แสงแห่งเปลวไฟปะทุขึ้นมาโหมกระหน่ำแผดเผาปีศาจร้ายที่โดนกักขังอยู่ในนรกขุมนี้จนทุกข์ทรมานเกือบสิ้นใจ
เสียงกรีดร้องของเหล่าอสูรดังก้องไปทั่วขุมนรกโลกันตร์สร้างความโกลาหลให้กับยมทูตที่ดูแลนรกแต่ละขุมเป็อย่างมาก ผู้พิทักษ์ต่างต้องวิ่งวุ่นเพื่อควบคุมสถานการณ์นี้
ณ ขุมนรกที่ร้อนที่สุดในดินแดนใต้พิภพโลกันตร์
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นเกรย์ ทำไมพวกปีศาจอสูรถึงได้ร้องออกมาอย่างทุกข์ทรมานเช่นนี้ได้” บรูซถามเพื่อนสนิทของตัวเองขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องเ่าั้ดังก้องไปทั่วทุกสารทิศของดินแดนไม่ยอมหยุด
“แย่แล้วขอรับท่านผู้คุมกฎ!! แรงปะทุของเปลวไฟัเมื่อกี้ทำให้เกิดรอยแยกขึ้นตอนนี้มีปีศาจจำนวนหนึ่งได้หลบหนีออกไปจากขุมนรกแล้วขอรับ”
เสียงของทหารนายหนึ่งดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน สิ่งที่นายทหารพึ่งแจ้งมานั้นถือเป็เื่ใหญ่มากทีเดียว
ปีศาจที่โดนกักขังในดินแดนนี้ล้วนแล้วแต่เป็ปีศาจที่ชั่วร้ายทั้งนั้นเมื่อพวกมันหลุดออกไปได้ แน่นอนว่ามันไม่ใช่เื่ดีเลยสักนิด คราวนี้เห็นทีจะเกิดเื่ใหญ่เข้าซะแล้ว
“เรียกรวมตัวเหล่าผู้กล้าระดับสูง!! เพื่อไปตามจับเหล่าปีศาจอสูรที่หลุดออกไปให้กลับมารับโทษเดี๋ยวนี้!!”
“ขอรับ” นายทหารรับคำสั่ง ก่อนจะลุกวิ่งออกไปทันที เพื่อปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งของผู้เป็ใหญ่อันดับสองของดินแดนนี้
“บรูซ เ้ากับเดฟไปช่วยกันปิดรอยแยกพวกนั้นซะ เราจะไปวางแผนกับท่านทาร์รัสก่อน” เกรย์หันบอกเพื่อนสนิทอย่างรีบเร่ง
“ได้ เ้าก็ระวังตัวด้วย”
“เ้าก็เหมือนกัน”
19 ปี ต่อมา
‘ขอบคุณนะไอ้หนู แต่ความจริงไม่ต้องเอาของมาให้ลุงก็ได้’ ิญญาคุณลุงขี้เมาบอกกับหนุ่มน้อยหน้าหวานที่กำลังวางขนมให้เขาข้าง ๆ เสาไฟฟ้าตรงที่เขาขับรถชนจนเสียชีวิตนั่นแหละ
“ได้ยังไงกันล่ะครับ ถ้าเมื่อวานผมไม่ได้คุณลุงช่วยผลักผมเอาไว้ผมคงโดนกระถางต้นไม้ตกใส่หัวตายแน่ ๆ เลยครับ”
‘ขอบใจ ๆ งั้นหนูรีบกลับเถอะ ยิ่งดึกยิ่งอันตราย ่นี้ลุงเห็นมีโจรมาดักปล้นแถวนี้อยู่ด้วย ยังไงก็ระวังตัวด้วยล่ะ’
“ขอบคุณครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ”
มีนาบอกลาิญญาแก่ก่อนจะรีบเดินกลับที่พักอย่างรวดเร็ว มีนาเป็เด็กกำพร้าที่ถูกรับเลี้ยงในสถานสงเคราะห์ั้แ่เด็ก เขาไม่รู้ว่าพ่อแม่ของตัวเองเป็ใคร
สิ่งที่เขารับรู้ได้ั้แ่จำความได้คือเขาถูกเลี้ยงมากับเด็ก ๆ ในวัยไล่ ๆ กัน ทุก ๆ วันพวกเขาต้องช่วยกันทำความสะอาดที่อยู่อาศัย พอโตขึ้นมาหน่อยก็ต้องเอาผักที่ปลูกภายในโรงเรียนไปเร่ขาย พวกเขาต้องทำงานทุกอย่างเพื่อช่วยกันหาเงินเข้าบ้านเด็กกำพร้า
และเมื่อเขาอายุได้ 18 ปี มีนาก็ต้องออกจากที่นั่นเพื่อทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเองเพราะมันเป็กฎ
สิ่งที่ติดตัวมาั้แ่เด็กคือเขาสามารถมองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นได้ นั่นทำให้เขาไม่เคยมีเพื่อนเลยสักคน เพราะทุกคนที่รู้เื่นี้ต่างหวาดกลัวและบางคนก็หาว่าเขาเป็บ้า
พอมีนาได้ออกมาใช้ชีวิตในโลกภายนอก เขาจึงเลือกที่จะทำเป็ไม่เห็นสิ่งเหล่านี้เมื่ออยู่กับคนหมู่มาก เพื่อไม่ให้คนอื่นมองเขาเป็คนไม่ปกติ
มีนาออกจากบ้านเด็กกำพร้ามาได้ปีกว่าแล้ว และตอนนี้เขาก็ได้ทำงานเป็เด็กเสิร์ฟของร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่งอยู่ ในแต่ละวัน มีนาต้องลุ้นกับการเจอลูกค้าอยู่ตลอด
บางวันโชคดีหน่อยก็จะไม่โดนติเตือน แต่ถ้าโชคร้ายก็จะโดนผู้จัดการเรียกไปดุเพราะเขามักจะเผลอทำตัวแปลก ๆ ให้ลูกค้าไม่พอใจอยู่เสมอ ก็จะให้เขาทนได้ยังไงกัน ในเมื่อบางทีสิ่งที่ตามลูกค้าเข้ามาในร้านสภาพก็ไม่ได้ดีมากนักนี่นา
‘พี่มีน! กลับมาแล้วเหรอ วันนี้เหนื่อยหรือเปล่า’ ปุ๊กปิ๊ก ิญญาเด็กน้อยวัย 15 ขวบ ทักเ้าของห้องด้วยน้ำเสียงร่าเริง
ปุ๊กปิ๊กเป็ิญญาที่มีนาบังเอิญไปเจออยู่ใกล้ ๆ แม่น้ำซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารหรูที่เขาทำงานอยู่นั่นแหละ ครั้งแรกที่มีนาเข้าไปพูดคุยด้วย เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คน พอรู้ตัวอีกทีผีเด็กตนนี้ก็ตามติดเขากลับมาที่ห้องพักเสียแล้ว
“นิดนึง วันนี้พี่เกือบโดนลูกค้าต่อว่าอีกแล้วอะ ปุ๊กปิ๊กว่าพี่ควรเปลี่ยนงานดีไหม” มีนาถามผีเด็กออกไปอย่าง้าปรึกษา
เพราะเขาไม่ได้มีวุฒิการศึกษาอะไรเลย มันทำให้เขาไม่มีสิทธิ์เลือกงานมากนัก แต่จะให้เขาทนเห็นผีที่เข้ามาก่อกวนเข้าในแต่ละวันต่อไปเขาก็เริ่มไม่ไหวแล้วเหมือนกัน
‘ผมว่าต่อให้พี่เปลี่ยนงานก็เถอะ มันก็ไม่มีประโยชน์หรอกอะ เพราะยังไงพี่ก็มองเห็นิญญาอย่างพวกผมอยู่ดี’
“จริงด้วย ทำไมมันใช้ชีวิตอยากแบบนี้เนี่ย เฮ้อ!!” มีนาล้มตัวนอนบนเตียงอย่างหมดแรง
‘งั้นงวดนี้ผมออกไปหาเลขเด็ดมาให้พี่เอาไหม ผมหิวพิซซ่าอะ เอาไหม ๆ’
มีนาหันไปมองปุ๊กปิ๊กอีกครั้งอย่างเซ็ง ๆ เพราะการที่เราจะได้อะไรมา เราต้องแลกกับบางอย่างอย่างช่วยไม่ได้
คราวก่อนปุ๊กปิ๊กให้เลขรางวัลที่ห้ามาสองใบแต่เขาต้องแลกด้วยการทำตามคำขอของอีกฝ่ายหนึ่งอย่าง แน่นอนว่าครั้งนั้นเขาต้องลงไปงมหาของสำคัญให้ปุ๊กปิ๊กเพื่อเอาขึ้นมาเผาทิ้ง ตอนนั้นมีนาแช่อยู่ในน้ำเกือบสี่ชั่วโมงกว่าจะเจอของที่ปุ๊กปิ๊กให้หา
“พี่ว่าคงไม่ไหวมั้งปุ๊กปิ๊ก คราวก่อนข้อแลกเปลี่ยนของเราทำพี่ไม่สบายไปเป็อาทิตย์เลยนะ”
‘คราวนี้หาจากดวงิญญาที่ไม่ค่อยมีห่วงไงพี่มีน รับรองงานง่าย ๆ ได้เลขแน่นอน’
“ของเรารอบก่อนก็บอกพี่ว่างานง่าย ๆ นะ เผื่อเราลืม” มีนาส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะหลับตาลงเพื่อพักสายตา
‘อันนี้ง่ายจริง ๆ นะพี่มีน ถัดจากที่เราอยู่ไปอีกซอยมีิญญามาอยู่ใหม่ด้วย ผมพึ่งไปตีสนิทมา เขาโดนแทงตายอยู่แถวนั้นอะพี่มีน ลองไปช่วยดูไหม แค่เอาของไปส่งให้ครอบครัวของเขาเอง’
สิ้นประโยคนั้นมีนาอดที่จะลืมตาขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างเอือมระอาไม่ได้ นี่มันงานง่ายตรงไหนเนี่ย แถมอยู่ ๆ ให้เอาของไปให้คนไม่รู้จักอีก เขาไม่มองว่าเขาบ้าหรือยังไงกัน
“มันงานง่ายตรงไหนเนี่ยปุ๊กปิ๊ก!”
‘แต่เขาน่าสงสารมากเลยนะพี่มีน โดนเพื่อนหลอกมาตายแทนอะ’
“ตายแทน?” มีนาลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินสิ่งที่ปุ๊กปิ๊กเล่าออกมา
‘ใช่ครับ พี่มีนไปช่วยเขากันนะ ผมสงสารพี่เขาจริง ๆ อะ น้า ๆ ผมไม่เอาพิซซ่าก็ได้ นะ ๆ’
ปุ๊กปิ๊กส่งสายตาปริบ ๆ มาให้มีนาอย่างขอร้องจนอีกฝ่ายถอนหายใจออกมาอย่างปลง ๆ
“ก็ได้ ๆ งั้นเดี๋ยวพี่ขออาบน้ำก่อนแล้วกัน แล้วเราค่อยออกไปหาิญญาตนนั้น ตกลงไหม”
‘เย้!!’
มีนาลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำด้วยท่าทีเอื่อยเฉื่อย เขาไม่รู้หรอกนะว่าทำไมตัวเองถึงมองเห็นสิ่งพวกนี้ั้แ่เด็ก แต่สิ่งหนึ่งที่เขารับรู้คือ เขาจะต้องมีเหตุให้เข้าไปช่วยพลังงานเหล่านี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไรเหมือนกัน
5K
