รุ่งสางที่ท้องฟ้ายังไม่กระจ่างดี โม่โฉวใช้วิชาตัวเบาะโเข้ามาในเรือนนอนของไฉ่ชางและจางจิ้งตามที่นัดแนะกันเอาไว้ แต่ภาพที่เขาเห็นเลือนลางคือบุรุษวัยกลางคนและสตรีที่ดูมีอายุแล้วแต่ยังดูงดงามนั่งพิงซบอกบุรุษบนเตียงด้านใน ทั้งคู่ซบกอดเคียงข้างกันแต่มีร่องรอยเืที่มุมปากไหลออกมาเป็สีดำ พวกเขาคงดื่มยาพิษเข้าไปกระมัง ในมือของชายวัยกลางคนมีจดหมายอยู่ ด้านหน้าเขียนชื่อของเขาเอาไว้ พวกเขาคงตั้งใจทำบางสิ่งบางอย่างเป็แน่ เมื่อวานนี้เขาไม่น่าบอกว่าการตายคือการหลบหนีที่ดีที่สุดเลย จนทำให้พวกเขาเลือกทางนี้ เหตุใดพวกเขาต้องคิดสั้นเช่นนี้ มีตั้งหลายวิธีที่จะหนีไป พวกเขาใยรีบร้อนด่วนจากไปเช่นนี้! โม่โฉวรีบคลี่จดหมายออกมาอ่านทันที เขาอยากรู้ว่าพวกเขาคิดสิ่งใดกันแน่จึงทำเช่นนี้!
“หากท่านพบจดหมายของข้า แสดงว่าข้าและฮูหยินคงจากโลกนี้ไปแล้ว ข้าขอเพียงท่านช่วยจัดการศพพวกข้าแสร้งว่าข้าและครอบครัวล้วนดื่มยาพิษตายหมดหรือจะทำอย่างไรก็ได้ให้ผู้คนเข้าใจว่าไฉ่หงบุตรสาวข้าก็ตายไปแล้วเช่นกัน หาศพสตรีที่รูปร่างใกล้เคียงนางมาอำพรางก็ได้ ส่วนพวกข้ายอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อนาง เพื่อให้นางได้หนีไปได้ พวกข้าหวังเพียงให้บุตรสาวได้รอดไปได้อย่างปลอดภัย หวังเพียงว่าท่านจะมีน้ำใจช่วยเหลือพวกข้าเป็ครั้งสุดท้ายด้วยเถิด”
โม่โฉวที่อ่านจดหมายจบได้แต่กัดฟันกำมือแน่น หากสตรีที่เขาพึงใจนามไฉ่หงผู้นี้เกิดรู้ว่าเขาจัดการทุกอย่างโดยพละการจะทำเช่นไร ขณะกำลังคิดก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนกำลังเดินมา
โม่โฉวรีบหลบเข้าไปในมุมมืดทันที ตอนนี้รุ่งสางแล้วอาจจะเป็บุตรสาวของคนทั้งสองนี้กำลังมาก็เป็ได้ คิดได้ดังนั้นเขาจึงรีบหลบดูสถานการณ์ก่อน
ไฉ่หงที่รีบมาหาบิดามารดาก่อนจะแปลงโฉมเป็บุรุษ หลังจากเตรียมข้าวของั้แ่เมื่อวานเรียบร้อยแล้วเพื่อออกเดินทางไปล่วงหน้า นางตั้งใจจะมาเอาห่อผ้าที่ใส่ของมีค่าของนางกับบิดามารดาและบอกลาก่อนจะไป แต่เมื่อเปิดประตูเข้ามากลับพบร่างของทั้งสองคนกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงเตียงซบกันอยู่ มุมปากมีรอยเืไหลเป็ทางลงมาเล็กน้อย จากที่กำลังอารมณ์ดีที่จะได้หนีไปจากแคว้นนี้ มาบัดนี้นางแทบล้มทั้งยืนคุกเข่าลงกับพื้นอย่างหมดแรง เหตุใดท่านพ่อท่านแม่จึงทำเช่นนี้!?
ในใจคิดไปมากมายหลายอย่างเหมือนมีบางสิ่งจุกอยู่ที่ลำคอนางจนแน่นไปหมด ทุกอย่างทะลักออกมาดั่งเขื่อนแตก นางร้องโฮอย่างไม่อายใคร ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงมีแต่เื่ราวร้ายๆ เข้ามา จากที่เคยใช้ชีวิตสุขสบายไม่ต้องคิดสิ่งใดมาตลอดหลายปี พอวันนี้นางอายุครบ 18 ปีพอดี บิดามารดากลับตัดช่องน้อยแต่พอตัวจากนางไป แล้วนางจะทำเช่นไร นางไม่เคยต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเช่นนี้มาก่อน ไม่มีบิดามารดา ไม่มีคนติดตามรับใช้ ไม่มีใครเลย...
“ท่านพ่อท่านแม่ใยไม่คิดถึงใจลูกบ้าง เหตุใดพวกท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร ไหนบอกจะแยกย้ายกันหนี หรือท่านกลัวว่าจะหนีไปไม่ทันหรืออย่างไรเ้าคะ ทำไมไม่บอกลูกสักคำ ทำไมจากไปง่ายๆ เช่นนี้”
ไฉ่หงคร่ำครวญพร่ำบ่นความในใจอย่างอัดอั้น นางไม่รู้จะทำเช่นไรแล้ว
ผ่านไปเกือบชั่วยามไฉ่หงที่นั่งมองดูบิดามารดาทั้งคู่กอดกันเหมือนนั่งเล่นบนเตียงอยู่นาน ได้แต่คิดว่านางจะทำเช่นไร จะหนีไปทั้งอย่างนี้ หรือจะจัดพิธีศพให้บิดามารดาก่อน แต่ครอบครัวของนางตอนนี้ถูกเนรเทศออกจากแคว้น หากยังจัดงานศพที่นี่คงถูกคนของทางราชสำนักมาก่อกวนเป็แน่ นางจะทำเช่นไรดี?
โม่โฉวที่แอบมองดูนางอยู่นานได้แต่คิดเป็ห่วง ทั้งยังไม่อยากให้นางร้องไห้อีกแล้ว นางร้องไห้ไม่หยุดจนน้ำตาแทบจะเป็สายเืแล้วกระมัง เขามองดูนางอยู่นาน อยากจะเข้าไปโอบกอดปลอบโยนเหลือเกิน แต่ก็ยังไม่กล้าเปิดเผยตัว จนรู้สึกทนไม่ไหวแล้วที่นางไม่คิดจะหนีไปจากเมืองนี้แคว้นนี้สักครา หากเป็เช่นนี้กรตายของ 2 คนนี้คงไม่บรรลุผล เขาคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว เพื่อให้นางคิดได้
สักพักไฉ่หงได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวเบาๆ นางเงยหน้าหันไปมองยังทิศทางนั้น กลับเห็นบุรุษร่างใหญ่หน้าตาคมคาย ทั้งยังมองมาที่นางอย่างกับจะเอ่ยคำใด เขาไม่มีไอสังหาร แต่นางก็ไม่รู้ว่าบุรุษตรงหน้านี้มาดีหรือร้าย เขาเป็ใครกัน ใยมาอยู่ในห้องของบิดามารดานาง หรือเขาจะเป็ผู้ทำให้บิดามารดานางเป็เช่นนี้!
“เ้าเป็ใคร! เหตุใดมาอยู่ในเรือนบิดามารดาข้า!?”
ไฉ่หงเอ่ยออกไปด้วยเสียงแข็งกร้าว นางไม่อาจจะให้บุรุษผู้นี้เข้ามาใกล้นางมากกว่านี้อีกแล้ว เขาก้าวย่างมาไม่หยุดจนนางต้องรีบลุกขึ้นจากพื้นหลังจากที่นั่งมานาน แต่ขาของนางชาไปหมดแล้วจึงเสียหลักจะล้มลง บุรุษผู้นั้นกลับพุ่งมาอย่างรวดเร็วเพื่อประคองนางเอาไว้ไม่ให้ล้มจนไฉ่หงใที่เขามาใกล้นางเช่นนี้
นางไม่เคยต้องมือชาย ทั้งยังไม่เคยต้องใกล้ชิดผู้ใดมากขนาดนี้มาก่อน เขาเป็ใคร? ใยจึงดูเหมือนเป็ห่วงนาง
“ข้ามีนามว่าโม่โฉว ข้าตั้งใจมาช่วยเ้าและครอบครัวหนีไปจากแคว้นนี้ แต่ข้ามาสายไป บิดามารดาเ้าจากไปแล้ว ข้าหวังเพียงว่าเ้าจะยินดีให้ข้าช่วยเหลือ หากเ้าไม่รีบออกเดินทางตอนนี้อาจจะไม่ทันการ ข้าจึงตั้งใจออกมาเตือนสติเ้า ที่บิดามารดาเ้าทำเช่นนี้เพื่อทำให้ผู้ที่้าชีวิตของพวกเขาไม่ติดตามเ้าต่อไป บิดามารดาเ้ายอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้เ้าได้หนีไป เ้าเข้าใจหรือไม่ ข้าจะจัดการอำพรางศพให้เ้าเอง จะทำเหมือนเ้าเองก็ตายจากโลกนี้ไปแล้วเช่นกัน ข้ารับปากบิดาเ้าแล้วว่าจะช่วยเ้าหนีไป วันนี้ข้าจึงเดินทางมา เ้าเองก็มาตามที่บิดาเ้าบอกเช่นกันใช่หรือไม่”
โม่โฉพูดในสิ่งที่เขาคิดจะทำและเตือนสตินางก่อน เผื่อนางจะคิดได้ ทั้งยังบอกกล่าวสิ่งที่เขารู้เื่ระหว่างนางและบิดานางให้นางมั่นใจว่าเขาก็ได้รับการบอกกล่าวให้มาหาเช่นกันไม่ต่างกับนาง เผื่อนาจะไว้ใจเขามากขึ้น
ไฉ่หงมองดูเขาอย่างชั่งใจ ตอนนี้เขายังโอบกอดนางไม่ยอมปล่อย จนนางต้องค่อยๆ พยุงตนเองและแกะมือของเขาออกจากร่างนางทันที นางครุ่นคิดสิ่งที่เขากล่าว ทั้งยังมีเพียงนางและบิดาที่พูดคุยกันเมื่อวานนี้ที่บอกจะมาหาในตอนรุ่งเช้า บุรุษผู้นี้ก็มาเช่นกัน คงไม่มีผู้ใดรู้กระมังว่านางและบิดานัดหมายกันไว้หากบิดานางไม่บอกกล่าว
“ข้าจะลองเชื่อเ้าดู ข้าขอไปเก็บของก่อน เื่อื่นเ้าจัดการแทนข้าที!”
ไฉ่หงเองมีบ่าวติดตามรับใช้จนไม่รู้จะจัดการสิ่งใดได้เองตามลำพัง เมื่อบุรุษผู้นี้บอกจะจัดการให้นางทุกอย่าง นางจึงรีบทำตามที่เขาบอกทันทีคือหนีไป บิดามารดานางยอมทุ่มเทแลกชีวิตเพื่อให้นางได้รอด นางจะไม่ยอมให้ชีวิตของพวกท่านเสียเปล่า ไฉ่หงหันไปมองรอบๆ เรือนนอนของบิดามารดาเป็ครั้งสุดท้าย นางพบห่อผ้าของนางบนโต๊ะกลางห้องของพวกท่านจึงไปหยิบมา นางเก็บสิ่งของมีค่าในนี้ อย่างไรนางต้องมีเงินทองไว้สำหรับเดินทาง เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้วจึงรีบหยิบมาและรีบออกไปแต่งกายเป็บุรุษเพื่อปลอมตัวหลบหนีออกไปจากเมืองนี้
“ช้าก่อน แล้วข้าจะตามไปพบเ้าได้ที่ใด? หากจัดการธุระเสร็จสิ้นแล้ว”
“ท่านไม่ต้องตามข้ามา ข้าดูแลตัวเองได้ ท่านช่วยข้าจัดการศพของบิดามารดาข้าให้ดีก็พอ หากข้ารู้ทีหลังว่าท่านทำไม่ดีกับร่างกายของบิดามารดาข้า ข้าจะจดจำเ้าไว้และตามเอาคืนแน่นอน!”
ไฉ่หงเอ่ยออกมาโดยที่จ้องมองดูหน้าบุรุษตรงหน้าอย่างจะจดจำหน้าเขาเอาไว้ก่อนที่นางจะจากไป นางไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขา หากเขาคิดช่วย นางก็ไม่ขัด แต่นางไม่อยากให้เขามาตามติดนาง นางหนีไปลำพังน่าจะคล่องตัวกว่า
โม่โฉวที่ได้ยินคำกล่าวของนางได้แต่ยิ้มมุมปากเบาๆ ช่างเป็สตรีที่ดื้อรั้นจริงๆ เขาหวังดีช่วยเหลือแต่กลับไม่มีเยื่อใยให้เขาสักนิด ไม่มีแม้น้ำใจจะบอกกล่าวว่าจะไปที่ใดด้วยซ้ำ
“เ้าไม่คิดตอบแทนบุญคุณข้าบ้างเลยหรือ ข้าอุตส่าห์ช่วยเ้าหนีไป ใยตัดรอนกันถึงเพียงนี้”
“หากท่าน้าการตอบแทนไว้ออกไปจากแคว้นนี้ได้ข้าจะตอบแทนท่าน เช่นนั้นท่านไปรอข้าที่แคว้นใกล้เคียงก็ได้ หากมีบุญวาสานาได้พบกันข้าย่อมตอบแทนท่าน แต่ข้าไม่ขอร่วมทางกับท่าน ขอลา!”
ไฉ่หงเอ่ยออกไปแล้วหันหลังเดินจากมาทันที นางจะไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด บุรุษผู้นี้ดูท่าทางไม่น่าไว้ใจ ไม่รู้เหตุใดเขาจึงมองนางแปลกๆ นางรู้สึกขนลุกยามเห็นสายตาของเขาจึงไม่อยากไปกับเขา แม้เขาจะมีบุญคุณช่วยเหลือก็ตาม นางจะจบชีวิตของตนเองที่นี่ซะด้วยฝีมือการอำพรางของเขาและจะเริ่มต้นการปลอมตัวเป็ชายหนุ่มเพื่อออกเดินทาง
นางจะไม่ทำให้ชีวิตของบิดามารดานางต้องเสียเปล่า หวังว่าโอกาสรอดไปจากแคว้นนี้ของนางจะมากขึ้น นี่ถือเป็จุดเริ่มต้นชีวิตใหม่ของนางแล้ว นางจะออกไปสู่โลกภายนอกลำพังแล้ว ไม่รู้ว่านางจะทำได้ดีแค่ไหน แต่นางจะไม่ทำให้บิดามารดาของนางต้องผิดหวังในตัวแน่นอน!
![[จบแล้ว] FWB #ก็แค่เพื่อนปะ!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1687432706_65826457.webp)
1K
![ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720510557_97502426.webp)