senior รุ่นพี่ที่น่า... 2

         “ก็ตอนนั้น....”

ซีนึกย้อนไปในอดีต

……………………..

เมื่อ15 ปีที่แล้ว

         “ถ้าฉันเห็นพวกนายเข้าใกล้ไอยูอีก

ฉันจะจัดการพวกนาย”

เด็กชายตัวเล็กขู่ด้วยแววตาเอาจริงเอาจัง

         “นายมีสิทธิอะไรมาทำกับพวกเราแบบนี้”

เด็กชายที่ตัวโตกว่าพูด

แล้วจับแก้มตัวเองด้วยความเจ็บปวด

ส่วนเด็กชายในกลุ่มก็ยืนร้องไห้กัน

         “แล้วพวกนายมีสิทธิอะไร

ไปแกล้งเธอแบบนั้น”

เด็กตัวเล็กเถียงกลับ

         “ถ้าจะให้พวกเราไม่ไปยุ่งกับไอยู

นายก็ต้องไม่ไปยุ่งกับเธอด้วย”

เด็กชายที่ตัวโตกว่าพูด

         “ถ้าพวกเราเห็นนายเข้าใกล้เธอ

พวกเราจะแกล้งเธอให้เยอะกว่าเดิมเลยคอยดู”

เขาพูดต่อ

         “.............”

เด็กชายตัวน้อยครุ่นคิด

ก่อนจะตอบออกมา

         “ก็ได้ ฉันตกลง”

เด็กชายตัวเล็กตกปากรับคำ

……………………..

ณปัจจุบัน

         “ฉันควรทำยังไงดี”

ซีพึมพำ

         “อดีตมันคือเรื่องที่ผ่านมาแล้ว

เรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว”

อึนโฮพูด

         “แต่ตอนนี้!! วินาทีนี้!!

นายจะทำยังไงต่อนั่นแหละสำคัญที่สุด”

อึนโฮพูดย้ำเสียงอย่างหนักแน่น

ก่อนจะแตะบ่าซีเบาๆ

         “ไปเถอะ”

อึนโฮพูดก่อนจะเดินออกจากห้อง

         “.............”

ซีก็เดินตามและครุ่นคิด

ในคำพูดที่เขาเพิ่งได้ยินไป

ตอนนี้เขาต้องทำตัวเองให้ดีขึ้นก่อน

แต่เขาก็เป็นลูกผู้ชายพอ

ที่จะไม่เข้าไปเป็นมือที่3

ระหว่างความรักของใคร

ตอนนี้ก็ทำได้แค่รอ!!

.....................

แล้วสัปดาห์ที่9 ก็ได้เริ่มต้นขึ้น

โดยที่ไอยูและไบร์ทเริ่มเหมือนคู่รักทั่วไป

และเริ่มใกล้ชิดและผูกพันกัน

มีอาร์ก็ทำได้แค่มองอยู่ห่างๆ

ส่วนซีก็เว้นระยะห่างจากไอยู

เพื่อเคารพในการตัดสินใจของเธอ

แรกๆ ไอยูก็รู้สึกอึดอัด

แต่ก็ค่อยๆ เริ่มชิน

         “ยกเลิกข้อตกลงนะ”

ไบร์ทพูด

         “..............”

ทำให้ธันย์หันไปมอง

         “ข้อตกลงอะไร”

ธันย์ถามไบร์ทที่เดินอยู่ข้างๆ เขา

อยู่ดีๆ ก็พูดขึ้นมา

อะไรของเขา

         “ฉันไม่ต้องการเงินทุนนั่นแล้ว”

ไบร์ทมองธันย์

         “หมายถึงเงินทุนธุรกิจ

ที่พนันกันไว้น่ะเหรอ?”

ธันย์เลิกคิ้วถาม

         “อือ”

ไบร์ทตอบ

         “บ้าไปแล้วเหรอ?

ฉันอุตส่าห์ทุ่มเททุ่มแรงกว่าจะขอพ่อแม่ได้

แล้วนายมาบอกว่าไม่เอาแล้วง่ายๆ แบบนี้เหรอ?”

ธันย์ไม่พอใจ

         “ฉันรู้สึกผิดกับไอยู”

ไบร์ทบอก

         “นายเนี่ยนะ”

ธันย์มองเพื่อนของเขาอย่างไม่เชื่อสายตา

         “หรือว่านายจะเริ่ม....

ชอบน้องไอยูเข้าแล้วจริงๆ”

ธันย์เอียงคอถาม

         “...............”

ไบร์ทไม่ตอบอะไร

         “เอาเป็นว่ายกเลิกนะ”

ไบร์ทบอก

         “ให้ตาย”

ธันย์บ่น

         “เกี่ยวอะไรกับไอยู”

ชายหนุ่มที่เดินอยู่ข้างหลังพวกเขาถามขึ้น

         “....!!....”

ไบร์ทและธันย์หันไปมองอย่างตกใจ

แต่ก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเมื่อเห็นว่าเขาเป็นใคร

         “ฉันนึกขึ้นได้ว่าต้องไปเอาของ

ที่ห้องกรรมการนักศึกษาก่อนกลับน่ะ

ไปก่อนนะไว้เจอกัน”

ไบร์ทโบกมือให้ธันย์และซี

แล้วรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

         “เจ้าบ้านั่น!!”

ธันย์ที่ถูกทิ้งให้เผชิญชะตากรรมบ่น

         “ฉันก็ลืมของไว้เหมือนกัน ไป....”

ธันย์หยุดพูดต่อทันทีที่เห็นสายตาอาฆาต

ของคนตรงหน้า

         “ตอบ”

ซีย้ำ

         “เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอก

อย่าคิดมากเลย”

ธันย์เอื้อมมือจะไปแตะบ่าซี

แต่เขาก็ต้องหยุดชะงักแลดึงมือกลับ

เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่เล่นด้วย

         “เงินทุนอะไร”

ซีถาม

         “เงินทุน....เงินทุน...”

ธันย์คิดหาข้อแก้ตัว

แต่ในหัวของเขากลับโล่งไปหมด

         “อย่าให้ถามเป็นครั้งที่ 3”

ซีเตือน