ห้องนอน…
หลินจ้าวเหว่ยอยู่ภายใต้ชุดสีแดงนั่งอยู่บนเตียงนอนในห้องนอนของบ้านเธอ ข้างนอกมีเสียงผู้คนเดินไปเดินมาอยู่หน้าประตู เธอไม่รู้ว่าควรดีใจหรือกระอักกระอ่วนใจดีกับงานแต่งงานในครั้งนี้
จ้าวเหว่ยอายุ 18 ปี ตอนนี้เธออาศัยอยู่ในหมู่บ้านชนบททางตอนใต้ของมณฑลกุ้ยโจว วันนี้เป็วันแต่งงานของเธอกับรุ่นพี่ในหมู่บ้านที่เป็ทหารมีลูกติดเป็เด็กผู้ชายอายุเกือบสามขวบหนึ่งคน
หยางเฉินเล่อ นายทหารหนุ่มยศผู้กองอายุ 23 ปีลูกชายบ้านตระกูลหยางคือเ้าบ่าวของฉันเอง รักแรกของฉันตอนอายุ 6 ขวบ ถ้าคนนอกที่รู้เขาอาจจะมองว่าฉันจะต้องมีความสุขมากกับการแต่งงานครั้งนี้ คนนอกที่ไม่รู้เขาก็คงมองว่าฉันโชคดีที่ได้แต่งงานกับผู้ชายคนนี้
อืม..เหมือนว่าฉันจะโชคดีแต่มันไม่ใช่นี่ซิ…
เสียงแม่หัวเราะดังเข้ามาภายในห้อง ห้องที่ผนังที่เคยทาสีขาวตอนนี้กลายเป็สีเทาไปแล้วหน้าต่างที่เอากระดาษมาปิดกันลมเอาไว้ไม่ให้หนาวตายตอนฤดูหนาว ถ้าไม่มีกระดาษโง่ๆ สีแดงมาติดเอาไว้ที่หน้าประตูห้อง คงจะมองไม่ออกว่านี่คือห้องนอนของเ้าสาว
จ้าวเหว่ยพยายามทำใจ เธอตั้งสติตัวเองให้ตื่นตัวตลอดเวลาเพื่อเจอเ้าบ่าววันนี้ อย่างใจจดใจจ่อ
หลังจากที่เธอช่วยเด็กไม่ให้ถูกรถชนเธอก็ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล ความทรงจำสุดท้ายในขณะที่สติเลือนรางเธอนอนอยู่รถเข็นของโรงพยาบาลที่กำลังเข็นเธอไป ณ ที่แห่งหนึ่งในโรงพยาบาล
เธอเห็นหลอดไฟนีออนบนเพดานหลอดแล้วหลอดเล่าแล้วเธอมองภาพซ้ำ ๆ เหล่านี้แล้วเธอก็หมดสติไปก่อนจะมาฟื้นอยู่ในร่างนี้ หลินจ้าวเหว่ย ตอนแรกเธอก็แปลกใจที่มาสิงร่างคนอื่น แต่เธอก็มารู้ภายหลังว่าเธออยู่ในผลงานนิยายของแม่
จ้าวเหว่ยมีอาชีพเป็พยาบาลตอนที่เกิดเื่เธออายุแค่ 23 ปีเท่านั้น เธอกำลังจะไปทำงานก็ดันเจออุบัติเหตุซะก่อน แม่ของเธอเป็นักเขียนนิยายที่เสียชีวิตเมื่อปีที่แล้วตอนนี้เธออาศัยอยู่บ้านเดิมที่พวกเขาสองแม่ลูกเคยอาศัยอยู่ด้วยกัน
สงสัยว่าเธอคงจะตายแล้วซินะ แล้วให้เธอเข้ามาอยู่ในนิยายเื่อื่นไม่ได้หรือไง ทำไมต้องมาอยู่ในเื่นี้ที่เธอไม่ชอบที่สุดด้วย
นิยายเล่มนี้เป็เื่เดียวที่เธออ่านแค่่แรก เพราะแม่เอาชื่อเธอมาเป็ตัวประกอบแถมให้ตัวละครนี้ตายเพราะตรอมใจอีกต่างหาก เธอไม่อ่านเื่นี้เพราะแม่แกล้งให้ตัวละครชื่อเดียวกับเธอตายไวเกินไป ตอนนั้นแม่หัวเราะจนเหนื่อยที่เห็นเธองอแง
“ฉันควรทำไปตามนิยายงั้นเหรอฝันไปเถอะ!!! ถ้าแม่ที่อยู่บน์รู้เข้าจะเป็ยังไงนะ คงหัวเราะจนท้องแข็งแน่ๆ เลย”
เธอต้องทำใจอยู่นานกว่าจะยอมรับได้ว่าเธอตายแล้วมาอยู่ในนิยายเื่แถมมาอยู่ในร่างของตัวประกอบอีกต่างหาก ฮัลโหล..ฉันเป็ลูกสาวคนแต่งเื่นี้นะทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง
หลิวจ้าวเหว่ยเข้ามาอยู่ในร่างนี้ก่อนงานแต่งงานหนึ่งวัน ตอนแรกที่เธอมาถึงเธอโวยวายว่าเธอไม่ใช่เ้าของร่าง เธอไม่ยอมแต่งงานเด็ดขาดพวกเขาหาว่าเธอบ้าหรือไม่ก็โดนผีเข้า พวกเขาจะแอบเชิญหมอผีมาไล่ผีปีศาจที่สิงร่างนี้ออกไป
เฮอะ!!…ทำไงได้ล่ะ จ้าวเหว่ยต้องเล่นตามน้ำไปเธอไม่อยากโดนจับเผาทั้งเป็นะ เธอต้องยอมรับความจริงว่าตอนนี้เธอคือหลิวจ้าวเหว่ยตัวประกอบโง่ๆ ที่หลงรักคนที่จะแต่งงานด้วยั้แ่เด็ก
ก๊อก..ก๊อก…
“จะถึงเวลาแล้วนะลูกเตรียมตัวพร้อมหรือยัง หิวไหมแม่หาอะไรให้ลูกกินรองท้องก่อนดีกว่าไหม”
“ไม่เป็ไรค่ะแม่ ฉันอยู่ได้แม่ไปเตรียมงานของนอกเถอะ” แม่เดินออกไปแล้ว ก่อนที่ปิดประตูให้ก่อนจากไป
แม่รึ เหอะๆ ไม่ใช่หรอกเธอเป็น้าแท้ ๆ ของหลินจ้าวเหว่ยตัวจริง แต่เธอก็ไม่ต่างจากแม่เพราะเธอเป็คนที่รักและดูแลอย่างดีมากเหมือนลูกที่เธอคลอดมา
อืม…พ่อของฉันเป็คนสำส่อนน่ะ คำคำนี้คงอธิบายตัวพ่อได้ดีที่สุดแล้วมั้ง ในสายตาคนอื่นพ่อเป็ผู้ชายเลวคนหนึ่งที่หมั้นกับป้าของร่างนี้ั้แ่เด็กแต่ป้าก็ตายหนีไปซะก่อน
คนที่โชคดีได้มาเจอพ่อก็คือแม่ของร่างนี้แต่ท่านก็ได้รับพรนี้ไม่นาน แม่ชิงเสียชีวิตจากไปก่อนตอนร่างยังเด็ก ต่อมาพ่อเลยแต่งงานกับน้าสาวคนนี้พ่อของร่างนี้เกี่ยวพันกับพี่น้องทั้งสาม ที่คนด่าเขาเลวเพราะเขาลวนลามน้าสาวมาตลอด
ถูกต้องแล้ว…น้าของร่างนี้ถูกพ่อขืนใจั้แ่ก่อนแม่ยังไม่ตาย พอแม่จากไปมันก็เลยเป็อย่างที่เห็นนี่แหละ ที่คนด่าพ่อร่างนี้เลวก็คงไม่แปลกตรงไหนมันเป็เื่ปกติมากเลย
ตอนฉันอ่านนิยายถึงตอนนี้ฉันยังเกลียดอีตาคนนี้เลย ชั่วร้าย เลว ไอ้บ้ากาม บลาๆๆๆๆ สรรหาคำด่าไม่ได้เลย
“พี่สาวฉันได้ยินแขกฝั่งเ้าบ่าวที่มาคุยกันว่าเ้าบ่าวยังมาไม่ถึงบ้านเขาเลย ตอนนี้ใกล้ถึงฤกษ์ส่งตัวเ้าสาวแล้วนะ เราจะทำยังไงดี” หยวนอันน้องสาวของร่างนี้เข้ามาบอกทำให้จ้าวเหว่ยหลุดจากภวังค์ของเธอ
“พ่อกับแม่รู้หรือยัง ไปปรึกษากับแม่เถอะพี่ยังไงก็ได้ ถ้าไม่ได้แต่งงานพี่ก็ไม่เสียใจนะ” จ้าวเหว่ยก้มหน้าแอบยิ้มกับตัวเอง
เขาคงไม่ได้อยากแต่งงานด้วยจริง ๆ ซินะ ยกเลิกงานแต่งไปซะซิยกเลิกไวๆ เลยนะพ่อหนุ่ม
ครอบครัวนี้คนแทบจะทั้งหมู่บ้านรังเกียจพฤติกรรมของพ่อ ย้ำว่าเกือบทั้งหมู่บ้านเลยจริงๆ ยกเว้นเด็กเล็กเท่านั้นล่ะที่ไม่รู้สึกอะไร ถ้าพ่อไม่ได้ทำงานในเมืองพอจะมีหน้ามีตาอยู่บ้างแล้วละก็คงไม่มีใครอยากยุ่งกับครอบครัวนี้หรอก แล้วคิดว่าใครอยากจะแต่งงานกับตระกูลของนี้ล่ะ
เป็เธอก็ไม่อยากแต่งด้วยหรอกครอบครัวบันเทิงซะขนาดนี้ คนมักมากในกามลับหลังคนอื่นก็ยุ่งกับลูกเมียชาวบ้านไปทั่ว ผู้ชายที่ไหนอยากจะเอาร่างนี้เป็เมียกันว่าไหมล่ะ??
นอกห้องนอนเ้าสาวแขกที่มางานแต่งมีทั้งฝ่ายของเ้าสาวและเ้าบ่าว ทุกคนนั่งโต๊ะกินข้าวรอเวลารับเ้าสาวกลับบ้าน
“พี่คิดว่าเฉินเล่อจะมาทันไหม” ป้าเหอตัวท็อปสำนักกระจายข่าวนินทากับเพื่อนข้างๆ
“ฉันว่าเดี๋ยวคงมาล่ะมั้ง แต่ถ้าไม่มีมานี่พวกเราคงมีเื่ให้พูดไปอีกหลายวัน” เพื่อนสมาชิกหัวเราะนินทากันสนุกปาก
ทางด้านฝ่ายเ้าสาวน้องสาวของจ้าวเหว่ยเรียกแม่มาแอบฟังสิ่งที่คนในงานพูด
“ถ้าพี่เฉินเล่อเขาไม่มาจริงๆ ล่ะแม่ เราจะทำยังไงกันดี” หลินหยวนอันกังวลใจแทนพี่สาว
“ไม่หรอกยังไงงานแต่งวันนี้ก็จะสำเร็จเพราะพ่อเธอเขาไม่ยอมแน่นอน ถ้าไม่ใช่เพราะบุญคุณที่เคยมีคิดว่าทางนั้นเขาจะยอมแต่งงานด้วยแต่โดยดีแบบนี้เหรอ” แม่ตบบ่าปลอบใจ
เหอะ..คนอื่นไม่รู้แต่เธอรู้ดีพี่สาวเธอแอบรักผู้ชายคนนี้มาเป็ชาติล่ะ แล้วถ้าเขาไม่มาพี่สาวจะเสียใจมากแค่ไหน
ในงานเลี้ยงแต่งงานนี้แทบทั้งหมดคือคนในหมู่บ้านไม่มีญาติทางฝั่งเ้าบ่าวเลย เพราะบ้านเ้าบ่าวไม่ใช่คนที่นี่พวกเขาเป็พวกกระทำผิดตอนพรรคคอมมิวนิสต์กวาดล้างถูกส่งมาใช้แรงงานที่หมู่บ้านนี้
พ่อของจ้าวเหว่ยเคยช่วยพวกเขาไว้ในสมัยนั้นไม่ให้โดนจับอีกรอบมันเลยกลายเป็บุญคุณที่ต้องชดใช้ด้วยการแต่งงานครั้งนี้
เพราะอะไรนะเหรอ? เพราะครอบครัวของเ้าบ่าวเป็คนรวยที่โดนโทษยังไงล่ะ ญาติที่เหลืออยู่ก็อยู่ต่างประเทศยังไม่กล้ากลับมาถ้าวันไหนประเทศนี้ปลดแอกมากกว่านี้ตระกูลหยางก็คงกลับไปร่ำรวยเหมือนเมื่อก่อน นี่คือสิ่งที่หลินเจียงพ่อของจ้าวเหว่ยคิด
“ใกล้ได้ฤกษ์แล้วทำไมพวกเขายังไม่มาอีก” หลินเจียงเดินมาถามด้วยความหงุดหงิด
“เดี๋ยวคงมามั้งคะ” ิอันภรรยาของเขาตอบเสียงเบา
“พ่อใจเย็นๆ ก่อนเถอะเมื่อเช้าเพื่อนผมไปช่วยงานที่บ้านเ้าบ่าวอยู่เลย ถ้าเขาไม่เต็มใจแต่งจะจัดงานทำไม” ซีอันพี่ชายของจ้าวเหว่ยพูดให้คลายกังวล
แต่ในใจเขาก็กลัวเหมือนกับพ่อนั้นล่ะ ในหมู่บ้านนี้ใครบ้างที่จะไม่รู้ฤทธิ์เดชของหยางเฉินเล่อว่าที่น้องเขยเขา แล้วตัวเขาก็รู้ดีที่สุดว่าผู้ชายคนนี้เป็ยังไง ใครให้เขาเป็เพื่อนกันมันเล่า
หลินเจียงได้แต่ทำหน้ายิ้มแย้มให้ชาวบ้านที่มาร่วมงานแต่งงานลูกสาวเขาในครั้งนี้ เขามองไปหน้าทางเข้าบ้านอีกหลายรอบบ้านตระกูลหยางคงไม่ทำให้เขาเสียหน้าหรอกใช่ไหม ซีอันช่วยพ่อต้อนรับแขกต่อไปด้วยความระแวง
จ้าวเหว่ยยังนั่งก้มหน้ามองมือตัวเองอยู่บนเตียงที่เดิมตอนนี้เธอกำลังลุ้นให้เ้าบ่าวไม่มา ถ้าจะไม่ได้แต่งงานจริงๆ มันคงจะดีกว่านี้ แต่ถ้าเขามาฉันก็ไม่ยอมเล่นตามบทหรอกเพราะฉันคิดจะเปลี่ยนบทของตัวเองในนิยาย
ส่วนเื่รักข้างเดียวในวัยเด็กของร่างนี้กับเขาก็ปล่อยให้เป็เื่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน คิดแล้วขนลุก
ในนิยายเขียนว่าเขาหล่อ หน้าตาดี เพอร์เฟคซะขนาดนั้น แม่ก็เขียนโอเวอร์เกินไปใครมันจะไปหล่อได้ขนาดนั้น แม่มโนถึงพระเอกซีรีส์จีนหรือเกาหลีแน่ๆ เลยถึงได้พรรณนาเขาได้เลิศเลอซะขนาดนั้น ถ้าตัวจริงไม่ได้หน้าตาแบบที่แม่เขียนไว้นะเธอคงขำออกมาแน่ๆ เลย
การแอบรักผู้ชายคนนี้ของจ้าวเหว่ยร่างเดิม มันทำให้ฉันขนลุก รักอะไรจะขนาดนั้นแอบมองเขาจากไกลๆ คอยรอในทางที่เขาเดินผ่าน มีความสุขแค่เห็นเขายิ้มทั้งๆ ที่ไม่ได้ยิ้มกับตัวเองเขายิ้มให้คนอื่นแท้ๆ แค่นี้เ้าของร่างก็มีความสุขแล้ว จ้าวเหว่ยเอ๋ย!! เธอคลั่งรักมากเกินไปแล้วนะ
เสียงข้างนอกดังลอดเข้ามาในห้องนอนมันทำลายความสุขเล็ก ๆ ของเธอไปซะแล้ว เหมือนข้างนอกจะมีเื่อะไรเกิดขึ้น จ้าวเหว่ยขยับตัวเล็กน้อยเพื่อจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเตรียมพร้อมรับเื่อะไรก็ตามที่เกิดขึ้น
หยวนอันเปิดประตูอย่างรีบร้อนเข้ามาในห้องนอนของเธอ
“พี่ ข้างนอกเขาเถียงกันใหญ่แล้วเราจะทำยังไงดี”
“ใจเย็น ๆ ก่อนนะ ใครเถียงกันมีเื่อะไรเกิดขึ้นเธอใจเย็นค่อย ๆ เล่าให้พี่ฟังทีละอย่างไม่ต้องรีบร้อน” จ้าวเหว่ยปลอบใจ
ก่อนที่หยวนอันจะได้ทันพูดบอกอะไรกับเธอ แม่ก็เปิดประตูเข้ามาให้ห้องซะก่อนดูจากสีหน้าของแม่แล้วคงเป็เื่ไม่ดีมาก ๆ เลยซินะ จ้าวเหว่ยได้แต่นั่งเฉยๆ รอฟังเื่ราว
1K
