ฉันเป็เด็กกำพร้า ป้าบัวเก็บฉันมาเลี้ยงั้แ่เด็ก ท่านบอกฉันว่าพ่อแม่ฉันตายหมดแล้ว แม่ตายเพราะคลอดฉัน ส่วนพ่อเสียใจที่แม่ตายท่านก็เลยตรอมใจตายตามแม่ของฉันไป ป้าบอกว่าฉันเป็กาลกิณี พอเกิดมาก็ทำให้พ่อแม่ตัวเองตาย
แต่พี่นทีพี่ชายที่อยู่ข้างบ้านเค้าบอกฉันว่ามันก็แค่อุบัติเหตุ อย่าไปคิดแบบที่ป้าบัวบอกเลย ฉันโตมาได้ก็เพราะมีพี่นที ที่คอยให้กำลังใจฉันมาตลอด บางครั้งป้าบัวไปเล่นการพนันกลับดึกๆ ฉันก็ได้พี่นทีที่เอากับข้าวที่บ้านพี่เค้ามาเผื่อแผ่ฉัน พอฉันเริ่มโตทำงานเองได้ฉันก็ไปรับจ้างล้างจานตามร้านอาหาร โตมาหน่อยฉันก็รับจ้างเพื่อนๆเขียนรายงาน ทำการบ้าน หารายได้เพิ่ม อะไรที่ได้ตังฉันก็ทำหมด
ดีหน่อยที่ฉันหัวไวเรียนเก่งฉันไม่ต้องเสียค่าเทอม เพราะฉันสอบชิงทุนเข้าเรียนฟรีทุกที่ จนตอนนี้ฉันเรียนที่มหาลัย A และได้ทำงานที่มหาลัยด้วย เป็บรรณารักษ์ห้องสมุดของมหาวิทยาลัย ได้เรียนฟรีแถมได้งานทำมีเงินใช้ระหว่างเรียนด้วย ฉันต้องเรียนให้เก่งเกรดเฉลี่ยห้ามตก ฉันถึงจะได้เรียนฟรีทุกเทอม
วันนี้หลังจากที่ฉันกลับจากมหาลัย ป้าบัวก็บอกฉันว่าจะพาฉันไปเจอคนคนนึง แต่ฉันก็ไม่รู้ทำไมป้าต้องอยากให้ฉันไปเจอเค้าด้วย
หวาน. > ป้าจะพาหวานไปที่ใหนคะ
ป้าบัว > เดี๋ยวถึงแล้วแกก็รู้เองแหละ ไม่ต้องถามมาก
พอฉันถามป้า ป้าแกก็ทำท่าไม่พอใจ ฉันจึงยอมนั่งรถไปกับท่านโดยไม่พูดไม่ถามอะไรต่อ พอมาถึงสถานที่ที่นึงเป็เหมือนคล้ายๆอ๊อฟฟิตโฮมตึก3ชั้น แต่ข้างในดูปิดมิตชิดมีชายชุดดำยืนเฝ้าหน้าประตู 2 คน พอรถจอดป้าบัวก็ไล่ฉันให้ลงจากรถ แล้วจับแขนฉันให้เดินเข้าไปข้างในพร้อมแก แล้วป้าก็บอกกับผู้ชายที่ยืนหน้าประตูว่า มาขอพบเสี่ยกำชัย เค้าก็เปิดประตูให้ฉันกับป้าเดินเข้าไป พอเดินเข้ามาก็เห็นมีโต๊ะสนุกเรียงกันอยู่หลายโต๊ะ แล้วป้าก็พาฉันเดินขึ้นไปชั้น 2 แต่ชั้น 2 ของที่นี้เป็บ่อนทุกคนกำลังเล่นการพนันกันอย่างครึกครื้น
หวาน > ป้าบัวพาหวานมาที่นี้ทำไมคะ
ป้าบัว > เดิมตามฉันขึ้นไปชั้น 3 ไม่ต้องถาม
ป้าแกไม่พูดเปล่า ทั้งดึงทั้งลากให้ฉันรีบเดินตามป้าแกไป พอมาถึงชั้น 3 ก็มีชายชุดดำพาเดินไปที่ห้องห้องนึงเป็เหมือนห้องรับลองแขก มีโซฟาให้นั่งพร้อมทีวีให้ดู ฉันกับป้านั่งลงที่โซฟา
หวาน > ป้าจะบอกหวานได้รึยัง ว่าพาหวานมาที่นี้ทำไม
ป้าบัวยังไม่ทันได้ตอบฉัน ก็มีผู้ชายเปิดประตูเข้ามา มีชายชุดดำ 5 คน และผู้ชายแก่ๆคนนึง ดูจากท่าทางแล้วคงจะเป็หัวหน้าของชายชุดดำ
ป้าบัว> สวัสดีเสี่ยกำช้ยสิยัยหวาน
หวาน > เอ่อ ค ค่ะ สวัสดีค่ะ
เสี่ย > นี้หรอหลานป้าที่จะเอามาจ่ายหนี้ฉัน
หวาน > อะไรนะคะ นี้ป้าเอาตัวหวานมาจ่ายหนี้ที่ป้าเสียพนันหรอคะ ใหนป้าบอกหวานว่าป้าจะเลิกเล่นการพนันแล้วไงคะ ั้แ่รอบที่หวานหาตังมาใช้หนี้ให้ป้ารอบนั้น
ป้าบัว> ก็เสียไปเป็แสน ฉันก็อยากกลับมาเอาคืนบ้างสิ ใครจะรู้ว่ามันจะเสียอีกวะ
หวาน >ครั้งนี้เท่าใหร่คะ
ป้าบ้ว > 5 แสน
หวาน> ห๊ะ อะไรนะคะ 5 แสน แล้วหวานจะหาที่ใหนมาใช้หนี้ให้ป้า
ป้าบัว > ก็ฉันรู้ว่าแกไม่มีไง ฉันถึงต้องพาแกมาที่นี้
หวาน > ป้าหมายความว่าไงคะ
ป้าบัว > เสี่ยจับตัวมันไปเลย ฉันเอาตัวมันมาให้แล้ว
พอป้าบัวพูดจบ เสี่ยกำชัยก็สั่งลูกน้องให้มาจับตัวฉันไป
หวาน > พวกแกปล่อยฉันนะ จะเอาฉันไปใหน ป้าบัวช่วยหวานด้วย ป้าบัว
ฉันพยายามดิ้นขัดขืนไม่เดินไปตามพวกมัน
เสี่ย > จับไปขังไว้หลังตึก
ลูกน้อง> ครับนาย
ฉันถูกจับมาขังไว้ในห้องหลังตึก มันเป็เหมือนห้องเก็บของเล็กๆ ฉันได้ยินเสียงลูกน้องเสี่ยคุยกันว่าพวกมันจะจับฉันไปขายข้ามประเทศ นี้ชีวิตฉันคงจบแล้วใช่ใหม ถ้าต้องให้ฉันขายตัวฉันขอตายดีกว่า ใหนๆชีวิตที่อยู่บนโลกใบนี้ก็ไม่มีใครที่รักฉันจิงๆ ฉันนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่คนเดียว แล้วอยู่ๆก็มีเสียงเหมือนมีคนกำลังไขประตูห้องเข้ามา
“หวาน. หวาน”
ฉันรีบหันหน้าไปดูว่าเสียงใครกันที่เรียกฉัน
“หวาน พี่เองพี่่นที”
“พี่นที พี่นทีช่วยหวานด้วย”
ฉันดีใจมากที่เจอพี่นทีที่นี้ ฉันรีบเอามือปาดน้ำตาที่ไหลอาบข้างแก้มออก
“รีบออกมาเร็วพวกมันไม่อยู่”
ฉันรีบวิ่งออกจากห้อง พร้อมพี่นทีทันที
“รถมอไซต์พี่จอดเตรียมไว้ซอยข้างๆรีบไปกัน”
“ค่ะ”
พอพวกเราวิ่งมาถึงรถมอไซต์ พี่นทีก็รีบพาฉันขี่มอไซต์หนีออกมากที่นั้นทันที
ตอนนี้เรามาจอดรถอยู่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง
หวาน > ขอบคุณพี่นทีมากนะคะที่มาช่วยหวาน
นที> ไม่เป็ไร
หวาน > แล้วพวกมันจะตามเราเจอใหมคะ
นที > คงไม่หรอ กล้องวงจร พี่แอบไปตัดสายไฟแล้ว ส่วนซอยที่เราหนีมาไม่มีกล้อง แต่หวานคงกลับไปอยู่กับป้าบัวไม่ได้แล้ว ขืนกลับไปพวกมันก็คงตามเจอ เผลอๆป้าบัวเองนั้นแหละที่จะจับหวานส่งให้พวกมัน
หวาน > แล้วหวานต้องทำยังไงดีคะ
นที> หวานคงต้องออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียว เดี๋ยวพี่ช่วยหาที่พักใกล้ๆมหาลัยให้
หวาน> ขอบคุณค่ะ หวานขอราคาไม่แพงมากนะคะพี่นที เงินเก็บหวานมีไม่มากค่ะ แล้วเสื้อผ้าหวานที่อยู่บ้านป้าบัวหวานจะไปเอามาได้ไงคะ
นที> เดี๋ยวพี่แอบเข้าไปเอาให้ ตอนที่ป้าแกไม่อยู่ หวานก็ซื้อใหม่ไว้ใส่ก่อนสัก2-3ชุดก็แล้วกัน
หวาน> ค่ะ ขอบคุณพี่นทีมากนะคะที่ช่วยเหลือ
นที> ไม่เป็ไร ปะพี่พาไปดูห้องเช่า พี่จำได้ว่ามีห้องเช่าที่นึงเพื่อนพี่เคยอยู่ไม่แพงมาก
โชคดีที่ฉันยังสะพายกระเป๋าติดตัวไม่ทำหล่นหาย ไม่งั้นทั้งบัตรประชาชน บัตรเอทีเอ็ม ก็คงหายไปด้วย พี่นทีพาฉันมาติดต่อห้องเช่า ห้องเช่าราคาไม่แพงอย่างที่พี่นทีบอกจิงๆ แถมไม่ไกลจากมหาลัยด้วย เดินไปมหาลัยได้ แต่ห้องค่อนข้างเล็ก แล้วก็ดูเก่านิดนึง แต่ตึกก็สะอาดดี ฉันจึงตัดสินใจเซ็นสัญญาเช่าห้อง ฉันได้ห้องอยู่ชั้นสอง ภายในห้องมีห้องน้ำในตัว เป็ห้องโล่งๆไม่มีอะไรให้เลย ก็สมกับราคาเช่านั่นแหละ พอฉันจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าฉันก็เข้าอยู่ได้ทันที พี่นทีเลยพาฉันไปซื้อของที่ฉันจำเป็ต้องใช้มาไว้ใช้ก่อน คืนนี้ฉันคงต้องอยู่ที่นี้คนเดียว
_____________________________________
4K
