น้ำหวานรสแซ่บ

ทันใดนั้น แสงไฟนีออนก็สว่างจ้าอาบไล้ไปทั่วห้อง แก้มกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัส และวินาทีที่ภาพตรงหน้าชัดเจน ลมหายใจเธอก็แทบสะดุด

เบื้องหน้าคือ "งานพรีเมียม" เกรดเอ ใบหน้าคมคายดุดัน คิ้วเข้มพาดเฉียงรับกับดวงตาสุขุมลุ่มลึก จมูกโด่งเป็๲สัน และไรหนวดจาง ๆ ตามแนวคางที่เสริมลุคดิบเถื่อนได้อย่างลงตัว ยิ่งบวกกับเม็ดเหงื่อที่เกาะพราวตามขมับ ไหลซึมลงสู่ลำคอแกร่ง แทนที่จะดูมอมแมม มันกลับดูเซ็กซี่ เร้าอารมณ์จนใจดวงน้อยเต้นระรัว

เสียงในใจของเด็กสาวกรีดร้องความหล่อที่รุนแรงเกินต้าน "โอ๊ย... งานดีไม่ไหว นี่มันลุคแด๊ดดี้ที่จริงใจ ดาเมจแรงกระแทกตาแตกมาก อีแก้มใจเหลวเป็๲น้ำแล้ววว" 

ไม่ต่างจากติณที่ต้องชะงักเหมือนถูกสาป แสงไฟนีออนสว่างจ้าทำหน้าที่ของมันได้ดีเกินไป เพราะมันขับเน้นชุดนอนซาตินสีชมพูหวานที่บางเบาให้ดูอันตรายต่อหัวใจชายหนุ่มเหลือเกิน เล่นเอานายช่างใหญ่หน้าร้อนวูบวาบ ลำคอแห้งผากขึ้นมาดื้อ ๆ 

"แม่คุณเอ๊ย... นี่หนูแต่งตัวมารับแขก หรือกะจะล่อแขกให้ตบะแตกกันแน่" 

"อะ... แฮ่ม!" ติณรีบกระแอมไอแก้เก้อ เบือนหน้าหนีไปมองกำแพงห้องทันที พยายามข่มใจไม่ให้เผลอมองความงามตรงหน้าไปมากกว่านี้ "เอ่อ... ไฟติดครบทุกดวงแล้วนะครับ ระบบอื่น ๆ น่าจะปกติดีแล้ว"

"คะ... ค่ะ!" แก้มสะดุ้งโหยงดึงสติกลับมาแทบไม่ทัน ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นสีแดงระเรื่อ เมื่อเผลอจ้องเขาตาไม่กระพริบ "ขอบคุณ... ขอบคุณพี่ติณมากเลยนะคะ ถ้าไม่ได้พี่ติณ หนูคงต้องนอนมืด ๆ ไปทั้งคืนแน่ ๆ"

"ไม่เป็๲ไรครับ มันเป็๲งานของผมอยู่แล้ว" ชายหนุ่มตอบกลับ พลางก้มลงเก็บเครื่องมือใส่กระเป๋าด้วยความรวดเร็ว "งั้น... ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ดึกมากแล้ว น้องแก้มจะได้พักผ่อน"

เมื่อเห็นนายช่างหนุ่มสะพายกระเป๋าเตรียมจะกลับ แก้มก็รีบถามขึ้น "เอ่อ... พี่ติณคะ แล้วค่าบริการเท่าไหร่คะ ค่าของค่าแรง พี่ติณคิดมาเต็มที่ได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ"

ติณหยุดมือ หันมาส่งยิ้มบาง ๆ ให้ "ไม่เป็๲ไรครับ ถือว่าช่วย ๆ กัน... อีกอย่างฟิวส์ตัวเดียวเอง ไม่ได้ลำบากอะไรครับ"

"ไม่ได้หรอกค่ะพี่" คนตัวเล็กแย้งขึ้น ทำท่าจะวิ่งไปหยิบกระเป๋าตังค์ "พี่อุตส่าห์ขับรถฝ่าฝนมาทำให้ดึกป่านนี้ จะให้ทำให้ฟรี ๆ ได้ยังไง หนูเกรงใจแย่เลย"

"เก็บตังค์ไว้กินขนมเถอะครับ" เสียงทุ้มเอ่ยขัดขึ้น ก่อนจะล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเชิ้ต หยิบนามบัตรใบเล็กยื่นส่งให้เธอแทน "เอาเป็๲ว่า... ถ้ามีปัญหาเ๱ื่๵๹ไฟ หรือมีอะไรให้ช่วยอีก โทรหาผมตามเบอร์นี้ได้เลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ"

แก้มรับกระดาษแผ่นเล็กมาถือไว้อย่างงุนงง ก้มลงอ่านชื่อ "ติณกฤษการช่าง" และเบอร์โทรศัพท์ที่เด่นหรา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบคู่นั้น ความรู้สึกเกรงใจยังคงมีอยู่ แต่ความรู้สึกปลื้มปริ่มมันล้นอกมากกว่า 

"งื้อออ... หล่อ สปอร์ต ใจดีสุด ๆ พ่อพระของน้องแก้ม"

"ขอบคุณ... ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะพี่ติณ ใจดีจังเลย" หญิงสาวพนมมือไหว้สวย ๆ พร้อมส่งสายตาหวานเชื่อมกลับไป

"ยินดีเสมอครับ" ชายหนุ่มอมยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะโน้มตัวลงมาเล็กน้อย เอ่ยกำชับอย่างจริงจัง "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับก่อน... ดึกมากแล้ว ล็อกห้องดี ๆ นะครับ เป็๲ผู้หญิงอยู่คนเดียวมันอันตราย"

ทำเอาแก้มหน้าแดงซ่าน รีบพยักหน้ารับรัว ๆ "คะ... ค่ะ! เดินทางกลับปลอดภัยนะคะ"

แก้มเดินออกมาส่งถึงหน้าประตู พร้อมส่งยิ้มหวานให้เป็๲ภาพจำสุดท้าย ติณพยักหน้ารับเพียงนิด ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้คนข้างหลังยืนบิดตัวด้วยความเขินอยู่คนเดียว

หญิงสาวยกนามบัตรใบเล็กขึ้นมาดูอีกครั้ง ปลายนิ้วไล้ไปตามตัวอักษร "ติณกฤษการช่าง" พร้อมรอยยิ้มที่ไม่ยอมหุบ ก่อนจะไปทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวเดิมที่เคยนั่งกอดเข่าตัวสั่นเมื่อครู่ แต่ตอนนี้ความรู้สึกกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว ความมืดมิดและพายุฝนด้านนอกทำอะไรเธอไม่ได้อีกแล้ว ในเมื่อตอนนี้เธอมี "เบอร์โทรฉุกเฉิน" ของความอุ่นใจอยู่ในมือ

แก้มกอดนามบัตรใบนั้นแนบอก ลมหายใจถูกผ่อนออกมาด้วยความโล่งใจ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ไม่ได้แค่เข้ามาซ่อมไฟ แต่เข้ามา "ซ่อมความรู้สึก" ที่ว้าเหว่ให้กลับมาสว่างไสวได้ในพริบตา

เสียงฝนที่เคยน่ากลัว กลายเป็๲เพียงเสียงดนตรีขับกล่อม เปลือกตาคู่สวยจึงค่อย ๆ ปิดลงพร้อมกับความอบอุ่นในหัวใจ

...คืนนี้คงฝันดีแล้วล่ะ

อีกด้าน

บนถนนที่เปียกชุ่ม รถกระบะคันเก่งกำลังแล่นฝ่าความมืดกลับคอนโด ภายในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงที่ปัดน้ำฝนทำงานเป็๲จังหวะ แต่ในหัวของติณ กลับมีเสียงตีกันให้วุ่นวายไปหมด

ปกติเขาเป็๲คนทำงานจบคือจบ ไม่เคยเก็บเ๱ื่๵๹ลูกค้ามาคิดให้รกสมอง แต่กับเ๽้าของห้อง 712 คนนี้... มันผิดคิวไปหมด

ภาพชุดนอนซาตินบางเฉียบ กับผิวขาวอมชมพูนั่นยังติดตาไม่หาย ยิ่งคิด ลมหายใจยิ่งติดขัด ชายหนุ่มตบพวงมาลัยเบา ๆ เพื่อเรียกสติ "ให้ตายเถอะไอ้ติณ... จะมาใจสั่นกับเด็กรุ่นลูกศิษย์แบบนี้ไม่ได้"

ก่อนจะเหลือบมองเบาะข้างคนขับที่วางกระเป๋าเครื่องมือ นึกถึงตอนที่มือยื่นนามบัตรส่วนตัวให้ไป ทั้งที่ปกติต้องให้เบอร์ร้านกับลูกค้า "เสียระบบ... เสียระบบหมดแล้วกู"

...

ในขณะเดียวกัน ที่ห้อง 712 แก้มก็กำลังนอนกลิ้งไปมาบนเตียง กอดหมอนข้างดิ้นพล่านจนผ้าปูยับยู่ยี่ ในมือชูนามบัตรใบเล็กขึ้นส่องกับไฟเพดานราวกับได้ของขลัง ริมฝีปากบางฉีกยิ้มจนแก้มแทบแตก

"พี่ติณกฤษ... ขนาดชื่อยังหล่ออะคิดดู" เสียงในใจกรีดร้องแบบที่เ๽้าตัวไม่ต้องรักษาภาพลักษณ์สาวเรียบร้อยอีกต่อไป

หญิงสาวพลิกนามบัตรไปมาอย่างใช้ความคิด คนระดับนี้ ขับรถมาซ่อมไฟให้ตอนดึก แถมไม่คิดตังค์สักบาท แบบนี้มัน Service Mind หรือมีใจกันแน่ "งื้อออ... ไม่รู้แหละ นาทีนี้ยกให้เป็๲ช่างไฟ Number 1 ในใจไปเลย"

คืนนั้น... คนสองคนในสถานที่ต่างกัน ต่างก็นอนตาค้าง ฝ่ายชายพยายามข่มใจไม่ให้คิด แต่ภาพหญิงสาวก็วนเวียนอยู่ในหัว ฝ่ายหญิงก็พยายามข่มตาให้หลับเช่นกัน แต่หัวใจมันดันเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา

มันไม่ใช่ความรักหวานซึ้งแบบในนิยาย แต่มันคืออาการของคนเสียอาการสองคนที่กระแสไฟเพิ่งจะสปาร์กกันเข้าอย่างจัง

เช้าวันต่อมา... แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาปลุกคนขี้เซา แก้มนั่งกอดหมอนผมยุ่งอยู่บนเตียง แต่แววตากลับวิบวับเป็๲ประกาย ทันทีที่ลืมตา ภาพ "พี่ติณ" ก็เด้งเข้ามาในหัวเป็๲เ๱ื่๵๹แรก รูปร่างสูงใหญ่ ไรหนวดจาง ๆ และสายตาคมกริบตอนรับแก้วน้ำ 

"งื้อออ... ทำไมตื่นมาต้องคิดถึงเขาด้วยเนี่ย"

มือยกขึ้นตบแก้มตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะเหลือบไปเห็นมุมวาดรูปริมหน้าต่าง แสงดีขนาดนี้ วาดรูปแก้ฟุ้งซ่านดีกว่า

ปลายพู่กันแต้มสีน้ำโทนชมพูหวานละมุนลงบนกระดาษ ตั้งใจจะวาดดอกไม้ให้ใจสงบ แต่ไหงวาดไปวาดมา ใจมันยิ่งเต้นแรงกว่าเดิมก็ไม่รู้ ภาพพี่ติณตอนส่องไฟฉาย ตอนที่เขาขยับตัว มันวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมไปไหน

"ไม่ได้การละ... ต้องอ่อย! เอ้ย ต้องอัพเดทชีวิตสักหน่อย" แก้มรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปผลงานชิ้นล่าสุด ดอกไม้สีชมพูหวานแหวว ฝีมือระดับนี้ต้องโชว์ กดเปลี่ยนรูปโปรไฟล์ไลน์จากรูปวิวเหงา ๆ เป็๲รูปดอกไม้ทันที พร้อมแคปชั่นในใจที่๻ะโ๠๲ดังมาก "เปลี่ยนรูปแล้วนะ... พี่เห็นยัง ทักมาชมหน่อยสิค้าาา"

...

"โอ๊ยยย... ตายสงบศพสีชมพูไปเลยสิคะงานนี้!" 

ไฟติดปุ๊บ ดาเมจก็กระแทกตาปั๊บ สรุปไม่รู้ว่าใครอาการหนักกว่ากัน ระหว่าง 'น้องแก้ม' ที่เจอความหล่อระดับพรีเมียมเกรด A กระแทกใจ หรือ 'พี่ติณ' ที่เจอชุดนอนซาตินพิฆาตเข้าไป ถึงกับต้องข่มใจท่องพุทโธเลยทีเดียว (แหม... แต่สายตานี่แอบมองไม่พักเลยนะคุณพี่) 

แล้วจุดพีคคืออะไรรู้มั้ยคะ คือการ "ยื่นนามบัตรส่วนตัว" ค่ะคุณกิตติ ปกติช่างไฟเขาต้องให้นามบัตรบริษัทไม่ใช่เหรอ อันนี้มีบอกเบอร์ส่วนตัว บอกโทรได้ 24 ชม. แถมไม่คิดตังค์บอกให้เก็บไว้กินขนม... ฮั่นแน่! "Service Mind" หรือ "มีใจ" เอาปากกามาวงค่ะ

แถมตอนท้ายยัยน้องแก้มของเราก็เริ่มแผนการ "อ่อยแบบเนียน ๆ" ด้วยการเปลี่ยนรูปโปรไฟล์ดักซะด้วย งานนี้เสือจำศีลอย่างพี่ติณจะติดกับดักกระต่ายน้อยมั้ย หรือจะทักมาว่าอะไร ต้องมารอลุ้นกันในตอนหน้านะคะ

ใครทีมพี่ติณสายเปย์ หรือทีมยัยน้องแก้มสายรุกเงียบ คอมเมนต์มาเม้าท์กันหน่อยเร็ววว ไรท์รออ่านอยู่น้าาา