กามกรรมลอร์ดแห่งเอลมูเนีย
Ep.3 กัสผู้ขาดสติ
ซาแมนเทียบัดนี้อายุ 14 ย่าง 15 แล้ว นางเพิ่งแต่งงานกับหัวหน้ากองทหารเมืองที่อนาคตกำลังไปได้สวย แต่การมาอยู่บ้านของฝ่ายหญิงนั่นทำให้การพรอดรักสมสู่ทำได้ไม่สะดวก ไหนจะพ่อตา และน้องชายตัวน้อยของเมีย ่ไหนไม่เข้าเวรหัวหน้ากองจะพานางไปยังลำธารที่เดินเลยไปอีกหน่อย แล้วหามุมที่ไม่มีคนเห็นเพื่อกอดจูบลูบล้วงไล้เลียกันจนไปถึงการสอดใส่
หลังจากมารินแม่ของนางเข้าไปทำการกำเนิดบุตรให้ท่านลอร์ จนทบครบหนึ่งปี แม้ยังไม่ออกมาเพราะลูกน้อยน่าจะคลอดได้ไม่นานต้องรอหย่านมอีกหลายเดือน แต่ก็ผ่านไปอีก ผ่านจบถ้านับั้แ่วันแรกที่เข้าไปนี่ก็จะครบ 2 ปี ในอีกไม่กี่เดือนแล้ว ใบไม้เริ่มจะร่วง ลมหนาวกำลังมา หากตัดฟืนกองทุกท้ายไม่ทัน จะเข้า่ที่ไม้ชื้นจนเอามาทำฟืนไม่ได้ มีหลังหนาวตาย ด้วยเงินที่มีก่อนหน้าทำให้ไม่เดือดร้อนเื่อาหารการกินเครื่องนุ่งหุ่ม แต่ฟืนยังไงก็ต้อตัดเอง เพราะคนที่นี่ ผู้ชายที่ไประดมตัดฟืนก็ตัดกันจนจะไม่พอใช้ อย่าว่าแต่จะขาย
กัสที่เริ่มเมาก็เดินเท้าไปยังหน้าปราสาท โวยวายขอพบเมียของตน
ประตูบานใหญ่เอนลงมาจากกานผ่อนโซ่เส้นโตค่อยๆ พาดข้ามคูน้ำผมายังอีกฝั่งจนชิดจุดที่กัสยืนอยู่ ข้ารับใช้วัยกลางคนกับทหารอีก 4 นายแม้ไม่สวมเกราะ แต่ยังคล้องดาบไว้ข้างเอว
กัสทำท่าเลิกลักเพราะแม้หวังให้ทางในปราสาทมีใครออกมาบ้าง แต่พอิอกมากันจริงๆ กับทหารร่างกำยำพร้อมดาบจริงๆ ก็อดกลัวไม่ได้
ข้ารับใช้เอามือขวาทาบประสานอกซ้ายแล้วคำนับเล็กน้อย เขาแม้ทำงานในปราสาท แต่หาใช่ขุนนาง ยังคงต้องเกรงใจผู้ใหญ่บ้านอย่างกัสบ้างตามมารยาท ทั้งลอร์ดดัสคัสเองก็สั่งให้เขาให้เกียรติกัสด้วย
“กัส ท่านมาด้วยเหตุ...”
“เมียข้าล่ะ มารินทำไมยังไม่กลับบ้าน? นางร่าจะหย่านมลูกแล้วนี่” กัสตัดบท
ข้ารับใช้หายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนจะกล่าวว่า
“นางคลอดบุตรีให้นายท่านของข้า แต่นายท่านอยากได้บุตรชายเพื่อสืบทอด ดังนั้น....”
“ห๊ะ!! ท่านลอร์ดกระทำสังวาสเมีนข้าต่อเพื่อให้ได้บุตรชาย?”
“มิผิด เมื่อคลอดสักหลายเดือน ท่านลอร์ดก็้าให้ท่านมารินมีอีกคนให้ ซึ่งตอนนี้นางก็กำลังเริ่มตั้งครรภ์อ่อนๆ แล้ว”
“แบบนี้มันผิดกับที่คุยกันไว้นี่ แล้วถ้าคลอดอีกไม่ใช่บุตรชาย นางไม่ต้องโดนท่านลอร์ดทำกามอีกจนกว่าจะมีเหรอ!?”
“ท่านลอร์ดคิดไว้แล้วว่าเ้าต้องไม่พอใจ ท่านจึงมอบสิ่งนี้มาให้”
กล่าวจบหยิบถุงเงินทองถุงใหญ่กว่าคราวก่อนออกมา ทีท่าของกัสเบาลงในทันที
“น..น..นี่ของ...”
“มันเป็ของเ้า ชดเชนที่เ้าขาดหายจากเมียรักของเ้า”
กัสหยิบมา คลี่เชือกมัดถุงออกส่องเงินทองภายใน
“แจ้งท่านลอร์ดทีว่า ฝากดูแลเมียข้าใด้ดีด้วย”
“เื่นั้นเ้าไม่ต้องห่วง ตลอดมานางสุขสบายกว่าตรีใดในเมืองนี้ นางลำบากเื่เดียว เพราะท่านลอร์ดแข็งแรงและมีความกำหนัดมาก ท่านโปรดท่านมารินมากนัก”
กัสพยักหน้าเบาๆ ด้วยสีหน้าไม่สู้ดี เงินมากมายก็ดีใจ แต่พอรู้ว่าชายอื่นสมสู่ร่างกายเมียคนสวยของตน ที่สวยที่สุดในหมู่บ้าน ก็อดปวดใจไม่ได้ แต่การที่ข้ารับใช้เรียกนางว่าท่านมาริน แสดงว่าฐานะนางตอนนี้นั้น คนในปราสาทล้วนต้องเคารพนาง
ข้ารับใช้ ก่อนไปนั้นพูดขึ้น
“นายท่านกลัวเ้าจะเปล่าเปลี่ยว จึงจัดแจงหาสิ่งแก้ขัดบรรเทากามให้ ท่านมีคำสั่งให้ทหารสองนายที่บ้านใกล้เคียงเ้าไปฝึกยังเมืองอื่นในค่ายให้ถึงทัน่ฤดูหนาวนี้ เมียของเขาน่าจะไม่มีใครช่วยตัดฟืนหาเสบียง ยังไงเ้าก็ลองดูแลนางแทนไปก่อน เงินทองก็มีแล้วนี่นะ”
กล่าวจบ ยิ้มเล็กน้อย ค่อยกลับเข้าประตูปราสาท
กัสรีบจากไป ทั้งลิงโลดด้วยเงินทอง แต่ก็แอบพกพาความคับแค้นใจไปด้วย
เมื่อกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นหญิงคนหนึ่ง มอมแมมเล็กน้อย นางคือมีอา สาววัย 24 นั่งทำท่านเลิกลักรออยู่ที่ชุดเก้าอี้โต๊ะไม้หน้าบ้าน
“กัส ท่านมาก็ดีแล้ว ข้ามีเื่เดือดีร้อน ผัวข้าที่เป็ทหารโดนสั่งไปฝึก น้องชายข้าด้วย ข้าไม่มีผู้ชายช่วยตัดฟืน ข้าอยากขอแรงลูกเขยท่าน...”
“ไม่ได้ เขาเพิ่งแต่งงาน ยังต้องให้เวลากับซาแมนเทีย คงจะไปช่วยไม่ได้” กัสตัดบท
มีอาหน้าเสีย กัสจึงกล่าวขึ้น
“แต่ข้าไปช่วยเ้าได้ อย่างที่ทุกคนรู้ เมียข้าไป....”
เขาทำทีถอนหายใจ มีอาพยักหน้านับ นางมีตัวเลือกไม่มาก
“ขอบคุณท่านมาก”
. ...
การตัดฟืนเป็ไปอย่างแข็งขัน ตัดแล้วหอบลากไปยางบ้านของมีอา แล้วเอามาผ่าซีกอีกทีจนใกล้พลบค่ำ หน้าหนาวนั้นมืดไวกว่าปกติ
มีอาที่เตรียมมื้อค่ำแล้ว
“ท่านรับซุบหม้อนี้กลับไปทานที่บ้านนะ วันนี้พอแค่นี้เถอะ มืดแล้วจะกลับลำบาก”
“มันกลับไม่ได้แล้วล่ะ มืดขนาดนี้แล้ว”
กัสพูดจบหยิบซุขหม้อเล็กจากมือนางแล้วเดินสวนเข้าปนะตูบ้านนางไป จากนั้น ลงกลอนปนะตูไม้ แล้วแกะเสื้อผ้าตนเองออก
“กัส ท่านถอดเสื้อทำไม?”
“มืดขนาดนี้ข้ากลับไปซักผ้าที่บ้านไม่ได้ ข้าตัดฟืนแม้จะหนาวจนเหงื่อไม่ไหล แต่ก็เหนียวเนื้อเหนียวตัวหมดแล้ว”
“แล้วลูกๆ ท่านไม่ตามหาแย่เหรอ?”
“ก็ข้าสั่งไว้ก่อนมาแล้ว ว่าคืนนี้ไม่กลับบ้าน”
“ข..ข้..าเกรงว่าไม่เหมาะ”
“มันหนาวจนบ้านอื่นๆ ที่ปลายเนินละแวะนี้ไม่อยากจะออกไปไหนไกล ไม่มีใครมารับรู้เื่ของเราหรอก”
พูดจบกัสก็ปรี่มาแบะเสื้อนางออกจนเห็นเต้าน้อยๆ ห่างๆ แต่ยังชมพูสวยงามของมีอา เขากดต้นแขนนางลงพื้นไม้ของบ้านแล้วดูดเต้าทันที มีอาร้องทั้งไม่ ทั้งอย่า แต่ก็ดิ้นรู้แรงชายพรานมือฉมังกำยำของหมู่บ้านไม่ได้ ได้แต่ดูเขาดูดเต้าซ้ายขวาสลับไปมา
“ได้โปรด กัส ข้าขอร้อง”
เขาที่เอาเอวเข้าแทรกหว่างขานางแต่แรก ตอนนี้ละมือจากต้นแขนนาง แล้วฉีกประโปรงออกทันที จนเห็นโหนกนูรกว่าของเมียเขา ขนดกพุ่มแต่ไม่แผ่กว้าง มันดกปรกแต่ตรงโคกเนินไล่ลงมารอบๆ เนินกลีบใหญ่นอกไปจนขอบรูก้น
รูป กลิ่นที่แปลกไปจากเมียที่สมสู่ซ้ำกันมานาน จนได้เห็นของเก่าจากเมียคนอื่น แต่ใหม่สำหรับเขา มันทำให้แท่งเขาผงาดขึ้นมา เขาเอามือขยำโหนกเนินพุ่มปรกนี้อย่าสนุกมือ นางเอามือปัดป่ายแกะมือเขาออก จนกัสรำคาญ เอามือใหญ่หยาบกร้านข้างซ้ายของเขารวบข้อมือน้อยๆ ของนางทั้งสองมือไว้ แล้วเอามือขวาลูกเนินจนต่อ นิ้วโป้งกรีดกรายเขี่ยติ่งเม็ดสะท้ายที่ไม่ยื่นออกมาเท่าเมียเขา กลีบในที่ยังไม่ปลิ้นออกมามากแม้จะมียู่มีเบี้ยวบ้างตามประสาสตรีที่สมรสแล้ว แต่นางยังไม่เคยคลอดบุตรธิดา จึงมีสภาพที่ดีอยู่ เขาเอานิ้วกรียดร่องของนาง พบว่ามีน้ำน้อยๆ ซึมออกมานิดหน่อย เขาสอดนิ้วเข้าไปพบว่ามันบีบรัดป้องกัน แต่นั่นยิ่งทำให้เขาควานหาจุดเสียวนางสนุกมือ
“ดูสิว่าจุดเสียวเ้าอยู่ใกล้ของเมียข้ามั้ย”
“ไม่ เอานิ้วออกไปนะ!!”
เขาควงนิ้วคว้านควาญจนนางเผลอร้องออกมาแล้วกระดกเอว เขาหยุดที่จุดนี้ มันอยู่เพดานโพรงเหมือนกัน แต่ต่างกันที่ความลึกตื้น เขากวักนิ้วกระตุกใส่นางยกใหญ่ จนนางร้องลั่นออกมา เสียงในรูกลีบมีเสียงดังแจะ แจะ แจะ ใส่นิ้วของกัส
เขาถอนนิ้วออกมา แล้วเอามาดม เสีย ดูดนิ้วจนเองที่เคลือบเมือกของนาง
“ขอข้าเลียมันนะ”
“ไม่ อย่า ข้าขอร้อง!!”
กัสควักเงิน 200 เหรียญเงินออกมา
“เลียได้ตามใจ ดูดจูบ ขบได้ทั้งตัว ถ้ายอมข้า 200 เงินเป็ของเ้า”
มีอามองเงินนั่นแล้วชะงัก ผัวนางทำงานนอกเวลารับจ้างเข้าเวรแทนเพื่อนหลายครั้งยังไม่ได้ขนาดนี้
เขาแบะขานางออก ผละตัวออก ก้มหน้าลงไปเลียรอบๆ กลีบและง่ามขา จากนั้นจูบเม็ดแล้วดูดจู๊บเน้นๆ สั้นๆ จนนางกระตุกสะดุ้ง เขาเลียเม็ด แล้วเอาลิ้นกรีดกลางร่อง วนลิ้นไปมามือขยำก้น ขนมเต้า ปากจูบดูดง่ามขาพับใน เนินขน รอบๆ เนิน หน้าท้อง รอบๆ เต้า
“อย่าดูดแรง เดี๋ยวมันทิ้งรอย”
“ผัวเ้ากว่าจะกลับก็ฤดูใบไม้ผลิ ไหนกง่าจะเดินทางมาอีก รอบพวกนี้จะทิ้งไว้ได้กี่วันกัน”
“ท..ท่านรู้เวลากลับผัวข้าได้ยังไง!?”
ดูท่านางไม่โง่ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง จึงกล่าว
“แล้วใครมันจะบ้าเดินทางฝ่าหิมะกันล่ะ”
“จ..จริงของท่าน”
เขาจับหน้านางมา อ้าปากจ่อ มีอาพยายามหันหน้าหลบ เขาย้ำ
“200 นะ เงินนะ ไม่ใช่ทองแดง”
จากนั้นจูบปากนาง แลกลิ้นกันดูดดื่ม เท่านี้ก็ไม่ใช่ขืนบังคับลวนลามแล้ว
จากนั้นเอาหัวแท่งมาปาดถูกบดบี้ปากร่องฉ่ำน้ำของนาง สีบดไปมากับเม็ดสะท้านและกลีบร่องนอกในจนนางต้องแขม่วท้องด้วยความสยิว
“ไม่ได้ นี่ไม่ได้ ... มันคือการ...”
“1 เหรียญทอง! จนกว่าข้าจะสมใจ”
นางชะงักอึ้ง เงินเดือนผัวนางยังไม่ถึงเลย นางลังเล แต่ก็นึกถึงเงิน
“ท..ท่าน ท่านเอามาเหรอ?”
เขาเอื้อมคว้าไปหยิบในกระเป๋ากางเกงที่ถอดกองไว้ ใส่มือนาง มีอามองเหรียญตาค้าง เคยเห็นแต่พวกพ่อค้าคหบดีและขุนนางหยิบมันออกมาในเมืองบ้างไกล แต่ไม่เคยเห็นใกล้ขนาดนี้
“เดี๋ยวอีก 200 เงิน ข้าจะให้เจ้สก่อนกลับ”
พูดจบกัสก็
...........................
2K
