ตอนที่ 3
ทุกความร้ายกาจมักมีเื่ราวซุกซ่อนอยู่ (2/2)
จนกระทั่งวันหนึ่ง...
เยวี่ยเหมยผู้จำใจจากชายผู้เป็ที่รักและครอบครัวแต่งเข้ามาอยู่ในจวนตระกูลไป๋พร้อมกับสาวใช้ประจำตัวความขื่นขมนี้ไม่ทำให้นางใจสลายได้เท่ากับสาวใช้ประจำตัวของนางตั้งท้องหลังจากที่นางคลอดไป๋อวี้ได้ไม่นานทั้งไป๋หานยังยกสาวใช้ผู้นั้นให้เป็อนุภรรยาโดยที่ไม่ถามความเห็นนางสักคำ !
นามของอนุภรรยาคนใหม่ของจวนคือ ‘หลี่หรง’ มารดาของ ‘ไป๋ฮวา’ อดีตสาวใช้ประจำตัวของเยวี่ยเหมยนั่นเอง!
เยวี่ยเหมยเกลียดชังทั้งหลี่หรงและไป๋ฮวาอย่างไม่ต้องหาเหตุผลไป๋อวี้เห็นมารดาจมอยู่กับความเกลียดชังและซึมซับความรู้สึกเช่นนี้มาั้แ่ยังเล็กจึงเป็จุดเริ่มต้นของความเกลียดชังที่ไป๋อวี้มีให้นางเอกของเื่
ในชีวิตเก่าของไป๋อวี้ไม่เคยรับบทเป็นางเอกไม่ใช่นางเล่นไม่ได้แต่นางพอใจกับบทนางร้ายมาโดยตลอดั้แ่เด็กนางมีความฝันอยากจะเป็นักแสดงฝ่ายร้ายเพราะอยากเป็คนที่เข้าใจนางร้ายในขณะที่พระเอกนางเอกและคนดูไม่เคยเข้าใจทั้งยังก่นด่าถึงความร้ายกาจของพวกนางตลอดจนเป็เหตุให้มองข้ามเื่ราวของนางร้ายไป
แต่ไป๋อวี้รู้ดีว่าทุกความร้ายกาจมักมีเื่ราวซุกซ่อนอยู่เื่ราวของนางร้ายมักถูกมองข้ามทำให้ผู้คนเห็นว่าทุกการกระทำของนางช่างร้ายกาจเพียงเพราะนางไม่ใช่นางเอก !!
“ได้ยินว่าเ้าทูลขอไทเฮาว่าจะจัดการกับไป๋ฮวาเอง”เยวี่ยเหมยเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังแปรงผมให้บุตรีหลังจากรับประทานอาหารเย็นเรียบร้อยผมของนางยังไม่แห้งสนิท ผู้เป็มารดาจึงช่วยแปรงให้อย่างเบามือ
“เ้าค่ะ ลูกอยากเป็ผู้จัดการเอง”
“เดิมที่แม่หวังจะให้นางชั้นต่ำนั้นตกตายไปเพราะต้องพระอาญา”เยวี่ยเหมยเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบตึง
โอ้ ท่านแม่ปล่อยนางเอกไปเถิดเ้าค่ะ
“เ้าไม่น่าทำเช่นนั้นเลยหากปล่อยนางไว้รังแต่จะทำให้ตระกูลเสียชื่อภายภาคหน้านางอาจจะมาเป็เสี้ยนหนามของเ้าก็เป็ได้”
เดาแม่นมากเ้าค่ะท่านแม่ “ลูกมีวิธีจัดการนางให้ไปพ้นจากชีวิตของเรา ท่านแม่อย่าได้กังวล”
“เ้าดูแปลกไป” เยวี่ยเหมยชะงักมือมองหน้าบุตรสาวผ่านกระจก
ซวยแล้วสิ นางพลาดตรงไหนไปหรือไม่ ?
“ลูกแปลกอย่างไรหรือเ้าคะ”
หรือนางเผลอพูดด้วยสำเนียงแปลกใส่มารดา ?
“เ้าดูโตขึ้น ดูมีความคิดความอ่านนัก”
แสดงว่าที่ผ่านมาไป๋อวี้ผู้นี้โง่งมหรอกหรือ?
“แล้วดีหรือไม่เ้าคะ” ไป๋อวี้สบตามารดาผ่านกระจกพลางแย้มยิ้มอ่อนหวานให้อย่างแเี
“แม่ในักตอนที่ไป๋ฮวาเปิดโปงแผนการของเราแต่เห็นเ้าเอาตัวรอดได้เช่นนี้แม่ก็ดีใจต่อไปเมื่อแต่งเข้าัิหวางแม่ก็จะวางใจได้”
ไป๋อวี้รู้สึกอุ่นวาบที่หัวใจ
“มาเถอะ แม่จะส่งเ้าเข้านอน” มารดาจูงมือนางไปที่เตียงนอนที่ล้อมด้วยผ้าม่านสีหวานเยวี่ยเหมยปฏิบัติต่อนางอย่างทะนุถนอมคงเป็เพราะในจวนแห่งนี้นอกจากพี่ใหญ่ของนางผู้กำลังออกศึกแล้วก็มีเพียงไป๋อวี้ที่เป็ยอดดวงใจและเป็ที่พึ่งทางจิตใจของไป๋ฮูหยินผู้โหดร้ายในสายตาคนทั้งจวน
“ได้ยินว่าวันนี้ไทเฮารับสั่งให้ฉินหวางมาส่งเ้าเป็เช่นไรบ้าง” เมื่อนั่งลงบนเตียงไป๋ฮูหยินก็กุมสองมือของบุตรสาวแล้วซักถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“ลูกค่อนข้างเพลียจึงเผลอหลับในรถม้าไปไม่ได้สนทนาอันใดกับฉินหวางเลยเ้าค่ะ” นางพูดปดไปอย่างช่วยไม่ได้เพราะไม่อยากให้มารดารู้ว่าโดนพระเอกหน้าตายนั้นจับได้เื่ยาพิษ หรือจะให้ปดว่าสนทนากับโอวหยางิเซียนอย่างสนิทสนมก็ดูให้ความหวังมารดานักเพราะไป๋อวี้ในตอนนี้ไม่คิดจะเป็ฉินหวางเฟยอย่างที่ร่างเดิมและมารดาวาดหวังเด็ดขาด
“เช่นนั้นเ้าก็พักผ่อนให้มากวันนี้ใช้มนตราไปเยอะทั้งยังาเ็ได้เื แม่ห่วงว่าเ้าจะล้มป่วยไป"
“เ้าค่ะ”
เยวี่ยเหมยลูบศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นไหมนุ่มนิ่มของบุตรสาวก่อนเดินออกจากเรือนไปพร้อมกับเสี่ยวจวิ้นสาวใช้ประจำตัวคนใหม่ที่ติดตามนางหลังจากที่คนเก่ากลายเป็อนุภรรยาแล้วไม่นานเสี่ยวซีก็มาจัดเตรียมที่นอนให้นาง แล้วดับเทียนในห้องก่อนออกไปอีกคน
ไป๋อวี้คนใหม่ยังคงลืมตาในความมืดเมื่อได้อยู่กับตนเองเพียงลำพังแล้วก็นึกขึ้นได้ว่านางเข้ามาอยู่ในร่างนี้เพียงหนึ่งวันเหตุใดจึงดูยาวนานเหลือเกิน...
ในชีวิตเก่าของนางนั้นกำพร้ามารดาส่วนบิดาของนางมีภรรยาน้อยในขณะที่นางอายุเก้าขวบ มารดาของนางร้องไห้ทุกวัน บางวันก็ทะเลาะกับบิดา ในที่สุดมารดาของนางตรอมใจตายในตอนที่นางเพิ่งจะขึ้นมัธยมต้นในตอนนั้นบิดาพาภรรยาน้อยเข้ามาอยู่ในบ้านทันทีที่เผาศพมารดาแม้ภรรยาใหม่ของบิดาจะไม่ได้ใจร้ายกับนางเช่นในละครแต่นางก็ไม่เคยเห็นด้วยกับการมีตัวตนของผู้หญิงคนอื่นในบ้าน
นางขาดความอบอุ่นจากมารดาและเติบโตมาด้วยเงินของบิดาเมื่อเข้ามหาวิทยาลัยก็ย้ายออกมาอยู่กับยายและรับงานแสดง เลี้ยงตัวเองมาเรื่อย ๆจนเรียบจบ หลังจากนั้นไม่นานบิดานางก็เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุนางกลับไปงานศพเขาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไร้ซึ่งน้ำตา จะว่านางอกตัญญูก็ไม่ผิดนัก
ตอนที่นางรู้ตัวว่าตนนั้นตายและมาอยู่ในร่างนี้นางไม่มีสิ่งใดหรือผู้ใดให้ห่วงแต่ไม่คิดว่าจะต้องมาอยู่ในร่างนี้และเจอเข้ากับเหตุการณ์ในครอบครัวคล้ายชีวิตก่อนแม้จะไม่มีความรู้สึกโกรธเกลียดผู้ใด ณ ที่นี่แต่นางก็เข้าใจความรู้สึกของไป๋อวี้และเยวี่ยเหมยอย่างสุดหัวใจ
ไป๋ฮวาผู้เป็นางเอกในเื่นั้นข้ามภพมาจากยุคสมัยที่มนุษย์ทุกคนเท่าเทียมกันแม้จะอยู่ในฐานะลูกอนุแต่นางก็ไม่ยอมแพ้ผลักดันตัวเองไปจนมีอนาคตที่ดีรวมถึงสู้รบกับความร้ายกาจของเยวี่ยเหมยและไป๋อวี้จนชนะเพราะนางเชื่อในคุณค่าความเป็มนุษย์และความเท่าเทียม
หากว่านางเอกผู้นั้นบอกว่ามนุษย์คนมีสิทธิเท่าเทียมกันนางร้ายก็ขอถามว่า...มนุษย์ผู้นั้นมีสิทธิ์อันใดไปแย่งสามีผู้อื่น ?
หากจะอ้างว่าเพราะธรรมเนียมปฏิบัติสามภรรยาสี่อนุที่สืบต่อกันมาทำให้ต้องยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วเหตุใดไม่สำนึกถึงธรรมเนียมของชนชั้นแล้วเจียมตัวว่าตนเป็เพียงลูกอนุภรรยาที่แสนต่ำต้อย
ไป๋ฮวาในซีรีส์นั้นฝ่าฟันมามากมายเหลือเกินกว่าจะได้ตำแหน่งฮองเฮาและได้ครองคู่กับฮ่องเต้โอวหยางิเซียนผู้เป็ที่รักเื่ราวตอนจบของพระเอกและนางเอกช่างน่าประทับใจ
แต่นางร้ายเช่นนางจะไม่มีวันสูญเสียสิ่งใดเพื่อตอนจบอันน่าประทับใจของพวกเขาแม้จะทำใจลำบาก แม้ความรู้สึกของนางจะยังสับสนกับความรู้สึกของเ้าของร่างแม้จะหวาดกลัวเพียงใด แต่ก็เป็เื่จริงที่นางอยู่ที่นี่แล้ว
ไป๋อวี้กระชับผ้าห่มคลุมตัวปิดกั้นความหนาวจากภายนอกั์ตาสีดำขลับกลมกลืนกับความมืดค่อย ๆ ปิดลงพร้อมกับน้ำใสที่ไหลเปียกลงบนหมอน
--- จบตอน---
E-Book>> https://joo.gl/vnW56T
สนใจรูปเล่มหรือพูดคุยกับนักเขียน
Facebook : หงเฟย 弘飛
Twitter : @hongfei_writer
#นางร้ายสายสวย #หงเฟยคนสวน
-------------
1K
