เจียงหยุนและพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ จ้องตากันด้วยความระแวดระวัง ความเงียบเข้าครอบงำพื้นที่นั้น เมื่อเจียงหยุน มองไปมองพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ แผงระบบในจิตใจของเขาก็โผล่ขึ้นมา
ชื่อ : หลินเจีย
ตัวตน : พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายหมอก,???
สังกัด : ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายหมอก,???
ระดับการเพาะปลูก : จักรพรรดิระดับสูงสุด (ร่างแยก) ???
ร่างกาย :??? ,???
อาชีพพิเศษ :??? ,??? ,??? ,
ทักษะ :??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? , (วิชาระดับจักรพรรดิ ตัด) (วิชาระดับจักรพรรดิ ผ่า) (วิชาระดับจักรพรรดิ ดาบ) (วิชาระดับจักรพรรดิ นิ้วดาบ)
อาวุธ :??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? ,??? , ดาบั 9 ตัว*3 (ระดับจักรพรรดิ)
โชค :???
เมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏเขาคิดว่า " ข้าละอยากเห็นร่างจริงของเ้าๆ จริงๆ "
ทันใดนั้น เสียงก้องกังวานดังขึ้นพลังิญญาของทั้ง 2 ปะทะกันจนรูปแบบคุ้มครองรอบพื้นที่เริ่มสั่นคลอนและพังทลาย ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างใ ตอนแรกพวกเขาเห็นความมืดมิดปกคลุมพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์และเจียงหยุน ประดุจการปกปิดจากท้องฟ้ายามรัตติกาลเมื่อความมืดจางหายไป เจียงหยุนและพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางความมึนงงของผู้คนในที่นั้น ทุกคนรู้สึกสับสน ทำไมทั้งสองถึงพร้อมที่จะสังหารกันเอง แทนที่จะเป็เย่เฉินละ?
เจียงหยุนยิ้มเยือกเย็น มองไปรอบๆ ก่อนจะพูดขึ้นเสียงดังว่า "มูชูหยวน, พากงซุนเล่ย ออกไป และเริ่มดำเนินแผนการได้เลย!"
มูชูหยวนไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าไปคว้าตัวกงซุนเล่ยและใช้พลังอักขระเปิดรูปแบบเคลื่อนย้ายออกไปในทันที ขณะที่เสียงของกงซุนเล่ยดังออกมาอย่างเ็ป "แม่หนูใจเย็นก่อนนนน กระดูกของข้าจะหลุดหมดแล้ว!"
การเคลื่อนไหวอันรวดเร็วทำให้ผู้คนที่เหลืออยู่ตกตะลึง ทั้งสองคนที่อยู่ในใจกลางของความขัดแย้งมองตากัน ออร่าพลังของจักรพรรดิระดับสูงสุดแผ่กระจายออกมาจากทั้งสอง ราวกับพายุที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว
ผู้าุโผู้พิทักษ์ที่อยู่ในระดับจักรพรรดิแทบหยุดหายใจ เมื่อเขาออกมาตรวจสอบว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาต่างประหลาดใจและรู้สึกกลัวเมื่อพบว่าเจียงหยุนมีออร่าที่แผ่กระจายออกมาซึ่งเกินกว่าความสามารถของพวกเขา
เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความตื่นตระหนก "เจียงหยุนคือจักรพรรดิ!" เสียงนั้นเต็มไปด้วยความกลัวและตกตะลึง "และไม่ใช่จักรพรรดิธรรมดา! แต่เป็จักรพรรดิระดับสูงสุด!"
เย่เฉิน, กูชิงเสวี่ย, หลี่หยูตง, กวนเิเหยา, จางซินเย่ และศิษย์ทุกคนต่างจ้องมองเจียงหยุนด้วยความใ ออร่าพลังที่รุนแรงและแข็งแกร่งของเขาแสดงออกอย่างเด่นชัดในทุกสายตา ความเงียบงันเกิดขึ้นชั่วขณะ ราวกับทุกคนไม่สามารถหายใจได้
ทุกคนที่อยู่รอบๆ จ้องมองดูพวกเขา ทั้งประหลาดใจและหวาดหวั่นไปพร้อมๆ กัน การเผชิญหน้านี้ไม่ใช่เพียงแค่การต่อสู้ แต่เป็การเปลี่ยนแปลงที่อาจพลิกผันโชคชะตาของดินแดนทั้งหมด
เจียงหยุนเพียงยิ้มบางๆ ในดวงตาของเขามีความเ็าและความเฉียบแหลม แสดงออกถึงความมั่นใจที่ไม่เคยหวาดกลัว " เ้าเอาอาจารย์ของข้าไปไหนแล้วละ " เขาพูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเงียบงัน แต่ยังคงมีพลังที่แฝงอยู่
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ปล่อยพลังของจักรพรรดิระดับสูงสุดเพื่อปราบปรามพลังิญญาของเจียงหยุนทันทีพร้อมพูดว่า " นางกลับไปในโลกที่นางสมควรอยู่และเ้าไม่ต้องตามหานางหรอก เพราะยังไงเมื่อเ้าเจอนางก็จะจำเ้าไม่ได้อยู่ดีและนางอาจจะฆ่าเ้าอีกด้วย "
เจียงหยุนยิ้ม “เ้าพูดแบบนี้หมายความว่าเ้ายอมปล่อยข้าไปงั้นรึ? งั้นข้าขอบคุณล่วงหน้า”
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ตอบว่า " ฮึ ข้าคิดว่ามีข้ามีโอกาสชนะเ้าน้อยกว่าครึ่งหนึ่งและข้าเองก็มี อาวุธจักรพรรดิติดตัวแค่ 3 ชิ้นเท่านั้นข้าอาจจะไม่สามารถฆ่าเ้า…. "
เมื่อพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์กำลังพูดอยู่ ทั้งสองคนได้ลอบโจมตีใส่กันทันทีโดยที่ทั้งคลื่นพลังดาบและน้ำแข็งปะทะกันอย่างรุนแรงศิษย์ที่อยู่ที่นั่นบางคนกระเด็นออกไปทันที ทุกคนใมากที่อยู่ทั้ง 2 คนก็เริ่มปะทะกันโดยไม่ได้บอกกล่าวอะไรกัน ผู้าุโผู้พิทักษ์ได้ช่วยกันเคลื่นย้ายศิษย์ทุกคนไปอยู่ในที่ปลอดภัยทันที และเย่เฉินก็ได้แอบหนีโดย หลงซี่เฉ๋า เป็คนพาออกไปพร้อมกับความกลัวและความเ็ปมหาศาลและที่สำคัญเขารู้สึกเหมือนเจียงหยุนทำอะไรสักอย่างตอนค้นหาิญญาของเขา..เขาร้องออกมาด้วยความเ็ป..และรีบหนีไปทันที
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ตอบว่า " ข้าคิดว่าเป็คนมีคุณธรรมเสียอีกข้าคิดผิดจริงๆ ที่เ้าลอบโจมตีแบบนี้ แล้วเ้าจะปล่อยให้ เ้ามดนั้นหนีไปจริงๆ เหรอ "
เจียงหยุนยิ้มเล็กน้อย “มันยังจำเป็สำหรับข้าในการทดลองบางอย่างนะ”
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ตอบว่า " ช่างเป็คนเ้าแผนการเสียจริงแถมยังเห็นชีวิตคนอื่นเป็แค่ของทดลอง เ้านี้นิสัยไม่ดีเอาเสียเลยนะ หลานสาวที่น่ารักของข้าไปเก็บคนแบบเ้ามาได้ยังไง "
เจียงหยุนไม่สนใจและเริ่มต้นการโจมตีด้วยการปล่อยพลังน้ำแข็งมหาศาลจากฝ่ามือ เขาสร้างคลื่นน้ำแข็งสูงหลายสิบฟุตที่พุ่งเข้าใส่ พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ด้วยความเร็วและแรงที่ยากจะต้านทานได้ คลื่นน้ำแข็งทำลายพื้นหินใต้เท้าทันทีที่ัั ส่งเศษหินและหิมะกระเด็นไปทั่ว พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ะโหลบพ้นจากการโจมตีได้ในทันที เขาหมุนตัวกลางอากาศใช้ดาบของเขาปัดป้องน้ำแข็งที่กระจายออกมาจากคลื่นนั้น แล้วโต้กลับด้วยพลังดาบที่มีแสงสว่างวูบวาบ ดาบของเขาปล่อยคลื่นพลังที่ตัดผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว คลื่นพลังดาบพุ่งเข้าสู่เจียงหยุน มันแรงมากจนต้นไม้ที่อยู่โดยรอบหักสะบั้นกลายเป็เศษไม้ที่ลอยกระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศทาง
เจียงหยุนเบี่ยงตัวหลบและใช้พลังน้ำแข็งสร้างกำแพงน้ำแข็งหนาหลายชั้นขึ้นมาเพื่อกันพลังดาบ แต่ดาบของพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์สามารถตัดผ่านกำแพงน้ำแข็งเ่าั้ได้อย่างง่ายดาย แต่ละชั้นที่ถูกทำลายทิ้งเสียงะเิดังสนั่น พื้นที่รอบข้างเต็มไปด้วยไอเย็นจัดและหินแตกเป็เสี่ยงๆ
ในการต่อสู้ที่ดุเดือดนี้ ไม่เพียงแค่พื้นที่ที่ถูกทำลาย แต่ผู้าุโบางคนที่อยู่ใกล้เคียงก็ไม่พ้นที่จะถูกลูกหลงด้วย ท้องฟ้าถูกแสงพลังดาบของหลินเจียเผาไหม้กลางอากาศ หิมะที่อยู่รอบข้างถูกเจียงหยุนเปลี่ยนเป็แหลมเข็มน้ำแข็งพุ่งโจมตีไปทุกทิศทาง แม้แต่ต้นไม้ใหญ่ที่ยืนต้นมาหลายศตวรรษก็ถูกตัดสะบั้นจากพลังดาบอันรุนแรงของพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์และพลังน้ำแข็งของเจียงหยุน ป่าในดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายหมอกโดยรอบถูกแช่แข็งหรือขาดเป็ 2 ส่วน หอคอยบางส่วนพังทลายลง
ทั้งสองยังคงต่อสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร เจียงหยุนะโขึ้นสูงใช้ด้ายิญญา เขาควบคุมให้ด้ายิญญาพุ่งไปโจมตี พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ ทุกทิศทาง ด้ายิญญาส่องแสงสีฟ้าสว่างจ้าทะลุผ่านอากาศด้วยความเร็วสูง พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ ตอบโต้ด้วยการหมุนตัวฟาดดาบรอบทิศทาง ก่อให้เกิดคลื่นพลังดาบมหาศาลที่ปะทะกับด้ายิญญานั้น โลกเหมือนกำลังจะะเิได้ตลอดเวลา
การปะทะของพลังทำให้เกิดการะเิรุนแรง พื้นดินสั่นะเื เศษหินและน้ำแข็งกระจายไปทั่ว บางส่วนพุ่งเข้าใส่เมืองที่อยู่ใกล้เคียง ทำให้ชาวบ้านต้องวิ่งหนีออกจากบ้านเรือนของตนด้วยความตื่นตระหนก
เมื่อการต่อสู้เข้าสู่่สุดท้าย พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ได้รับาเ็อย่างหนัก ร่างกายของเจียงหยุนปกคลุมด้วยรอยแผลจากดาบของพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ ในขณะที่พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์มีาแลึกจากการโจมตีของด้ายิญญา แต่เจียงหยุนยิ้มเล็กน้อยเพราะร่างกายของเขานั้นค่อยรักษาตัวเองได้อย่างช้าๆ และเขาใช้นิ้วแห่งดวงดาวถูกควบคุมให้พุ่งตรงเข้าไปที่เป็จุดที่มีาแของพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ด้วยความเร็วสูง โดยพลังโจมตีจากดาว 8192 ดวงพุ่งเข้าใส่พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์พูดออกมา " ร่างกายศักดิ์สิทธิ์คู่งั้นเรอะ ร่างกายดวงดาว และร่างกายน้ำแข็งศักดิ์สิทธิ์ อันตรายซะจริง "
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ พยายามจะฟาดดาบป้องกัน แต่ดาบของเขาถูกด้ายิญญาตัดขาดออกเป็สองท่อน เขาหัวเราะออกมาด้วยความเ็ป ขณะที่ด้ายิญญาพุ่งผ่านร่างของตัวเขาขาดเป็สองส่วนทันที สุดท้ายพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ล้มลงกับพื้น หายใจหอบหนัก เจียงหยุนยืนเหนือพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ พร้อมมองไปที่ความพินาศและซากปรักหักพังไว้เื้ัท่ามกลางความเงียบที่กลับมาเยือนพื้นที่อีกครั้ง
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์หัวเราะออกมา " เ้าชนะแล้วดีใจด้วย… "
ท่านใดนั้นพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ก็จับขาของเจียงหยุนไว้และพูดว่า " นิ้ว….ดาบบบบบ.. "
ดาบจักรพรรดิั 9 ตัว ที่ถูกขยายขนาดใหญ่ั์พุ่งเข้าใส่เจียงหยุนจากบนท้องฟ้ามันทำให้เกิดการะเิครั้งใหญ่ทันทีควันกระจายไปทั่วพื้นที่ทั้งหมดแต่เมื่อควันจางลงไป พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์หัวเราะออกมา
" ฮาฮาฮา มันเหมือนข้ากำลังเล่นตลกอยู่เลยสินะ การต่อสู้ของข้ามันสูญเปล่าั้แ่แรกแล้วสินะเ้าหนู "
เจียงหยุนที่ถูกดาบโจมตีจากบนท้องฟ้ากลับไม่ได้รับอันตรายแต่อย่างใดพร้อมว่า
" ข้าไม่เห็นรู้เื่เลยว่าเ้าพูดถึงอะไร "
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ไม่สนพร้อมพูดต่อ " วิชาที่เ้าฝึกฝนอยู่มันต้องใช้พลังิญญาโจมตีประกอบด้วยถึงจะโจมตีโดนสินะ ถึงข้าจะมีพลังิญญาอยู่บ้างมันก็ไม่แข็งแกร่งพอที่จะโจมตีโดนเ้าด้วยอย่างงั้นแสดงว่าระดับพลังิญญาเ้าสูงกว่าข้าด้วย ช่างเป็วิชาที่น่ากลัวเหลือเชื่อเลย แล้วเ้าก็หลอกข้าโดยใช้าแพวกนั้นหลอกลวงให้ข้าตายใจว่าข้าสามารถโจมตีโดนเ้าได้แน่นอนและต่อให้ข้าใช้ไพ่ตายทั้งหมดข้าก็ไม่สามารถเอาชนะเ้าได้อยู่ดี และเ้าคงไม่ได้มีแค่ร่างกายศักดิ์สิทธิ์ 2 ร่างสินะ เ้าหนูทำให้ข้าดูแย่นะรู้ไหม ช่างเถอะมาฆ่าข้าซะสิ "
เจียงหยุนยิ้มและพูดต่อ " ฆ่าเ้าเพื่อให้เ้าเอาร่างแยกตัวอื่นเข้ามาสินะ ข้าไม่สนใจ และ ลาก่อนนนน "
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ถามขึ้น " เดี๋ยวก่อนเ้าหนูวิชาที่เ้าฝึกฝนอยู่ข้าขอไปให้หลานสาวข้าได้ไหม "
เจียงหยุนยิ้มเดินไปต่อและพูดขึ้น " อีก 8 เดือนเราค่อยเข้ามาคุยราคากันก็ได้แต่มันค่อนข้างแพงนะ "
หลังจากนั้นเจียงหยุนใช้รูปแบบเคลื่อนย้ายจากไปในทันทีและพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกต่อร่างคืนโดยผู้าุโผู้พิทักษ์
ผู้าุโผู้พิทักษ์อีกคนโผล่ออกมาพร้อมถามว่า " ให้พวกเราตามไปไหมขอรับ "
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์หัวเราะ " ไม่ละพวกเ้าจะเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ เ้าหนูนั้นคือจักรพรรดิระดับสูงสุดและในอนาคตด้วยความฉลาดของเขาและด้วยร่างกายระดับศักดิ์สิทธิ์มากมายที่กำลังพัฒนาอยู่ มันจะไม่มีปัญหาใดๆ เลยในการไปถึงจักรพรรดิะแน่นอน แต่ทำไมข้ารู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ จากเ้าเด็กนี้กัน "
แต่ทันใดนั้นพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์นึกอะไรได้บางอย่าง " ส่งคนไปดูที่คลังทรัพยากรเร็วเข้า"
ผู้าุโผู้พิทักษ์ไปและสักพักก็กลับมาพร้อมกับจดหมายฉบับหนึ่งด้วยท่าที่ที่ตื่นตระหนก
"แย่แล้วขอรับทรัพยากรการเพาะปลูกสมบัติล้ำค่าอื่นๆ หายไปหมดแล้วขอรับแต่มีจดหมาย 1 ฉบับทิ้งเอาไว้"
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์หัวเราะ " ฮาฮาฮา ครั้งสุดท้ายที่ข้าพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์จนไม่มีทางสู้ขนาดนี้มันั้แ่เมื่อไหร่กันนะ "
" เอาเถอะ "
" เรียกทุกคนมาซะในอีก 7 วันต่อมาเราจะทำากัน "
2K
