บทที่28
2 เดือนต่อมา
(โฟร์พาร์ท)
หลังกลับจากการเที่ยวทะเล ผมกับเพื่อนอีกสามคนก็พากันตะลุยเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวของจังหวัดต่างๆอยากจะบอกเป็สองเดือนที่มันส์มากแต่ไม่ใช่สำหรับพี่ั์สามีผมเลยซักนิด
รายนั้นพอกลับจากทะเลก็โดนงานหล่นทับ ต้องรีบเคลียร์งานต่างๆที่ดองมาห้าวันเต็มที่หยุดไป ผมก็คิดว่าแค่เคลียร์งานตรงนั้นเสร็จพี่ั์จะว่างไปเที่ยวกับผมแต่เปล่าเลยงานพี่มันยุ่งยิ่งกว่าเก่าอีกเพราะคุณหญิงแม่ให้เข้าไปช่วยเคลียร์งานที่บริษัทของท่านต่อ
เพราะเริ่มมีปัญหาเื่โดนบริษัทคู่แข่งตัดหน้าเื่แบบเพชรตลอดและแบบพวกนั้นก็เป็แบบที่บริษัทของเราออกแบบแต่โดนคู่แข่งเปิดตัวตัดหน้าไป
คนที่น่าสงสัยก็คือคุณบรรพตหัวหน้าฝ่ายออกแบบที่เป็คนในอุปการะของคุณหญิงแม่เป็คนที่คุณหญิงแม่ไว้ใจมากแต่ทางพี่ั์ยังหาหลักฐานไม่ได้เลยได้แต่คอยสังเกต
ทริปเที่ยวของผมก็จบไปแล้วมันก็น่าเสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้เที่ยวกับพี่ั์ ตอนนี้ผมอยู่หน้าบริษัทของคุณหญิงแม่แล้วครับที่มานี่ก็เพื่อมาฝึกงานเตรียมจบเวลาในการฝึกงานก็6เดือนเท่านั้นครับ
ส่วนครีมเองก็ได้มาฝึกที่เดียวกับผมซึ่งก็เป็เื่ที่ดีมาก ผมกับครีมเราเดินไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์เพื่อบอกเขาว่ามาทำอะไร
"สวัสดีครับผมนันทภัทร นักศึกษาฝึกงานที่นัดเอาไว้ครับ"
"อ๋อ น้องโฟร์นี่เองพี่นิลบอกพี่ไว้แล้วคะเชิญที่ห้องท่านประธานได้เลยคะชั้น9นะคะมีห้องเดียวเลยคะ"
"ขอบคุณครับ"
(ชั้น9)
ผมมาถึงชั้น9แล้วครับทั้งผมและครีมก็เข้าพบคุณหญิงแม่ ภายในห้องไม่ได้มีเพียงคุณหญิงแม่ อย่างที่ผมเข้าใจ ยังมีผู้ชายผมปรกหน้าสวมแว่นตาแต่ถึงอย่างนั้นก็ดูดีมากและถ้ามองดีๆ
"พี่ั์!! อ๊ะ!!"
"เฮ้ย!ท่านมหาไปเรียกใครมั่วซั่วนั่นใครก็ไม่รู้ไปเรียกชื่อสามีตัวเองซะดังเลย"ครีมมันตีแขนผมซะเจ็บเลยครับแถมยังมาห้ามผมอีก
"ก็นั่นน่ะพี่ั์"ผมชี้ไปที่ผู้ชายที่กำลังนั่งยิ้มให้ผมอยู่เพื่อยืนยันความคิดของตัวเอง
"หึหึสมกับที่เป็เมียเ้าั์จริงๆลูกสะใภ้แม่"
"ห๊า!!นี่พี่ไอจริงๆหรอคะคุณหญิงป้า เฉิ่มได้หล่อมากๆเลยคะ ครีมนี่จำไม่ได้เลยนะคะเนี่ย"
"พี่ั์มาทำอะไรที่นี่ครับ"
ผมไม่ได้สนใจที่ครีมพูดแต่ผมกำลังสนใจคนตรงหน้ามากกว่า
"พี่มาช่วยคุณแม่สืบหาคนทรยศครับเมีย เราเองก็ต้องระวังตัวด้วยนะครับเมียเพราะใครๆต่างก็รู้จักคู่หมั้นของคุณไอศูรย์ลูกชายคุณหญิงสินีกันทั้งนั้น"
"ครับ"
ผมรับคำพี่ั์อย่างง่ายและเริ่มมองสำรวจคนตรงหน้า พอดูชัดๆแล้วก็ทำให้นึกถึงตัวเองสมัยก่อนจริงๆนะครับ แต่ก็ยังน่าหมันไส้อยู่ดีอ่ะเพราะพี่มันยังดูดีและหล่ออยู่เลยหล่อแบบเซอร์ๆอ่ะนะ
แต่การแต่งตัวนี่เซอร์ถุนมากนี่เรียกว่าติสช์หรือขอทานกันแน่วะแยกไม่ออกเลยครับทั้งเสื้อเชิ้ตลายตารางแขนยาวกางเกงยีนส์ที่เข่าขาดวิ่นเกือบแยกออกเป็สองส่วน พร้อมรองเท้าผ้าใบเก่าๆที่มีรอยขาดแล้วปะหลายรอยเลยหล่ะครับ
ถ้าพี่มันใส่ชุดสภาพนี้ในฐานะพี่ั์ผมจะไม่ให้พี่มันมาเดินข้างผมเด็ดขาดไม่ได้รังเกียจนะครับแค่รับไม่ได้จริงๆแต่สุดท้ายผมก็เดินข้างๆพี่มันอยู่ดีแหละครับ
เพราะคุณหญิงจะพาผมทั้งสามคนไปแนะนำตัวกับพวกพี่ๆในฝ่ายออกแบบที่อยู่ชั้น4 ตอนนี้เราอยู่ในลิฟต์ทั้งคุณหญิงแม่และครีมต่างคุยกันได้ออกรสมากต่างจากผมและพี่ั์ที่ยืนกันเงียบๆแต่พี่ั์กลับจับมือผมไว้ตลอดเวลาแค่นี้ผมก็รู้สึกดีมากแล้วจนลิฟต์มาถึงชั้น4
พวกผมก็เดินตามคุณหญิงแม่ไปฝ่ายออกแบบที่มีพี่นิลเลขาของคุณหญิงแม่รออยู่แล้ว
ฝ่ายออกแบบ
พอเข้ามาถึงทุกคนก็ออกมาต้อนรับคุณหญิงแม่ พนักงานแผนกนี้มีทั้งหมดห้าคนครับรวมหัวหน้าเข้าไปแล้วอ่ะนะน้อยชะมัดเลยแต่ก็ดีแล้วครับเพราะการออกแบบแต่ละครั้งก็ต้องใช้สมาธิที่มากพอสมควร คนเยอะไปอาจจะไม่ใช่เื่ดี
"สวัสดีครับ/คะท่านประธานหญิง"
"สวัสดีทุกคนวันนี้ฉันพาสมาชิกใหม่ของแผนกมาแนะนำให้รู้จัก คนใส่แว่นที่แต่งตัวไม่เหมือนคนนั่นชื่อทศกัณฐ์ การออกแบบของเขาเข้าตาฉันมากเลยดึงตัวมา ส่วนสองคนที่ใส่ชุดนักศึกษาคือเด็กที่จะมาฝึกงานกับเราหกเดือนนะยังไงก็ช่วยกันดูแลด้วยวันนี้แค่พามาดูฝ่ายออกแบบเท่านั้นพรุ่งนี้ถึงจะเริ่มทำงาน ตอนนี้ก็แนะนำตัวกันไปนะฉันจะกลับไปเคลียร์เอกสาร"
"ครับ/คะ"
"อะ เออ ท่านประธานคะวันนี้ลูกชายท่านไม่มาหรอคะ"
ผู้หญิงคนหนึ่งถามคุณหญิงแม่อย่างกล้าหาญมากดูก็รู้ว่าอยากจะเป็เมียพี่ั์มันขนาดไหน ที่ผมรู้ก็เพราะเธอใส่ชุดรัดติ้วกระดุมปริทุกเม็ดเลยไงถ้ามันกระเด็นหลุดออกมาคงเหมือนะุสามารถทะลุตัวคนได้อ่ะ อ่อยเหยื่อเหลือเกินนะ
ผมตวัดตาหันไปค้อนให้ไอ้คนเซอร์ๆอย่างคาดโทษ แทนที่พี่มันจะรู้สึกอะไรซักนิดกลับยิ้มหล่อส่งมาซะงั้น หึ มาทำงานช่วยคุณแม่งั้นหรออีพี่ั์กลับบ้านเมื่อไรมึงตายไอ้ผัวไม่รักดี!
"ไม่มาหรอกจ๊ะ พอดีวันนี้เมียเขามาแทนแล้ว"
ถูกใจผมมากครับคุณหญิงแม่ ตบมือให้รัวๆเลยครับ หน้าจ๋อยไปสิเธอหึคงจะคิดมาเป็น้อยหรอฝันไปเถอะนังชะนี เคยได้ยินไหมผัวข้าใครอย่าแตะน่ะ
"เอาหละเรามาแนะนำตัวเถอะ ผมชื่อบรรพตนะครับเป็หัวหน้าฝ่ายออกแบบ"
"ผมชื่อดินครับ อายุ 33 ปี"
"เจ๊ชื่อจีจี้นะจ๊ะ อายุเป็เพียงตัวเลขนะจ๊ะลูกสาว"
"ชื่อเชษก็บอกน้องมันไปสิเจ๊ พี่ชื่อมิ้นท์นะ"
"อีมิ้นท์ อีนังชะนีหุบปากแกไปเลย อ๊ายยยคนสวยรมณ์เสีย"
"อย่าไปสนใจเลยนะเด็กๆ พี่ชื่อเอกนะครับ อายุ29 สถานะโสดได้โปรดจีบด่วน ฮ่าๆๆ"
พอพี่ๆเขาแนะนำตัวเสร็จก็ถึงคิวพวกผมแล้วหละครับเพราะเมื่อกี้คุณหญิงแม่บอกแค่ชื่อพี่ั์คนเดียว
"ผมชื่อโฟร์ครับ"
"หนูชื่อครีมคะ สถานะไม่โสดและได้โปรดอย่าจีบคะ อิอิ"
เล่นไปสิเจอคนสายเดียวกันเลยครับหึหึ
"งั้นไปทานข้าวกันนะครับเพื่อกระชับมิตรกันหน่อยพี่เลี้ยงเอง"พี่บรรพตพูดขึ้นทุกคนจึงเห็นดีด้วยพวกผมเองก็ไม่ปฏิเสธสิครับของฟรีใครจะตอบปฏิเสธหละครับจริงไหม
และแล้วตอนนี้เราก็มาอยู่ร้านลาบส้มตำที่ไม่ไกลจากบริษัทมากนักแถมคิวก็ยาวด้วยสงสัยจะอร่อยมากแน่เลยครัย
ตอนนี้ไม่มีใครสนใจพี่ั์ของผมซักคนเลยครับ ผมเลยสั่งตำไทย ลาบน้ำตก ซุปหน่อไม้ แบบไม่ใส่กระเทียม แล้วก็ต้มแซ่บกระดูกอ่อน ไก่ย่างแยกออกมาอีกชุดข้าวเหนียวผมก็สั่งมาเผื่อพี่ั์มันด้วย ผมแอบเห็นนะว่าพี่มิ้นท์เธอเบะปากมองบนใส่ผมด้วยแถมปากก็พูดประมาณว่าผมกระแด๊ะไม่ยอมกินรวมกับคนอื่น
"ทำไมสั่งอีกชุดหละครับน้องโฟร์"
พี่ดินถามผมอย่างสุภาพเลยครับนี่สิเขาเรียกว่ามีมารยาทยัยปีศาจนมโต ชิส์ถ้าไม่ติดว่าต้องทำตัวแบ๊วๆใสๆนะมึงจะตอกกลับให้
"พอดีผมแพ้กระเทียมครับพี่ดิน ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะครับที่ทำให้ลำบากเดี๋ยวมื้อนี้ผมเลี้ยงเองแล้วกันนะครับ"
พอพูดจบผมก็ยิ้มนางงามใส่อีพี่มิ้นท์ปีศาจนมโตเลยครับ มาสิคิดว่าคนอย่างโฟร์จะยอมรึไง แน่ะอีพี่ั์ทำมาแอบยิ้มนะอีพี่เดี๋ยวเหอะกลับห้องก่อนเจอดีแน่ แล้วพี่ั์กับครีมที่นั่งโต๊ะเดียวก็ผมก็ลงมือทานกันทันที
สุดท้ายมื้อเที่ยงพี่บรรพตก็เป็เ้ามือให้พวกผมอยู่ดี ก็ดีครับอิ่มจังตังค์อยู่ครบ เพียงเวลาไม่นานไอ้ครีมก็ตีสนิทกับพี่ๆทุกคนได้อย่างรวดเร็วส่วนผมก็ยิ้มนางงามเข้าไว้ครับ
จนได้เวลากลับพี่บรรพตก็เสนอตัวจะไปส่งผมที่คอนโดพี่ั์ให้แต่มีหรือที่อีพี่ั์มันจะยอม
"น้องโฟร์ครับพี่ไปส่งเราดีไหมไหนๆเพื่อนเราก็กลับไปแล้ว"
"อะ เออคือผมเกรงใจอ่ะครับ"
"ไม่ต้องเกรงใจหรอกนะยังไงเราก็คู่หมั้นของไอก็เหมือนน้องพี่คนหนึ่งนะครับ"
"ร่าน มีคู่หมั้นอยู่แล้วยังอ่อยไปทั่ว"
เต็มสองหูกูเลยอีปีศาจนมโต พี่ั์ที่ยืนนิ่งๆใกล้ผมก็ได้ยินพี่มันกำหมัดแน่นเลยครับถ้าผมไม่เหยียบเท้าพี่มันไว้คงเสยคางยัยนั่นไปแแล้ว
"พูดอะไรหัดให้เกียรติคนอื่นบ้างนะครับคุณมิ้นท์ยังไงน้องโฟร์เขาก็เป็คู่หมั้นของคนที่คุณคิดจะจับทำผัว"
ปีศาจนมโตหน้าหงายไปเลยครับเจอพี่ั์สวนซะเจ็บเลย ผมไม่คิดว่าพี่ั์มันจะกล้าพูดแบบนี้ งั้นโทษวันนี้ถือว่าหายกันนะครับพี่ั์กลับไปจะให้รางวัลใหญ่แทนหึหึ
แต่มันยังไม่จบแค่นั้นสิครับพอพี่มิ้นท์ตั้งสติได้ก็สวนพี่ั์กลับมา
"เผือกจริงนะเด็กใหม่ ถ้ายังไม่อยากหมดอนาคตอย่ามายุ่งเื่ของคุณหญิงคนต่อไปของเเสงเกียรติอย่างฉัน ก็แค่คู่หมั้นแถมเป็ผู้ชายมันจะไปเด็ดเท่าผู้หญิงอย่างฉันได้ไง"หลงตัวเองชิบหายเลยครับ
"หลงตัวเองซะจริง เหมือนเขาจะเอาตัวเองอย่างนั้นแหละ เห็นอ่อยเขาทุกวันเขายังไม่เคยชายตาแลเบื่อคนขี้มโนจริงๆเลยว่าไหมจ๊ะน้องโฟร์"
เจ๊จีจี้ไม่รู้มาจากไหนครับเดินเข้ามาพูดเหน็บพี่มิ้นท์จนหน้าเสียไปเลยครับ
"ขอโทษนะครับมันเย็นมากแล้วผมคงต้องขอตัวก่อน พอดีผมต้องไปเตรียมอาหารให้สามีก่อนที่เขาจะกลับมาจากที่ทำงานครับ ผมกลับก่อนนะครับพี่พต เจ๊จี้ คุณพี่มิ้นท์ กลับก่อนครับพี่ทศสวัสดีครับ"ผมรีบห้ามทัพด้วยการขอตัวกลับ พอผมไหว้ครบทุกคนก่อนที่ผมจะเดินออกพี่ั์ก็เสนอตัวเองทันทีตัดหน้าพี่บรรพตไปเลยครับ
"เดี๋ยวกูไปส่งมึงเองยังไงก็ทางเดียวกันว่าแต่มึงนั่งซ้อนมอร์ไซส์เก่าๆได้ไหมหล่ะ"
"จะรบกวนพี่ทศไหมครับ"ผมถามยิ้มๆ ผมก็อยากลองนั่งซ้อนมอ'ไซส์ที่พี่ั์ขี่ให้ผมนั่งซักครั้งเหมือนกัน
"ไม่อ่ะ ยังไงก็ทางเดียวกัน สวัสดีครับทุกคน"อ๊ากก พี่ั์แม่งอย่างเท่อ่ะ
"งั้นผมขอรบกวนด้วยครับพี่ั์"
"หึหึ"
"อ้าวเรียกแบบนี้ไม่ได้หรอครับก็ทศกัณฐ์เป็ั์นี่ครับ"
"ได้สิกูยังไม่ได้ว่าอะไรเลย"
ผมยิ้มให้พี่ั์แล้วผมก็เดินออกมาจากกลุ่มคนพวกนั้นจนมาถึงลานจอดรถมอเตอร์ไซส์พี่ั์มันก็ขึ้นคร่อมรถฟีโน่สีดำแดงคันหนึ่งแล้วพาผมขี่ออกจากบริษัทไปที่ห้างใกล้ๆคอนโดที่นัดกับพวกแดนและครีมเอาไว้
ยังมีพวกเจ๊ๆคนอื่นรวมถึงเพื่อนพี่ั์ที่นัดกันแบบเฉพาะกิจ เพราะพี่ั์อยากรู้ว่าจะมีใครจำพี่แกได้บ้างผมว่าสภาพนี้ไม่น่าจะมีใครจำได้นะ
(ร้าน MK)
ผมมาถึงร้านMKที่นัดกับทุกคนไว้พอผมเดินเข้าไปที่โต๊ะพอทุกคนเห็นพี่ั์ ทุกคนดูจะรังเกียจพี่ั์มากเลยครับ แล้วผมก็แนะนำพี่มันให้ทุกคนรู้จัก
"สวัสดีครับพี่ๆเพื่อนๆ นี่พี่ทศครับเพื่อนร่วมงานที่อาสามาส่งผมที่ห้างผมเลยชวนพี่เขามาทานข้าวด้วยกันอ่ะครับ"
"อืมๆมานั่งดิ ว่าแต่ไอ้ไอสามีเราไปไหนหละโฟร์ทำไมถึงมากับทศแทน"พี่มีนเน้นถามผมแต่ยังทำหน้ารังเกียจพี่ั์ในคราบของทศอยู่ ไอ้ครีมกับผมนี่กลั้นขำกันจนท้องแข็งอ่ะ อย่างฮาเลยครับตอนที่พี่ั์ทำตัวเซอร์ๆเถื่อนๆแบบนี้แล้วคนอื่นจำไม่ได้อ่ะ
"อ๋อ อึก พี่ั์งานยุ่งครับพี่มีน"ผมสำลักนิดนึงก่อนตอบพี่มีนที่นั่งอยู่ระหว่างกลางพี่เกมกับพี่บาส
"อืมงั้นลงมือกินกันเถอะมึงกูหิวแล้ว คนนัดเองเสือกไม่มา งั้นวันนี้พี่จะบริการให้น้องโฟร์เองนะครับ"พี่มีนพูดขึ้นแล้วคีบตับมาใส่จานให้ผม
"อืมนาวเห็นด้วยกับมีนนะ อีพายแดกสิมึง เนี่ยตับลองกินดูอร่อยเว่อร์ เออทศใช่ไหมกินเยอะๆนะ อ่อแล้วเจ๊ขอเตือนไว้ว่าอย่าคิดมาจีบน้องของเจ๊นะผัวมันดุมากถ้าหากยังไม่อยากตาย"--เจ๊นาว--นี่ก็ขู่จัง
"ใช่มึง อย่าคิดจีบเชียวเดี๋ยวมึงศพไม่สวยจะหาว่ากูไม่เตือนไม่ได้นะ"--พี่บาส--นี่ก็ชงจริงๆ
"แล้วก็เลิกมองลูกสาวกูเหมือนจะแดกได้แล้ว"--พี่มีน--นี่ก็องค์คุณแม่มาเอง
ทุกคนดูรักษาสิทธิ์ให้พี่ั์กันทุกคนเลยครับ คริครินี่ถ้าทุกคนรู้ความจริงนี่คงจะยิ่งฮากว่านี้อ่ะครับ
"กินผักหน่อย ท้องไส้จะได้ย่อยง่ายๆ"พี่ั์ในคราบพี่ทศตักสารพัดผักมาใส่จานผมจนมันกลบตับพี่มีนไปแล้วครับ
"ขอบคุณครับพี่ทศ"ผมพูดขอบคุณออกไป แต่ทั้งโต๊ะกลับเงียบกริบกันเลยครับ พอเงยหน้ามองเท่านั้นแหละสายตาทุกคนก็มาหยุดที่ผมกับพี่ทศทันที
"กูว่ามันมีออร่าแปลกๆแล้วนะบี 1"พี่มีนพูดขึ้นอย่างจับผิด
"กูก็ว่างั้นแหละบี2"พี่บาสตบมุกของพี่มีนเข้าไปอีกคน แต่ทุกอย่างก็ถูกเบรคเอาไว้ด้วยเสียงเข้มๆของพี่ั์
"รีบทานกันเถอะนะครับเดี๋ยวมันจะมืดค่ำซะก่อน ผมไม่อยากให้น้องโฟร์ต้องกลับดึก"
พอกินกันเสร็จทุกคนก็ลงมติว่าจะไปส่งผมเองให้พี่ั์กลับบ้านไปได้เลย พี่ั์หันมามองผมแล้วก็ไม่พูดอะไรยอมคร่อมรถมอร์ไซส์ขี่ออกไปเลยจนมือถือผมดังขึ้นเป็เบอร์ของพี่ั์
"ครับพี่ั์"
"(เจอกันที่บ้านนะเมีย กูไม่อยากให้มึงตากน้ำค้างตากลมเดี๋ยวไม่สบาย รักนะเมีย)
"ครับผมก็รักพี่นะเจอกันนะครับพี่ั์"
"หวานได้อีกนะครับเนี่ย พวกพี่ล่ะโคตรอิจฉาไอ้ไอมันเลยที่มีแฟนดีแบบเราเนี่ย"พี่เกมแซวผมล่ะ ปกติไม่เคยแซวเลยนะครับเนี่ย
"ดีจนคนมาจีบแบบนี้ ถ้าไอ้ไอรู้เื่มันคงแปลงร่างเป็ปีศาจอีกแน่ยังไงก็ระวังหน่อยนะโฟร์ พี่เป็ห่วง"พี่มีนก็อย่างนี้แหละครับห่วงผมเสมอต้นเสมอปลาย
"ครับพี่มีน"
แล้วสุดท้ายก็ไม่มีใครจำพี่ั์ได้ซักคนเดียว เนียนจริงๆเลยครับสามีผม
>>>>>>>><<<<<<<<
7K
