ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]

        โหยวเสี่ยวโม่ที่รู้สึกว่าตัวเองได้เพื่อนเพิ่มมาอีกคน จึงอารมณ์ดีพลางฮัมเพลงสมัยเด็กเสือสองตัวกลับห้องพักทำให้ระหว่างทางศิษย์พี่หลายคนมองเขาสายตาแปลกประหลาด

        ช่วยไม่ได้ เขาร้องเป็นแค่เพลงเด็ก เขาถูกพ่อแม่เลี้ยงดูมาอย่างเข้มงวดตั้งแต่เด็กดูทีวีก็ได้ดูแต่เศรษฐกิจการเมืองทันโลกทันเหตุการณ์อะไรเทือกนี้ การ์ตูน หนังเพลงฮิตพวกนี้ ไม่เคยได้รับอนุญาตแต่อย่างใด

        แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ให้ดูอะไรเลยอย่างน้อยทุกวันเขายังได้ดูละครวันละหนึ่งชั่วโมง แต่ที่เขาอยากบ่นคือละครสมัยนี้ฉายครั้งละสองถึงสามตอน แต่เขาดูได้แค่หนึ่งชั่วโมง จะไปดูสนุกได้ยังไงดูตอนหนึ่งจบ อีกตอนไม่ได้ดูก็ไม่รู้เรื่อง แต่เขาก็ได้แต่บ่นในใจความน่าเกรงขามของพ่อแม่ส่งผลกับเขามากโขอยู่

        เมื่อผลักประตูเข้าไป โหยวเสี่ยวโม่หันกลับมาปิดประตู ก็มีมือใหญ่จากด้านข้างยื่นมาปิดปากเขาจากนั้นลากเขาไปด้านในด้วยกำลังมหาศาล

        โหยวเสี่ยวโม่ตกใจจนสติหลุด นึกว่ามีขโมยทันใดก็ได้กลิ่นกายที่คุ้นเคยจากคนด้านหลังเสียงหัวใจที่เต้นอยู่ตรงอกยิ่งทำให้เขาคุ้นเคย จึงหยุดดิ้นรน

        เมื่อเห็นเขาไม่ดิ้น พลันรู้สึกหมดสนุก บ่นออกมา “ศิษย์น้องเล็ก ทำไมเจ้าไม่ตอบโต้หน่อยล่ะหรือเจ้าไม่กลัวข้าจะข่มขืนแล้วข่มขืนอีกรึไง?”

        โหยวเสี่ยวโม่ทำหน้าเซ็งทันใด เจ้าบ้านี่อะไรคือข่มขืนแล้วข่มขืนอีก เขาเป็นชายแท้ ไม่เจอกันไม่กี่วัน ทำไมหนังหน้าถึงได้หนาขึ้นเช่นนี้

        โหยวเสี่ยวโม่เคือง กัดฟันกรอดเอ่ย “ข้าไม่เชื่อหรอก!”

        แม้ว่าจะมีหลายวันที่ถูกบังคับให้ช่วยเขาแต่ในที่สุดโหยวเสี่ยวโม่ก็รู้สึกว่านั่นเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชายที่จะมีความต้องการ… พวกเขาช่วยเหลือซึ่งกันและกัน อีกอย่างเขาก็คิดภาพชายกับชายอยู่ด้วยกันไม่ออก…

        หลิงเซียวที่กำลังฉวยโอกาสก็หยุดลง จากนั้นหัวเราะเสียงต่ำวางคางไว้บนบ่าเขา เอ่ยหยอกล้อ “ในเมื่อเจ้าไม่เชื่อ งั้นเรามาลองกันหน่อยดีกว่า”

        หลังจากพูดจบ เพื่อไม่ทันให้โหยวเสี่ยวโม่ได้รู้ตัวหลิงเซียวก็โน้มตัวลงอุ้มเขาขึ้น

        โหยวเสี่ยวโม่ตกใจเกือบกรีดร้องออกมา แต่ดีที่ใช้มือปิดปากทันเพราะหลิงเซียวกระซิบบางอย่างข้างหูเขาอย่างขำขัน

        “หากเจ้าร้องออกมาจะดึงดูดให้ศิษย์พี่ข้างห้องอยากรู้อยากเห็นนะ”

        จากเหตุการณ์ฝึกพลังคราวที่แล้วนั้นก็ทำให้ศิษย์พี่มามุงดูแล้วหนหนึ่ง โหยวเสี่ยวโม่ไม่อยากให้เกิดขึ้นอีกและไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าหลิงเซียวอยู่ห้องเขา

        หลิงเซียวเดินเลยฉากกั้นลมไปมาหยุดข้างเตียงจากนั้นส่งยิ้มให้เขา ถัดมาก็โยนเขาลงไปขณะที่เขากำลังมีสีหน้าตกใจดีที่บนเตียงมีผ้าห่มคลุมไว้ชั้นหนึ่ง

        โหยวเสี่ยวโม่รีบคลานไปมุมเตียงหลังถูกเขาโยนลงมาสองมือไขว้กุมปิดหน้าอก ทำท่าปกป้องตัวเอง ตะโกนออกมาเหมือนคนอ่อนแอ “ท่านจะทำอะไรน่ะ?”

        “ทำอะไรงั้นรึ?” หลิงเซียวจ้องเขาพร้อมกับยิ้มบางๆ “ก็ขืนใจเจ้าไง!”

        โหยวเสี่ยวโม่เกือบสำลักน้ำตายตัวเองตาย เบิกตากว้างมองหลิงเซียวราวกับจะดูเขาให้ชัดเจนว่ากำลังล้อเล่นหรือ…พูดจริง

        หลิงเซียวชอบเขาตอนทำตาโตถลึงใส่ ทั้งๆ ที่เหมือนลูกแกะแต่ชอบแสร้งทำเป็นลูกเสือ แม้ว่าลูกเสือจะน่ารัก แต่ปัญหาคือยังไม่มีอุ้งเล็บมีเพียงอุ้งมือสองข้าง

        ขณะที่เขาป้องกันตัวเอง หลิงเซียวโน้มตัวลง มือทาบบนเตียงใบหน้าอารมณ์ดีจ้องมองโหยวเสี่ยวโม่ที่อยู่ตรงมุมพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ที่จริง ข้าไม่ได้ชอบมีความสุขคนเดียวข้าชอบข่มขืนมากกว่า!”

        หัวใจที่อ่อนแอของโหยวเสี่ยวโม่เหมือนถูกสายฟ้าฟาด

        ขะๆๆ ข่มขืนงั้นเหรอ คงไม่ใช่อย่างที่เขาคิดใช่มั้ย?

        หลิงเซียวสนุกสนานที่ได้แกล้งเขาราวกับมองออกในสิ่งที่เขากำลังสงสัย พลันเอ่ยถามเสียงหวาน “อืม อย่างที่เจ้ากำลังคิดนั่นแหละ ยังไงสนใจมีอารมณ์ทดลองกับข้าดูมั้ยล่ะ?”

        ลองๆๆๆๆ บ้านท่านสิ!

        หัวใจที่น่าสงสาร ความตื่นเต้นแต่ก่อนรวมกันยังไม่เท่าวันนี้วันเดียว

        โหยวเสี่ยวโม่แอบคิดอย่างน่าเอ็นดู เกลียดนักทำไมเขาถึงพูดออกมาได้หน้าตาเฉยเช่นนี้นะ หรือชายกับชายนั้นจะทำอย่างงั้น…ได้จริง? นี่เขามึนเบลอจนขั้นไหนนะ

        โหยวเสี่ยวโม่สะบัดหัวแรง ไม่มีทางลองแน่

        หลิงเซียวไม่ได้สนใจ ทันใดก็กระตุกดึงผ้าห่มแล้วออกแรงดึงเข้าหาตัวเองโหยวเสี่ยวโม่ลืมนึกไปว่าด้านล่างมีผ้าห่มปูอยู่ไม่ทันตั้งตัวก็ถูกดึงไปพร้อมกันจนหงายหลัง ยังไม่ทันลุกขึ้นเท้าสองข้างก็ถูกตะครุบไว้ จากนั้นก็ถูกลากไป

        “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วนี่” หลิงเซียวใช้มือซ้ายค่อยๆ ลูบไล้ตามโครงหน้าเขาไม่ว่าจะท่าทางหรือน้ำเสียงล้วนน่าดึงดูดมากพอให้คนใจเต้นรัว

        “แต่ แต่ว่าข้าเป็นผู้ชาย…” โหยวเสี่ยวโม่หน้าแดงของจริง พูดติดขัด

        “ข้ารู้ไม่มีใครรู้ชัดกว่าข้าอีกแล้วว่าเจ้าเป็นชาย” รอยยิ้มหลิงเซียวมีชัยชนะเอ่ยมีความนัยแฝง “อีกอย่างแต่ก่อนข้าเคยบอกแล้วว่าชายกับชายน่ะอยู่ด้วยกันได้จริงๆ”

        “จริงเหรอ?” โหยวเสี่ยวโม่เบิกตาโตพูดจบก็อยากตบหน้าตัวเองสักที ตอนนี้มันใช่เวลามาถามเรื่องจริงเท็จหรือ

        ตามนั้น เมื่อได้ยินเช่นนี้ ในที่สุดหลิงเซียวก็กลั้นไม่อยู่หัวเราะออกมาเสียงดังหัวเราะอยู่ครู่หนึ่งจนโหยวเสี่ยวโม่หน้ามืดมัวจนเปลี่ยนเป็นเคืองถึงหยุดหัวเราะ

        “ศิษย์น้องเล็ก พวกเรามาลองกันหน่อยเดี๋ยวก็รู้ว่าได้จริงรึเปล่า”

        ขณะที่เขากำลังเลื่อนมือไปจับขอบกางเกง และกำลังจะเลื่อนลงไปทันใดนั้น ก็มีเสียงเคาะประตูจากด้านนอก…

        มือหลิงเซียวหยุดชะงัก ก่อนจะเหลียวไปมองคนด้านล่างที่ถูกทับอยู่นั่นสั่นอย่างกับนกน้อย ใบหน้าตื่นตระหนกตกใจ