จากเถ้าธุลีหวนคืนสู่บัลลังก์หงสา (จบ)

        นั่นเป็นครั้งแรกที่ฮวารั่วซีตามหาซางจือหมิง  

        ในเวลานั้นซางจือหมิงรู้สึกตื่นเต้นมาก คิดว่าที่นางตัดสินใจให้เขาอยู่เคียงข้างนางอย่างเปิดเผยก็เพื่อปกป้องนาง ไม่คาดคิดเลยว่านางจะทำเรื่องเช่นนี้  

        “เพราะเหตุใด? นั่นเป็นทารกที่ยังไม่เป็นรูปร่างเสียด้วยซ้ำ!” ซางจือหมิงเกือบจะใช้น้ำเสียงเชิงคำถาม  

        ยามนั้นฮวารั่วซีน้ำตาไหลริน “พี่หมิงคิดว่าข้าอยากฆ่าคนจริงๆ หรือ? รั่วซีไม่คิดจะทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ทว่าพี่หมิง บิดาของสตรีผู้นั้นเป็นแม่ทัพ เขาเคยฆ่าผู้บริสุทธิ์ของเป่ยอูไปตั้งเท่าใด? เหตุใดต้องปล่อยให้เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเพิ่มขึ้นมาบนโลกใบนี้ด้วย?” 

        ความแค้นของชาติบ้านเมืองถูกปลุกเร้าอีกครั้ง ซางจือหมิงควบคุมไม่อยู่ เขาพยักหน้าโดยไม่ลังเล 

        หลายปีมานี้สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ในตำหนักเหล่านั้นยังไม่เคยออกมาลืมตาดูโลก พวกเขาไม่เกิดอุบัติเหตุก็หายไปพร้อมกับคนที่อุ้มท้อง 

        ในมือซางจือหมิงเต็มไปด้วยเลือด ทว่ามือที่เปื้อนเลือดนี้ เปื้อนแล้วเปื้อนเล่าจนชินชาไปแล้ว  

        มีสิ่งใดที่จะไม่ชินอีกเล่า? ยังไม่ได้คลอดออกมาเสียหน่อย จะเรียกว่ามีชีวิตได้อย่างไร? 

        เขามิได้รู้สึกเหมือนเหยียบอยู่บนน้ำแข็งแผ่นบาง เพียงแต่เขารู้สึกสบายใจเท่านั้น  

        เพื่อคนที่รักแล้ว ต่อให้เป็นขุมนรกเขาก็ไม่เคยหวาดหวั่น 

        ฮวารั่วซีชินกับความช่วยเหลือของซางจือหมิง เมื่อใดก็ตามที่ต้องการเขา นางก็จะเอื้อนเอ่ย หากแต่มิได้ออกหน้าเองเหมือนเมื่อก่อน นางเพียงแค่ใช้วิธีเฉพาะทางของพวกเราในการถ่ายทอดข้อมูล นอกจากนี้แต่ไหนแต่ไรมาล้วนเป็นนางที่ตามหาเขา 

        ครั้งนี้ก็เหมือนกัน เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าจะพบหน้าแล้วพูดคำพูดที่ออกมาจากใจเช่นนี้ 

        ซางจือหมิงเอ่ยเสียงเบา “กระหม่อมเข้าใจ ทว่ากระหม่อมมิได้กลัวว่าพระสนมจะพัวพันกับกระหม่อม ที่กลัวก็คือมันจะเกี่ยวโยงไปถึงพระสนมหลังจากถูกเปิดเผยก็เท่านั้น” 

        ฮวารั่วซีปาดน้ำตา ก่อนจะฝืนยิ้มแล้วเอ่ยว่า “จะพัวพันมาถึงข้าได้อย่างไร? ตอนนี้รั่วซีไม่เหมือนตอนนั้นแล้ว เป็นความรักในใจซ่งอี้เฉิน และเขาก็เปลี่ยนไปรักคนอื่นแล้ว” 

        “ฝ่าบาทอาจเพียงแค่เลอะเลือนชั่วขณะ” 

        ฮวารั่วซีลูบท้องด้วยความเกลียดชังพลางเอ่ยอย่างคับแค้นใจ “หากท้องข้าได้ดั่งใจอยู่บ้างก็คงตั้งครรภ์ทารกสักคนได้ และคงผ่านวันเวลาที่โดดเดี่ยวต่อจากนี้ไปได้ ทว่าหลายปีมานี้กลับยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย”  

        ซางจือหมิงแววตาสั่นไหว เขาเอ่ยปลอบโยนนาง “ไม่ต้องกังวล ข้าดูแลเจ้าอย่างดีมาโดยตลอด ร่างกายเจ้าไม่มีปัญหา เมื่อถึงเวลาต้องตั้งครรภ์ได้แน่นอน” 

        ฮวารั่วซีเอ่ยพลางแย้มยิ้มขมขื่น “เมื่อก่อนยังพอมีหวัง แต่ตอนนี้ฝ่าบาทมีรักใหม่แล้ว เหยียนฉายเหรินเป็นรักแท้ของฝ่าบาท แม้แต่ไทเฮายังปกป้องนางถึงเพียงนี้ เกรงว่าคงยากแล้ว…...” 

        ประโยคนี้เป็นคำพูดจริงใจเพียงหนึ่งเดียวของนางในค่ำคืนนี้ 

        ก่อนหน้านี้ซ่งอี้เฉินโปรดปรานเหยียนอู๋อวี้นัก ฮวารั่วซีมักคิดว่าความรักของตนเองกับซ่งอี้เฉินจะยาวนานกว่านี้ เขาเพียงแค่รู้สึกแปลกใหม่กับเหยียนอู๋อวี้เท่านั้น รออีกสักระยะก็คงจะเบื่อ ถึงตอนนั้นฮวารั่วซีจะใช้วิธีการเดิมเหมือนเมื่อก่อน โยนเหยียนอู๋อวี้เข้าตำหนักเย็น หรือไม่ก็ทำให้เหยียนอู๋อวี้หายไปอย่างเงียบๆ 

        ไม่คาดคิดเลยว่าซ่งอี้เฉินจะลงโทษนางครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อเหยียนอู๋อวี้ 

        ต่อมาฮวารั่วซียิ่งใจคอโหดร้าย นางคิดว่าในเมื่อซ่งอี้เฉินไว้ใจไม่ได้ นางก็ยังมีไทเฮาและไทเฮายังรับปากว่าต่อไปนางจะมิใช่หยุดอยู่แค่ซูเฟย นางจึงรับใช้ไทเฮา เรื่องแต่งตั้งนางสนมซ้ายขวาไทเฮาก็ทรงเป็นผู้รับผิดชอบ  

        ผลลัพธ์ของการทุ่มเททั้งกายและใจคืออันใดเล่า? 

        องค์หญิงใหญ่ต้องการทุบตีนาง ไทเฮากลับไม่เอ่ยสักประโยค นางเสียเกียรติไปจนหมดสิ้น 

        แล้วเหยียนอู๋อวี้เล่า? นางเพียงแค่ถูกเยวี่ยเซินพูดด้วยสองประโยค ไทเฮาก็ทรงออกหน้าเพื่อนางแล้ว นางหักหน้าองค์หญิงใหญ่และสั่งเฆี่ยนตีเยวี่ยเซินจนตาย  

        ปัจจุบันนางไร้ซึ่งอำนาจในตำหนักหลัง ไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของซ่งอี้เฉินและไม่ได้รับการคุ้มครองจากไทเฮาอีกแล้ว แม้แต่เต๋อเฟยก็ยังเทียบไม่ได้ 

        ดังนั้นในงานเลี้ยงเล็กๆ คืนนี้ เหยียนอู๋อวี้พูดจาคุกคามอย่างโจ่งแจ้ง หากเป็นเมื่อก่อนผู้ใดจะอาจหาญเช่นนี้! 

        นางปรารถนาที่จะสังหารเหยียนอู๋อวี้ให้ตายเสียตอนนี้! 

        “ข้าจะช่วยเจ้ากำจัดนาง ยาพิษเพียงแค่ถ้วยเดียวก็เพียงพอแล้ว” ซางจือหมิงเอ่ยทันที 

        คำพูดของซางจือหมิงตรงกับที่ฮวารั่วซีคิด ความดีอกดีใจวาบผ่านในใจนาง ซางจือหมิงยินดีทำสิ่งนี้เพื่อนาง แสดงให้เห็นว่าเขายังคงจงรักภักดีเหมือนเมื่อก่อน นางไม่ได้ตอบรับ ทว่ากลับส่ายศีรษะแล้วเอ่ยว่า “ไม่ได้ พี่หมิงเช่นนี้อันตรายเกินไป จะถูกเปิดโปงเอาได้ง่ายๆ รั่วซีไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว รั่วซีเข้าใจความรู้สึกของซ่งอี้เฉินในหลายปีมานี้ที่บอกว่ารักกันไปจนแก่เฒ่า ความจริงแล้วล้วนเป็นคำลวง คำลวงของฮ่องเต้ มิอาจเชื่อได้ง่ายๆ มาตั้งแต่ไหนแต่ไร” 

        “รั่วซี…...” เมื่อเห็นนางแสร้งฝืนยิ้มทั้งที่น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย ซางจือหมิงเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง ในที่สุดเขาก็ละทิ้งความสงสัยสุดท้ายในใจ และเอ่ยด้วยท่าทีตระหนกตกใจทำสิ่งใดไม่ถูก “รั่วซี เจ้าอย่าร้องไห้...…” 

        ฮวารั่วซีกลับหันไปด้านข้างแล้วกระโจนสู่อ้อมแขนเขาเหมือนตอนเป็นเด็ก ทำให้เขารู้สึกว่านางเชื่อใจเพียงแค่เขาเท่านั้น “พี่หมิง รั่วซีไม่อยากร้องไห้ ทว่ารั่วซีกลั้นไว้ไม่อยู่ รั่วซีชีวิตทุกข์ทน หลายปีมานี้อยู่ในตำหนักเหมือนเหยียบอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางๆ อยากให้เป่ยอูฟื้นคืน แต่จะพึ่งพิงกำลังของรั่วซีคนเดียวก็ลำบากจริงๆ คิดว่าซ่งอี้เฉินจะเป็นผู้ที่สงสารข้าจากใจจริง รั่วซีจะได้ยืมอำนาจเขา ไม่คาดคิดเลยว่าเหยียนอู๋อวี้จะโผล่ออกมา เป็นเพราะรั่วซีไร้ประโยชน์เกินไปใช่หรือไม่ รั่วซีถึงทำเรื่องอันใดไม่สำเร็จสักอย่าง” 

        ซางจือหมิงยกมือแล้ววางลงไปอีกครั้ง สุดท้ายเขาก็แข็งใจกอดนางไว้ในอ้อมแขนแน่น “ท่านอ๋องเคยตรัสกับข้าว่าให้ปกป้องเจ้าเป็นอย่างดี อย่าปล่อยให้เจ้ารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ หลายปีมานี้เป็นข้าทำได้ไม่ดีพอ จึงทำให้เจ้าถูกทำร้ายหลายครั้งเช่นนี้ เป็นความผิดข้า...…” 

        “พี่หมิง ความจริงแล้วท่านกับรั่วซีผูกพันกันมาตั้งแต่เล็ก อีกอย่างท่านมิได้ติดค้างรั่วซี อย่าโทษตนเองที่ปกป้องรั่วซีไม่ดี หากทำให้พี่หมิงปกป้องได้สักครั้ง รั่วซีรู้สึกซาบซึ้งใจนัก!” ฮวารั่วซีตอบกลับอย่างสงบเยือกเย็น  

        คำพูดเหล่านี้ปลุกเร้าความคิดของซางจือหมิงขึ้นมาอีกครั้ง เขาประคองไหล่นางพลางกล่าวว่า “รั่วซี เจ้าไม่ต้องกังวล เหยียนอู๋อวี้อยู่ในวังได้ไม่นานนักหรอก ในไม่ช้าข้าจะทำให้นางหายไป” 

        ฮวารั่วซีนึกถึงวิธีการในยามปกติของซางจือหมิงและนึกถึงก่อนหน้าที่ไทเฮาสงสัยตนเอง นางจึงรีบบอกเขาเป็นนัยด้วยความเป็นห่วง “พี่หมิง ท่านไม่ต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ ก่อนหน้านี้ข้าใช้พิษกู่กับอู๋เจาหรงเพียงเพราะความโกรธแค้น ไทเฮาสงสัยข้าแล้ว ข้าไม่อยากให้นางสงสัยในตัวท่าน!” 

        “เจ้าวางใจ ลงมือครั้งนี้ข้าจะไม่ให้ไทเฮาค้นพบและจะไม่ให้พัวพันไปถึงเจ้าเลย” ซางจือหมิงรับปากนางทันที 

        ฮวารั่วซีรู้วิชาแพทย์ของซางจือหมิงเป็นอย่างดี ไม่เพียงแต่ใช้พิษกู่ ต่อให้เป็นยาสมุนไพรทั่วไปก็ยอดเยี่ยมและสมบูรณ์แบบ ในเมื่อเขารับประกันเช่นนี้แสดงว่าเขาต้องทำมันจนถึงที่สุดอย่างแน่นอน ฮวารั่วซีรู้สึกสบายใจขึ้นเป็นเท่าตัว ทว่านางกลับเอ่ยปฏิเสธ “พี่หมิง อย่าเลย...…รั่วซีไม่อยากให้พี่หมิงเกิดเรื่อง มิฉะนั้นญาติคนสุดท้ายของรั่วซีก็จะหายไปด้วย!” 

        ซางจือหมิงมองสีหน้าแน่วแน่ของนางจึงไม่คิดดึงดัน กระนั้นในใจกลับตัดสินใจไปแล้ว เขาเอ่ยปลอบประโลมนาง “ได้…...ได้...…ได้” 

        ฮวารั่วซีเอ่ยเสียงแผ่วเบา “วันนี้รั่วซีตามพี่หมิงมาเพียงเพื่อระบายความกลัดกลุ้มในใจเท่านั้น ข้างกายรั่วซีไม่มีคนที่ไว้ใจได้นอกจากพี่หมิงเพียงคนเดียว” 

        ซางจือหมิงมองนางอย่างเจ็บปวดใจพลางโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขน 

        การที่สามารถโอบกอดฮวารั่วซีไว้ในอ้อมแขนได้เป็นความหวังที่เกินตัวในชาตินี้ของซางจือหมิง 

        ยามนี้ไม่นึกเลยว่าจะสมหวังดังใจปรารถนา