จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

EP : 48 สัตว์เลี้ยง

ในตอนบ่ายซิวเหวยหลงก็กลับมาจากประชุมจากนั้นพวกเธอก็พากันไปเที่ยวในเมืองโดยมีรถม้าจากทางสภาแคว้นโจจัดเตรียมเอาไว้ให้เรียบร้อย
“เข้าร้านสัตว์เลี้ยงก่อนเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาร้องบอกพลางเดินมองเข้าไปยังร้านขายสัตว์เลี้ยงซึ่งมันเป็นสัตว์ธรรมดาๆ ที่ไม่มีลมปราณเหมือนสัตว์อสูร ทำให้ไม่มีอันตรายอะไร
“เจ้าสนใจ” ซิวเหวยถามเพราะไม่คิดว่าซีเหลียนฮวาจะอยากได้สัตว์เลี้ยงธรรมดาๆ แบบนี้
“เจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยตอบก่อนจะเดินพาซิวเหวยหลงเข้าไปในร้านอย่างตื่นเต้น อยากรู้ว่ามันจะมีสัตว์เลี้ยงอะไรบ้าง
ซีเหลียนฮวามองไปรอบๆ ร้านมีสัตว์เลี้ยงมากมายมีทั้งแบบที่เธอเคยเห็นและไม่เคยเห็น
“มีจิ้งจอกด้วยหรือ” ซีเหลียนฮวาพึมพำเมื่อเจอกับจิ้งจอกสีขาวตัวน้อยที่กำลังหลับอยู่
พรึบ
“ขอโทษทีขอรับคุณลูกค้าพอดี จิ้งจอกตัวนั้นข้านำมันมารักษาขอรับพอหายแล้วก็จะเอาไปปล่อยคงขายให้ลูกค้าไม่ได้หรอกขอรับ” ชายเจ้าของร้านท่าทางใจดีที่โผล่มาจากหลังประตูก็ร้องบอกทันที
“เช่นนั้นหรือ น่าเสียดายข้ารู้สึกถูกชะตากับมันเสียด้วยสิ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกอย่างเสียดาย
“ต้องขอโทษลูกจริงๆ ขอรับ” ชายท่าทางใจดีคนนั้นเอ่ยบอกพลางเหลือบมองไปที่ซิวเหวยหลงไปด้วย ใครจะมาคิดว่าจะมาเจอกันในที่แบบนี้
กึก!!
ร่างของจิ้งจอกขาวขยับตัวก่อนจะจ้องมาทางซีเหลียนฮวามันจ้องมองซีเหลียนฮวานิ่งก่อนจะพยายามออกมาจากกรงขัง
“เอ่อ ดูเหมือนว่ามันจะชอบท่านนะขอรับ” ชายท่าทางใจดีเอ่ยบอก ตอนนี้เขาทำหน้าไม่ถูกเลยเมื่อถูกซิวเหวยหลงจ้องมองมาที่เขาอย่างกดดัน
ซีเหลียนฮวาเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะเปิดกรงออกจิ้งจอกขาวนั้นก็กระโดดเข้ามาเธอทันทีตัวของมันเล็กมากแถมยังขนนุ่มมากอีกด้วย
“ข้าจะซื้อมันท่านจะขายให้ข้าเท่าไร” ซีเหลียนฮวาหันไปถามชายเจ้าของร้านทันที
“เอ่อ ข้าคงทำเช่นนั้นไม่ได้หรอกขอรับ เพราะเดิมทีข้าแค่พามันมารักษาเพียงเท่านั้น” ชายเจ้าของร้านเอ่ยบอกก่อนจะหลบสายตาของซิวเหวยหลง
“งั้นคิดค่ารักษาด้วยเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกเพราะดูแล้วอีกฝ่ายจะไม่ยอมรับเงินจากเธอง่ายๆ
“ข้ารักษามันด้วยความบริสุทธิ์ใจขอรับ” ชายเจ้าของร้านเอ่ยบอกแผ่นหลังเริ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ไหลออกมาไม่หยุด
“ไม่ได้เจ้าค่ะ เพราะถ้าท่านไม่รักษามัน ข้าก็อาจจะไม่ได้มันมาเป็นสัตว์เลี้ยงก็ได้เจ้าค่ะ เพราะงั้นท่านต้องได้รับเงินค่ารักษามันเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกมองอีกฝ่ายด้วยสายตามุ่งมั่น
“เอ่อ งั้นแค่หนึ่งเหรียญเงินก็พอขอรับ” ชายเจ้าของร้านเอ่ยบอกอย่างไม่มีทางเลือกเมื่อถูกสายตากดดันจากซิวเหวยหลง
“นี่เจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาส่งเงินให้อีกฝ่ายก่อนจะเดินออกจากร้านโดยไม่ได้สงสัยท่าทางแปลกๆ ของชายเจ้าของร้านเลยสักนิด
“กลับไปทำงานด้วย” ก่อนจะออกจากร้านซิวเหวยหลงก็กล่าวกับชายเจ้าของร้านสัตว์เลี้ยงเบาๆ จากนั้นก็เดินตามซีเหลียนฮวาไป
“ท่านโหดร้ายเกินไปแล้ว ขนาดข้าลาพักร้อนแถมยังหนีมาไกลขนาดนี้ยังตามมาเจอกันอีก เฮ้อสงสัยเราต้องกลับแล้วละ” ชายเจ้าของร้านพึมพำเบาๆ เมื่อทุกคนออกไปจากร้านหมดแล้ว ชายวัยกลางคนก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นชายหนุ่มรูปงามทันที
“ขึ้นเรือเถิด” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกเดินโอบเอวของซีเหลียนฮวาขึ้นเรือทันทีเพราะได้เวลาแล้วที่เรือจะเริ่มออก
“อากาศเริ่มเย็นแล้ว” ซีเหลียนฮวาพึมพำก่อนจะกระชับอ้อมกอดที่มีปิงปิงจิ้งจอกขาวไปด้วยเมื่อรับรู้ได้ว่าปิงปิงนั้นตัวสั่น
“ไปยืนตรงนั้นเถิด” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกพลางโอบเอวซีเหลียนฮวาไปยืนหลบมุมอยู่ในที่ที่คนไม่พลุกพล่าน
“พระอาทิตย์ตกดินนี่มันสวยจริงๆ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยเมื่อมองไปยังพระอาทิตย์กำลังตกดินพอดีสีท้องฟ้าตอนนี้กำลังสวยด้วย
“งดงามมาก” ซิวเหวยหลงพูดพลางมองซีเหลียนฮวาไปด้วย ร่างบางใช้ธาตุไฟทำให้ตัวเองและปิงปิงอุ่นขึ้น
“ใช้เจ้าค่ะ งดงามมาก” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกไม่ได้หันมองซิวเหวยหลงเลยสักนิด เพราะมัวแต่มองพระอาทิตย์ตรงหน้าที่เริ่มลาลับขอบฟ้าไปแล้วก่อนจะเปลี่ยนเป็นมืดโดยมีพระจันทร์และดวงดาวที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า
“เราไปหาอะไรทานกันดีกว่าเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาเมื่อมองจนพอดีแล้วก็หันไปบอกซิวเหวยหลงที่ยืนอยู่ข้างเธอ
“อืม” ซิวเหวยหลงเอ่ยตอบก่อนที่ทั้งหมดจะเดินไปยังโต๊ะอาหารที่มีจัดเอาไว้ให้ จากนั้นพวกองครักษ์ก็พากันไปเตรียมอาหารมากมายมาวางที่โต๊ะ
“พระชายาซีเหลียนฮวาเพคะ” นั้นไงไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่ตามมาจนได้สินะแถมยังมาตอนที่เธอกำลังทานอาหารเสียด้วยสิ
“มีอะไรหรือคุณหนูลูฟาน” ซีเหลียนฮวาเงยหน้าขึ้นไปถามผู้มาใหม่ที่เดินเข้ามาไม่ได้ดูจังหวะอะไรเสียเลย
“หม่อมฉัน เอ่อ” ลูฟานกล่าวไม่ถูกพลางมองไปยังอ๋องซิวเหวยหลงแต่อีกฝ่ายก็ไม่มองนางเลยแม้แต่น้อยเอาแต่คีบอาหารให้กับซีเหลียนฮวา
“ทานเถิดเหลียนฮวาเย็นแล้วมันจะเสียรสชาติ “ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกเพราะไม่อยากให้เสียบรรยากาศในการทานอาหารของเขาและซีเหลียนฮวา
“เจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวารับคำก่อนจะทานอาหารตามที่ซิวเหวยหลงบอกโดยไม่สนใจลูฟานที่พูดอะไรไม่ออกในตอนนี้เมื่อตัวเองถูกเมิน
ซีเหลียนฮวาถ้าข้าไม่ได้ท่านอ๋องก็อย่าหวังว่าเจ้าจะมีความสุข
“เชิญออกไปด้วยท่านอ๋องอยากทานอาหารกับพระชายาเพียงลำพัง” เป่าเปยเอ่ยบอกพลางมองลูฟานด้วยสายตาเย็นชา
ลูฟานเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็จิกเล็บกับชุดแน่นก่อนจะก้มหัวให้กับทั้งสองก่อนจะเดินจากไป
“ไปจัดการนางเสีย” คล้อยหลังลูฟานเดินจากไปซิวเหวยหลงก็พูดกับเป่าเปย หญิงสาวผู้นี้ช่างน่ารำคาญยิ่งนัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 48 สัตว์เลี้ยง

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 48 สัตว์เลี้ยง

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้