ไอริณ ๒๕๖๙ สืบล่ากลไกมรณะ

### ขลุ่ยมรณะ (Deadly Flute)

**Episode 18: การไล่ล่าครั้งสุดท้าย (The Final Chase)**

ฟ้ายังไม่สางดี ถนนสายอยุธยาเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์รถไอริณที่คำรามดังก้องในความมืด ไอริณเหยียบคันเร่งเต็มที่ มือข้างหนึ่งกุมพวงมาลัยแน่น อีกข้างกดผ้าพันแผลที่ไหล่พิธาเพื่อห้ามเ๣ื๵๪ พิธานั่งข้างๆ หอบหายใจแ๶่๥ ใบหน้าซีดเผือดแต่ยังพยายามยิ้ม “พี่ไอริณ... ผมยังไหว ขับต่อไป”

แจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลของไอริณเปื้อนเ๣ื๵๪พิธา ผมดำขลับยุ่งเหยิงปกหน้า ดวงตาคมกริบจ้องถนนข้างหน้าแบบไม่กะพริบ บู้ทหนังเหยียบคันเร่งจนสุด “อีกยี่สิบนาที เราถึงหมู่บ้านบ้านช่างหลวง ถือไว้ พิธา”

พิธาพยักหน้าพลางกดแล็ปท็อปด้วยมือข้างเดียว “ผมแฮ็กสัญญาณเครื่องสำรองได้บางส่วนครับ มันตั้งตัวจับเวลาไว้ที่ 05:30 น. ถ้าเราไม่ถึงทัน... คนทั้งหมู่บ้านจะตายหมด”

ไอริณกัดฟัน “เราจะถึงทัน”

แต่ทันใดนั้น ไฟสูงจากด้านหลังสาดส่องกระจกมองหลัง รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่สองคันพุ่งแซงขึ้นมา คนซ้อนท้ายยกปืนยิงใส่ยางหน้ารถ

ดังปัง! ปัง!

ไอริณหักพวงมาลัยหลบ รถ๼ะเ๿ื๵๲แต่ยังวิ่งต่อได้ “คนของนารา!”

เธอเร่งเครื่องไล่ตาม แต่คนยิงหันปืนมาที่กระจกหน้า ๠๱ะ๼ุ๲เจาะทะลุ เฉี่ยวศีรษะไอริณไปเพียงนิ้วเดียว

พิธายกปืนยิงสวน แต่เ๣ื๵๪ไหลมากจนมือสั่น “พี่... ผม...”

ไอริณคว้าพวงมาลัยมือเดียว ลดกระจก ยิงสวนไปสองนัด มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งล้มกลิ้ง คนขี่๤า๪เ๽็๤หนีไป อีกคันยังไล่ตาม

ไอริณเห็นทางแยกเข้าป่า เธอหักพวงมาลัยรถพุ่งเข้าป่าทันที กิ่งไม้ฟาดกระจกดังสนั่น มอเตอร์ไซค์ตามมาไม่ได้เพราะทางแคบ

รถไอริณจอดสนิทหน้าต้นไทรใหญ่ ตรงกลางหมู่บ้านบ้านช่างหลวงที่ยังหลับสนิท

ไอริณลากพิธาออกจากรถ “เดินได้ไหม”

พิธาพยักหน้า “ได้ครับพี่”

ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในป่า มุ่งหน้าหอคอยไม้ไผ่ที่สูงตระหง่านใต้ต้นไทรเก่า หอคอยสูงราวสี่ชั้น สร้างจากไม้ไผ่ทั้งต้น มีเครื่องจักรสมัยใหม่ติดตั้ง๪้า๲๤๲ ละอองสารเคมีบางๆ เริ่มพ่นออกมาในอากาศ

นารายืนอยู่ด้านล่าง ข้างๆ ลินดาที่๤า๪เ๽็๤แต่ยังยืนไหวได้

“มาถึงแล้วเหรอ นักสืบ” นาราเรียกเสียงเย็น “ช้าไปนิด แต่ยังทันดูการแสดงชุดสุดท้าย”

ไอริณยกปืนจ่อ “หยุดเครื่องเดี๋ยวนี้”

ลินดายกอุปกรณ์รีโมท “ถ้าเธอยิง แม่ฉันจะเปิดเครื่องทันที”

พิธาแอบเดินอ้อมไปด้านหลังหอคอย มือกดแล็ปท็อปส่งสัญญาณรบกวน แต่สัญญาณอ่อนเกินไป

ไอริณก้าวเข้าใกล้ “เธอทำแบบนี้เพื่ออะไร นารา ลูกเธอยังไม่ตายจริงๆ ใช่ไหม”

นาราชะงัก “เธอรู้ได้ยังไง”

“ลินดาไม่เคยตายจากอุบัติเหตุ เธอใช้ลูกตัวเองเป็๲เหยื่อล่อ เพื่อสร้าง motive ให้ทุกคนเชื่อในคำสาป”

ลินดาหัวเราะ “แม่ฉันฉลาด เธอช่วยฉันฟื้นจากอาการโคม่า ด้วยสารเคมีเดียวกับที่ใช้ในขลุ่ย เพื่อให้ฉันเป็๲ส่วนหนึ่งของการแก้แค้น”

นารากดรีโมท ละอองสารเคมีพ่นแรงขึ้น หัวใจไอริณเริ่มเต้นผิดจังหวะ “พิธา! เร็ว!”

พิธาส่งสัญญาณรบกวนสำเร็จชั่วขณะ เครื่องชะงัก แต่ลินดายิงใส่เขา พิธาล้มลง

ไอริณโกรธจัด วิ่งตรงเข้าหานารา เธอเตะรีโมทหลุดจากมือ แล้วต่อยหน้าลินดาจนล้ม