอีกฝ่ายเอาไว้ ส่วนรณภพนั้นก็อยู่ในสภาพที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเศษอาหารและกำลังร้องขอความช่วยเหลืออยู่“ช่วยด้วย คุณป๋าช่วยหนูด้วย นังมารจิ้งจอกกำลังจะทำร้ายหนู” รณภพร้องขอความช่วยเหลือจากบิดาเสียงดัง“ไอ้เพชร ทำอะไร ปล่อยพ่อภพเดี๋ยวนี้นะ” เถ้าแก่ใหญ่ออกคำสั่งกับลูกสาวแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล สุดท้ายเลยต้องเข้าไปลากตัวลูกสาวออกมาเสียเอง“เกิดอะไรขึ้น” เถ้าแก่พงษ์ศักดิ์บิดาของรณภพเอ่ยถามออกมาด้วยท่าทางตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น“ไอ้เพชรมันบ้าอะไรไม่รู้ มันหาเรื่องหนูก่อนป๋า” ชายหนุ่มรีบฟ้องบิดาก่อนทันทีเมื่อได้โอกาส“ไอ้เล้ง ไอ้เวร ไหงพูดหมาๆ แบบนี้ล่ะ ถ้าแกไม่พยายามจะจูบฉัน ฉันจะเล่นงานแกไหม” เพชรพันปีสวนออกมาทันที เถ้าแก่ทองคำแท้ถึงกับตกใจเมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาว“ก็แกปากดีทำไมล่ะ”“ฉันไม่ใช่แค่ปากดีนะไอ้เล้ง มือฉันก็ดี ตีนก็ดีด้วย ลองไหม” เพชรพันปีปรี่เข้าไปหารณภพอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็ถูกบิดาคว้าตัวไว้ทันก่อน เถ้าแก่ทองคำแท้รีบร่ำลาเพื่อนด้วยความรวดเร็ว และรีบลากตัวลูกสาวออกมาจากตรงนั้นทันที เพราะรู้ดีว่าถ้าขืนปล่อยไว้เพชรพันปีไม่หยุดแค่นี้แน่ เถ้าแก่ใหญ่จ้องหน้าลูกสาวคนเล็กด้วยความกลุ้มในใจ ขณะที่ภรรยาและลูกชายคนโตต่างหัวเราะหลังจากที่ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของเพชรพันปีจบ“ให้ตายสิ ทำไมเกิดเรื่องแบบนี้ได้ ทำไมไม่อดทนฮะไอ้เพชร”“เตี่ยจะให้หนูยอมให้มันจูบหรือไง”“ไม่ได้หมายความแบบนั้น แต่ให้แกหาทางเลี่ยง ไม่ใช่ซัดเขาเสียจน...” เถ้าแก่ใหญ่หยุดไว้แค่นั้น อยากจะบ้าตายกับเรื่องที่เกิดขึ้น“แบบนี้ก็ดีแล้วนี่ครับเตี่ย เพชรทำถูกแล้ว” รัตนเพทายเข้าข้างน้องสาวของเขาทันที“ถ้าเป็นผม ไอ้นั่นโดนหนักกว่านี้แน่”“หนูอยากทำมันมากกว่านี้อีก และขอบอกไว้เลยนะว่าถ้าคิดจะจับหนูให้คู่กับไอ้หน้าจิ้งจกตกใจนั่นล่ะก็ หนูค้านหัวชนฝา หนูไม่มีทางเป็นเมียไอ้เล้ง”“ทำไม พ่อภพไม่ดีตรงไหน” เถ้าแก่ใหญ่ถามลูกสาวกลับทันที“มันไม่ดีทุกตรงนั่นแหละ ไอ้นี่เป็นคู่แค้นกับหนูมาตั้ง ม.ต้นแล้ว มันชอบเปิดกระโปรงหนู ตอนนั้นหนูทำได้แค่เล่นงานมันทีเผลอเท่านั้น แถมไอ้บ้านั่นยังนิสัยไม่ดี เกเร” เพชรพันปีร่ายยาว“แต่ตอนนี้เขาโตแล้ว นิสัยก็เปลี่ยน”“มันไม่เปลี่ยนหรอก หนูรู้ดี คนอย่างไอ้เล้งเขาเรียกว่าสันดานไม่ใช่นิสัย เตี่ยไม่ต้องมาหว่านล้อม หนูไม่มีทางเอามันทำผัวแน่” คำพูดของลูกสาวทำเอาคนเป็นพ่อถึงกับกุมขมับ เพราะข้อความมันช่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน ลูกสาวของเขาใช้คำที่ไม่น่ารักเอาเสียเลย“เพชร พูดจาให้มันดีๆ หน่อยได้ไหม เป็นผู้หญิงมันไม่ดี แม่ไม่ชอบ” คุณนายพลอยพันแสงเตือนลูกสาว“หนูขอโทษค่ะแม่ แต่มันอดไม่ได้”“เออ ไม่เอาคนนี้เดี๋ยวเตี่ยหาคนใหม่ให้” เถ้าแก่ทองคำแท้ยังคงไม่ยอมแพ้“ถ้าเตี่ยหาคนใหม่ให้ หนูจะจับไอ้ยอดชายผัดฉ่าจริงๆ นะครั้งนี้” เพชรพันปีขู่“อย่านะโว้ย ยอดชายมันนกประกวด ทำชื่อเสียงให้เตี่ยมาหลายเวทีแล้วนะ ว่าแต่จบเรื่องแล้วเอาไอ้ยอดชายคืนมาเสียที” เถ้าแก่ทวงเมื่อนึกขึ้นได้“หนูเอามันไว้ที่เดิมแล้ว และบอกไว้ก่อน คนอย่างเพชรพันปีพูดคำไหนคำนั้น อย่าคิดจับคู่ให้หนูอีก หนูหาเองได้”“จะไปหาเองได้ที่ไหน วันๆ ทำแต่งาน จะเอาเวลาที่ไหนไปมี”“หนูมีของหนูก็แล้วกัน หนูมีแฟนแล้วด้วย” เพชรพันปีเม้มปากเมื่อถูกต้อน“มีจริงก็พามาให้รู้จักสิโว้ย อย่าดีแต่พูด ถ้าพามารู้จักเตี่ยจะไม่ยุ่งเลย” เถ้าแก่ท้าทาย ถ้าเพชรพันปีมีคนรักจริงๆ ท่านจะไม่ขัดขวาง “ได้ ถ้าหนูพามารู้จัก เตี่ยจะต้องไม่ยุ่งกับเรื่องนี้นะ”“เออ”“สัญญาแล้วนะ”“เออ” เถ้าแก่ตอบลูกสาวเสียงเข้ม สองพ่อลูกมองหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใครคุณนายพลอยพันแสงกับรัตนเพทายมองสองพ่อลูกเถียงกันไปมาอย่างอ่อนใจ เพราะต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกันเลย ครั้นจะแทรกก็คงไม่มีประโยชน์ นอกจากปล่อยให้เถียงกันไปจนกว่าจะเหนื่อยกันไปข้างหนึ่งเป็นดีที่สุด“ได้ หนูจะพาเขามาเจอแน่ไม่ต้องห่วง คนอย่างเพชรพันปีลองบอกว่ามีก็คือมี รอพบกับแฟนหนูได้เลย เตี่ยต้องตะลึงแน่” เพชรพันปีโต้ตอบบิดาอย่างถือดี แต่ถึงปากจะดีแค่ไหน แต่ใจกลับกังวล เธอจะไปพาผู้ชายที่ไหนมาเปิดตัวได้“จะรอดูโว้ย” ธามมองหมายเลขโทรศัพท์ที่หน้าจอสมาร์ตโฟนของตัวเองแล้วถอนหายใจ ใจนึกอยากจะกดโทรไปหาเจ้าของเบอร์นี้ แต่อีกใจก็ไม่กล้าพอที่จะกดไป เพราะเรื่องที่อยากรู้มันเป็นเรื่องส่วนตัวมากจนเกินไป เขาอยากรู้เหลือเกินว่าการดูตัวของเพชรพันปีเป็นอย่างไรบ้าง อยากรู้ว่าเธอจะชอบผู้ชายคนนั้นหรือไม่“มองหน้าจอนานแล้วนะลูกชาย อยากโทรก็โทรสิ พ่อเห็นลูกกดเบอร์แล้วก็กดลบทิ้งแบบนี้มาหลายรอบเหลือเกิน” คุณหมอธรเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นลูกชายมีท่าทางลังเล“ไม่หรอกฮะ ไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องโทร”“แต่ท่าทางของลูกมันบอกว่าอยากโทรหาเจ้าของเบอร์นั้นนะ”“จริงหรือครับ” ธามนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อฟังจบ“จริง พ่อว่าลูกดูกระวนกระวาย มีเรื่องอะไรอยากคุยกับเจ้าของเบอร์ก็โทรไปเลย”“ไม่มีอะไรต้องคุยหรอกครับ”ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เบอร์ที่ปรากฏตรงหน้าจอทำให้ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มออกมา นักแสดงหนุ่มลุกขึ้นยิ้มให้กับบิดาและเดินออกไปเงียบๆ“ว่าไงคุณ ไปดูตัวมาดีไหม” ธามเอ่ยถามเป็นประโยคแรกเมื่อรับสาย คนที่ถูกถามถึงกับถอนหายใจเมื่อเจอคำถามนั้น“คุณว่างไหม” เพชรพันปีเปลี่ยนคำถามแทนที่จะตอบ“ทำไม คิดถึงหรือไง”“ไม่ได้คิดถึง แต่มีเรื่องอยากปรึกษา” เพชรพันปีตอบคำถามนั้นของเขา ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอโทรหาผู้ชายคนนี้เหมือนกัน“เรื่องอะไร”“เรื่องนี้มันต้องคุยแบบเจอหน้า คุณว่างวันไหน”“คุณกลับมาแล้วเหรอ” ธามถามต่อ“ใช่”“ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวผมไปหาคุณที่บ้านเองก็ได้”“คุณจะมาเมื่อไหร่”“เดี๋ยวนี้เลย อีกสิบนาทีผมจะออกจากบ้าน คงใช้เวลาไม่นานกว่าจะถึงบ้านคุณ ระหว่างนั้นเตรียมของอร่อยๆ ไว้รอผมด้วย” เขาออกคำสั่ง“ได้” หญิงสาวตอบรับทันที ธามนั่งฟังสิ่งที่หญิงสาวเล่ามาด้วยความตั้งใจ แอบขำเมื่อรู้ว่าเธอทำอะไรไว้บ้าง ทั้งเรื่องนกเขาตัวโปรดของพ่อ และเรื่องที่จัดการคู่ดูตัวที่ร้านอาหารด้วย สิ่งที่เล่ามานั้นทำให้เขาแอบพอใจอยู่ลึกๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่พอใจในสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นคิดจะทำ แค่คิดว่าเพชรพันปีจะถูกจูบก็เริ่มรับไม่ได้แล้ว“แล้วคุณจะทำยังไงต่อไป”“ฉันก็ยังไม่รู้ เลยโทรหาคุณไง” เพชรพันปีตอบตามตรง ตอนนี้เธอไม่รู้จะปรึกษาใครจริงๆ และอยู่ๆ ก็คิดถึงเขาขึ้นมา“ผมดีใจนะที่คุณคิดถึงผม ว่าแต่เรื่องที่คุณกับคุณพ่อท้าทายกันมันไม่ใช่เรื่องง่าย”“ใช่ ฉันไม่รู้ว่าจะพาใครไปเจอเตี่ย และถ้าฉันไม่พาใครสักคนไปเจอ เตี่ยต้องหาทางจับคู่ให้อีกแน่”“ทำไมถึงมั่นใจว่าพ่อจะทำแบบนั้น”“เตี่ยฉันลองได้คิดจะทำอะไรแล้วต้องทำให้ได้ แล้วฉันก็กลัวว่าเตี่ยจะชงฉันให้กับไอ้เวรเล้งนั่นเหมือนเดิม”“เกลียดมากขนาดนั้นเลยเหรอ”“มากที่สุด ไม่เคยเกลียดใครเท่าไอ้บ้านั่นเลย เอาแบบนี้ไหม คุณไปพบเตี่ยกับฉัน แสดงเป็นคนรักกำมะลอให้ที” เพชรพันปีมองไม่เห็นใครแล้วนอกจากเขา“จะบ้าเหรอคุณ”“ไม่บ้าหรอก คุณน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด”“ทำไม”“เพราะคุณเป็นนักแสดงไง แสดงเก่ง คุณน่าจะตีบทแตก ทำให้เตี่ยฉันเชื่อได้”“แผนสูงนะคุณ คิดจะจับผมสิท่า”“อย่ามาพูดบ้าๆ ฉันไม่คิดจะจับคุณหรอกนะ แค่จะเอาเป็นไม้กันหมาเท่านั้น ถ้าเตี่ยรู้ว่าฉันมีแฟน เตี่ยก็จะเลิกยุ่งเรื่องของฉันไง นะขอร้อง” หญิงสาวทำเสียงออดอ้อนเบาๆ“ไม่”“ถ้าคุณช่วยฉัน ฉันจะทำของอร่อยให้กินทุกวันนะ ทุกมื้อเลย นะคุณคนดี๊คนดี นอกจากจะทำของอร่อยให้กินแล้ว จะพยายามไม่ด่าคุณด้วย ช่วยหน่อยนะ” หญิงสาวออดอ้อนอีกครั้ง หวังให้อีกฝ่ายยอมช่วย -------------------------------------------------------------------โหลด (ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ) มาอ่านเพลินๆเลยค่ะ กดข้างล่างนี่เลย ???? https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMjA3NzE5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTEzMTI4Ijt9สำหรับท่านใดอยากได้แบบรูปเล่ม ตอนนี้เราตัดสินใจพิมพ์เพิ่มแล้วค่ะ สามารถติดต่อได้ที่????เพจ ตะวันเปรมปรีดิ์????Line :tawan9645 มี @ นำหน้าด้วยนะคะ

error loaded

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 13.....ข้อต่อรอง (รีอัพ)

นิยายแนะนำ

(ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 13.....ข้อต่อรอง (รีอัพ)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้