### ขลุ่ยมรณะ (Deadly Flute)
**Episode 18: การไล่ล่าครั้งสุดท้าย (The Final Chase)**
ฟ้ายังไม่สางดี ถนนสายอยุธยาเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์รถไอริณที่คำรามดังก้องในความมืด ไอริณเหยียบคันเร่งเต็มที่ มือข้างหนึ่งกุมพวงมาลัยแน่น อีกข้างกดผ้าพันแผลที่ไหล่พิธาเพื่อห้ามเื พิธานั่งข้างๆ หอบหายใจแ่ ใบหน้าซีดเผือดแต่ยังพยายามยิ้ม “พี่ไอริณ... ผมยังไหว ขับต่อไป”
แจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลของไอริณเปื้อนเืพิธา ผมดำขลับยุ่งเหยิงปกหน้า ดวงตาคมกริบจ้องถนนข้างหน้าแบบไม่กะพริบ บู้ทหนังเหยียบคันเร่งจนสุด “อีกยี่สิบนาที เราถึงหมู่บ้านบ้านช่างหลวง ถือไว้ พิธา”
พิธาพยักหน้าพลางกดแล็ปท็อปด้วยมือข้างเดียว “ผมแฮ็กสัญญาณเครื่องสำรองได้บางส่วนครับ มันตั้งตัวจับเวลาไว้ที่ 05:30 น. ถ้าเราไม่ถึงทัน... คนทั้งหมู่บ้านจะตายหมด”
ไอริณกัดฟัน “เราจะถึงทัน”
แต่ทันใดนั้น ไฟสูงจากด้านหลังสาดส่องกระจกมองหลัง รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่สองคันพุ่งแซงขึ้นมา คนซ้อนท้ายยกปืนยิงใส่ยางหน้ารถ
ดังปัง! ปัง!
ไอริณหักพวงมาลัยหลบ รถะเืแต่ยังวิ่งต่อได้ “คนของนารา!”
เธอเร่งเครื่องไล่ตาม แต่คนยิงหันปืนมาที่กระจกหน้า ะุเจาะทะลุ เฉี่ยวศีรษะไอริณไปเพียงนิ้วเดียว
พิธายกปืนยิงสวน แต่เืไหลมากจนมือสั่น “พี่... ผม...”
ไอริณคว้าพวงมาลัยมือเดียว ลดกระจก ยิงสวนไปสองนัด มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งล้มกลิ้ง คนขี่าเ็หนีไป อีกคันยังไล่ตาม
ไอริณเห็นทางแยกเข้าป่า เธอหักพวงมาลัยรถพุ่งเข้าป่าทันที กิ่งไม้ฟาดกระจกดังสนั่น มอเตอร์ไซค์ตามมาไม่ได้เพราะทางแคบ
รถไอริณจอดสนิทหน้าต้นไทรใหญ่ ตรงกลางหมู่บ้านบ้านช่างหลวงที่ยังหลับสนิท
ไอริณลากพิธาออกจากรถ “เดินได้ไหม”
พิธาพยักหน้า “ได้ครับพี่”
ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในป่า มุ่งหน้าหอคอยไม้ไผ่ที่สูงตระหง่านใต้ต้นไทรเก่า หอคอยสูงราวสี่ชั้น สร้างจากไม้ไผ่ทั้งต้น มีเครื่องจักรสมัยใหม่ติดตั้ง้า ละอองสารเคมีบางๆ เริ่มพ่นออกมาในอากาศ
นารายืนอยู่ด้านล่าง ข้างๆ ลินดาที่าเ็แต่ยังยืนไหวได้
“มาถึงแล้วเหรอ นักสืบ” นาราเรียกเสียงเย็น “ช้าไปนิด แต่ยังทันดูการแสดงชุดสุดท้าย”
ไอริณยกปืนจ่อ “หยุดเครื่องเดี๋ยวนี้”
ลินดายกอุปกรณ์รีโมท “ถ้าเธอยิง แม่ฉันจะเปิดเครื่องทันที”
พิธาแอบเดินอ้อมไปด้านหลังหอคอย มือกดแล็ปท็อปส่งสัญญาณรบกวน แต่สัญญาณอ่อนเกินไป
ไอริณก้าวเข้าใกล้ “เธอทำแบบนี้เพื่ออะไร นารา ลูกเธอยังไม่ตายจริงๆ ใช่ไหม”
นาราชะงัก “เธอรู้ได้ยังไง”
“ลินดาไม่เคยตายจากอุบัติเหตุ เธอใช้ลูกตัวเองเป็เหยื่อล่อ เพื่อสร้าง motive ให้ทุกคนเชื่อในคำสาป”
ลินดาหัวเราะ “แม่ฉันฉลาด เธอช่วยฉันฟื้นจากอาการโคม่า ด้วยสารเคมีเดียวกับที่ใช้ในขลุ่ย เพื่อให้ฉันเป็ส่วนหนึ่งของการแก้แค้น”
นารากดรีโมท ละอองสารเคมีพ่นแรงขึ้น หัวใจไอริณเริ่มเต้นผิดจังหวะ “พิธา! เร็ว!”
พิธาส่งสัญญาณรบกวนสำเร็จชั่วขณะ เครื่องชะงัก แต่ลินดายิงใส่เขา พิธาล้มลง
ไอริณโกรธจัด วิ่งตรงเข้าหานารา เธอเตะรีโมทหลุดจากมือ แล้วต่อยหน้าลินดาจนล้ม
นาราคว้าขลุ่ยสำรองขึ้นเป่า ทำนองต้องห้ามดังก้อง
ไอริณรู้สึกโลกหมุน แต่เธอใช้เครื่องกันเสียงที่ดร.วีระเคยให้ไว้ (แอบเก็บมาจากห้องทดลอง) สวมไว้ทัน เสียงลดลงแต่ยังกระทบ
เธอะโขึ้นหอคอย ปีนบันไดไม้ไผ่ที่สั่นคลอน นาราไล่ตามมา
้าหอคอย ลมพัดแรง ไอริณยิงใส่เครื่องหลัก ดังปัง! เครื่องะเิไฟลุก
นาราแผดเสียงร้อง ะโเข้าปะทะไอริณ ทั้งสองกลิ้งลงพื้นไม้ไผ่
ไอริณกดนาราไว้ “จบแล้ว!”
แต่นารายิ้ม “ยังไม่จบ... ดร.วีระกำลังมา”
เสียงเฮลิคอปเตอร์ดังจากไกลๆ ดร.วีระที่หนีออกจากคุกได้ (ด้วยคนในที่ช่วย) ลงมาจากเฮลิคอปเตอร์พร้อมคนติดอาวุธ
“ไอริณ... เธอเก่ง แต่เธอไม่รู้ว่าฉันคือใครจริงๆ”
ไอริณมองดร.วีระ ดวงตาเต็มไปด้วยความช็อก
การไล่ล่าครั้งสุดท้ายยังไม่จบ และศัตรูตัวจริงเพิ่งเผยโฉม
**End of Episode 18**
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
132
