“ท่านพี่ทำอย่างไรดี? อาการของอาเทียนกับอาอิงไม่ดีเลย”
หลี่หงมองดูสองพี่น้องหวังเทียนและหวังอิงอิงที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงมาสามวันแล้วก็อดห่วงไม่ได้
“ข้าจะไปตามหมอเดี๋ยวนี้”
หวังหานซานรีบวิ่งออกไปทันที เขาไม่อยากสูญเสียเด็กสองคนนี้ไป
ทั้งสองคนเป็บุตรของพี่ชายเขาหลังจากที่พี่ชายและพี่สะใภ้จากไปเขาก็ช่วยดูแลหลานชายและหลานสาวฝาแฝดมาตลอดแต่ด้วยที่ครอบครัวยากจนทำให้ทั้งครอบครัวผอมเหลือแต่กระดูกร่างกายก็ไม่แข็งแรงเพราะขาดสารอาหาร
.........
“ข้าฝังเข็มให้พวกเขาแล้วต้องรอดูหากพ้นคืนนี้ไปได้จึงจะถือว่าปลอดภัย”
“ขอบคุณท่านหมอค่ารักษาข้าจะรีบหามาให้อย่างแน่นอน”
หวังหานซานก้มหัวขอบคุณหมอหวังซีซวนทุกครั้งที่มาตรวจพวกเขาไม่เคยจ่ายเงินครบเลย
“ไม่เป็ไรอย่าคิดมากมีเมื่อไหร่ก็ทยอยมาให้ข้าได้ พี่น้องกันทั้งนั้น”
..........
เช้าวันถัดมา
“ไม่อร่อยเลยสักนิด”
เมื่อได้เคี้ยวข้าวสาลีผสมถั่วหวังเทียนก็วางชามดินเผาลง รู้สึกเหมือนกินแกลบไม่มีผิด
เขาไม่เคยมีความเชื่อในการทะลุมิติหรือข้ามกาลเวลามาก่อน จนได้มาเจอกับตนเอง และแน่นอนเขาไม่คาดคิดด้วยว่าเขาจะทะลุมิติมาพร้อมกับน้องสาวของเขาหวังอิงอิงก่อนหน้านี้เคยได้ยินแต่ที่สาว ๆ ในที่ทำงานชอบคุยกันเื่นิยายแนวเพ้อฝันทะลุมิติไปเจอหนุ่มหล่อราวเทพบุตรในนิยายแสนโรแมนติคตอนนี้ใครมาบอกว่าการข้ามเวลามันดีเขาก็พร้อมที่จะบอกความในใจให้พวกเขาข้ามกาลเวลามาในยุคโบราณของจีนหลายพันปีนี้จริง ๆ แต่อย่างน้อยการทะลุมิติมาของพวกเขาก็ไม่ได้เลวร้ายไปซะหมดเพราะพวกเขามาด้วยกันนั่นเอง
เ้าของร่างเดิมเป็เ้าของที่ดินเล็กๆ ตอนที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ตอนเช้าได้กินข้าวต้มข้าวฟ่างเที่ยงได้กินข้าวผสมข้าวฟ่าง ตอนเย็นได้กินเซาปิ่งพร้อมธัญพืชผสมทุก ๆ สิบวันหลังจากกลับมาจากสำนักศึกษาในเมืองถึงจะได้กลับมากินให้หายอยากได้
สำหรับชาวบ้านทั่วไปแต่ละวันกินข้าวต้มข้าวฟ่าง หรือข้าวสาลีผสมถั่ว ส่วนเนื้อนั้นใน่ปกติอย่าไปคิดถึงมันเลยคงมีแต่่ฉลองปีใหม่เท่านั้นถึงจะได้กินเนื้อบ้าง
นึกถึงพวกไข่เนื้อ ไก่ ปลา ในโลกที่จากมาหวังหยวนอดที่จะตีตัวเองไม่ได้
“ใช่ไม่อร่อยเลยเราต้องกินอาหารพวกนี้ไปตลอดเลยหรือพี่ใหญ่”
หวังอิงอิงฝืนกินเข้าไปได้นิดเดียวถ้าไม่คิดว่าจะต้องเติมพลังงานให้กับร่างกายอาหารพวกนี้นางแทบจะไม่อยากแตะเลยด้วยซ้ำ
หวังเทียนมองหน้าน้องสาวตนเองที่พยายามฝืนกินข้าวต้มผสมถั่วที่รสชาติยอดแย่ลงไป
“ไม่หรอกเดียวพวกเราไปสำรวจรอบๆ บ้านและบริเวณนี้กันก่อนดีกว่าว่าเป็อย่างไร เผื่อจะมีแนวทางพี่เชื่อว่าความรู้ของพวกเราที่ติดมาจากโลกเก่าน่าจะช่วยให้เราใช้ชีวิตที่ยุคโบราณนี่ได้อย่างไม่ต้องลำบากมากเท่าไหร่”
“อืมน้องเห็นด้วยแต่เราคงต้องเปลี่ยนการพูดจาและปรับตัวให้เข้ากับคนสมัยนี้สักหน่อยจะได้ไม่ผิดสังเกต”
“โอเค”
ทั้งหวังเทียนและหวังอิงอิงทำสัญลักษณ์มือให้กัน ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง
หวังเทียนรู้สึกเหมือนลืมบางอย่างไปแต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกจนเปิดประตูห้องออกมาแล้วเจอกับหญิงสาวนางหนึ่งที่ใจนตัวสั่นเมื่อพวกเขาเดินออกมาจากห้อง
หวังเทียนมองนางตามีประกายขึ้นมาสาวน้อยคนสวยที่ท่าทางขี้ขลาดยืนอยู่หน้าห้อง
อายุสักประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปีร่างนางสูงโปร่งน่าจะสักหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเิเได้งดงามอ่อนช้อยเหมือนดั่งภาพวาด
นางสวมชุดตัวนอกสีแดงกระโปรงผ้าสีเขียวและรองเท้าปักลาย นางแต่งตัวอย่างสุภาพด้วยเสน่ห์เรียบง่ายแต่ราวกับว่าเหมือนเดินออกมาจากในหนังสือที่ผ่านฝุ่นผงออกมาอย่างนุ่มนวล
แต่รูปหน้าเรียวเล็กจิ้มลิ้มนั้นกลับซีดเซียวเส้นผมดูแห้งกรอบราวกับเป็โรคขาดสารอาหาร
นางคือกู้ชิงเป็ภรรยาของเ้าของร่างเดิม และเป็สาวงามอันดับหนึ่งในเมืองฝูเป็คนที่เ้าของร่างเดิมไม่น่าจะเอื้อมถึงด้วยซ้ำ
ในตอนนั้นตระกูลกู้ประสบหายนะใหญ่ฆ่าล้างตระกูลจึงคิดให้บุตรสาวแต่งออกไป เพื่อหลีกเลี่ยงหายนะในครั้งนั้นแต่ไม่มีใครในเมืองกล้าแต่งด้วย แต่ร่างเดิมกลับร้องขอที่จะแต่งงานกับนางเพราะความงามล่มเมืองของนาง
ผลคือในวันแต่งงานนั้นพ่อของกู้ชิงสามารถผ่านวิกฤตมาได้ และตระกูลกู้้าจะยกเลิกงานแต่งอย่างไรก็ตามกู้ชิงปฏิเสธอย่างแน่วแน่และตัดสินใจว่าสามีและภรรยาจะอยู่ด้วยกันจนกว่าชีวิตจะหาไม่
ไม่ว่าจะเป็ความใของครอบครัวกู้ที่้ายุติการแต่งงานหรือความเจ็บป่วยบางอย่างในร่างกายทำให้ทั้งคู่แต่งงานมาสามปีแล้วแต่ไม่เคยร่วมหอกันเลย
สามวันก่อนเ้าของร่างเดิมะโลงไปในแม่น้ำเพื่อช่วยน้องสาวด้วยความที่ร่างการอ่อนแอทำให้ป่วยหนัก หวังเทียน และหวังอิงอิงสองพี่น้องจากศตวรรษที่ 24 จึงได้เข้ามาครองร่างนี้
มองเห็นสาวน้อยยืนก้มหน้าตัวสั่นหวังเทียนจึงยื่นมือออกไป
“อ๊ะ!!”
กู้ชิงคุกเข่าคู้ตัวเอามือกุมศีรษะไว้และร้องไห้“ท่านพี่ อย่าตีข้าเลย สินเดิมของข้าขายหมดแล้วจริง ๆ”
มือของหวังเทียนชะงักค้างอยู่กลางอากาศ
ก่อนหน้านี้เ้าของร่างเดิมชอบทุบตีนางเชื่อคำยุยงของน้องสาวที่ไม่ชอบพี่สะใภ้ ไม่เรียนหนังสือ สอบเคอจวี่ก็สอบไม่ผ่านวัน ๆ เอาแต่กินดื่มสำมะเลเทเมา ใช้จ่ายทรัพย์สินเงินทองอย่างสุรุ่ยสุร่าย
ั้แ่ที่เขาสูญเสียบิดามารดาไปเพราะโจรปล้นทิ้งสองพี่น้องให้เป็เด็กกำพร้า เขาที่หมดอาลัยตายอยากเชื่อฟังเพียงคำพูดน้องสาวของเขาเท่านั้น
น้องสาวของเขาหวังอิงอิงกลัวว่าพี่สะใภ้จะแย่งความสำคัญของตนเองไปจึงยุแยงพี่ชายต่าง ๆ นานาแต่กู้ชิงก็ไม่เคยปริปากได้แต่ยอมรับชะตากรรมเรื่อยมา
เขาข่มเหงรังแกภรรยาผู้งดงามของเขาด้วยวิธีการต่างๆ นานา ไม่เพียงแต่ขายสินเดิม แต่ยังบังคับให้นางกลับไปที่บ้านเดิมของนางเพื่อยืมเงินมาให้เขาไปใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย ทำให้นางทุกข์ทรมานร้อยไห้น้ำตานองมาตลอด
กู้ชิงคิดว่านี่คือการร่วมทุกข์ร่วมสุขของชีวิตคู่นางไม่เพียงไม่หนีหายแต่ยังลากสังขารที่าเ็และอ่อนล้ามาปรนนิบัติรับให้เ้าของร่างเดิม
“ท่านพี่อย่าตีข้าข้าจะคิดหาหนทางหาเงินซื้อเหล้าซื้อเนื้อมาให้ท่าน และอิงอิง!”
ใบหน้าเรียวเล็กพนมมืออ้อนวอนขอร้อง กู้ชิงร้องไห้น้ำตาร่วงพรูเหมือนดอกสาลี่พรำฝน
“ข้าไม่ตีเ้าไม่อยากกินเหล้า กินเนื้อ จมูกเ้าเปื้อนข้าแค่จะช่วยเช็ดให้”
เขาประคองกู้ชิงขึ้นใช้แขนเสื้อเช็ดเขม่าถ่านที่เปื้อนจมูกนางเบา ๆ
กู้ชิงสั่นไปทั้งตัวยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก
ใน่สามปีที่ผ่านมาสามีนางทั้งตบตีและดุด่า บางครั้งก็พูดจาไพเราะ เกลี้ยกล่อมให้นางเอาสินเดิมไปจำนำหรือให้นางกลับไปบ้านเดิมเพื่อขอยืมเงิน นางทำใจเชื่อเขาไม่ได้จริง ๆ
วันนี้อ่อนโยนได้ขนาดนี้ต้องวางแผนไถเงินนางเป็แน่!
หวังเทียนพูดขอโทษด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“เมื่อก่อนข้าผิดไปแล้ว วันหลังข้าจะไม่ตีเ้าอีก ข้าจะปรับปรุงตัว”
“ฮึก ฮือ ๆ ๆ”
กู้ชิงน้ำตานองหน้า“ท่านพี่ ท่านบอกข้ามา ท่านยืมเงินจากข้างนอกไปเท่าไหร่ ฤดูใบไม้ผลิกลับบ้านพี่ชายข้าบอกว่าจะไม่ให้ข้ายืมอีกแม้แต่อีแปะเดียวแต่ข้าจะพยายามหาเงินมาให้ท่านไปใช้หนี้!”
หวังเทียนฝืนยิ้ม“ข้าไม่ได้ยืมเงินข้างนอก ไม่ต้องให้เ้าไปบ้านเดิมเพื่อยืมเงินด้วย”
กู้ชิงยังคงสงสัยอยู่“จริงหรือ?”
หวังเทียนพยักหน้า“เชื่อข้าสิ”
หวังอิงอิงรีบเดินไปหากู้ชิง“จริงสิพี่สะใภ้ ข้าเองก็จะปรับปรุงตัวเช่นกันที่ผ่านมาข้าต้องขอโทษพี่สะใภ้ที่ทำไม่ดีกับท่าน”
หวังเทียนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจด่าเ้าของร่างเดิมว่าไร้สมอง สาวน้อยที่ดีเช่นนี้ เอาตะเกียงส่องหาบนโลกก็ยังหาได้ยากยิ่งทำไมเ้าของร่างเดิมไม่รู้จักทะนุถนอมกันนะ
“ข้าข้าจะเชื่อท่านอีกสักครั้ง”
น้ำเสียงของกู้ชิงยังคงมีความขลาดกลัวอยู่มองสองพี่น้องอย่างค้นหาความจริง
ทุกครั้งที่เชื่อคำหวานของสามีมักเสียใจภายหลังทุกทีหวังว่าครั้งนี้สามีจะไม่หลอกลวงนางอีก
2K
