บทที่ 3:หัวใจที่พบรัก
ชิงอี้หรานที่ถูกเลี้ยงดูดั่งหญิงสาวหลังม่านนานวันเข้าชิงอี้หรานเริ่มอยากรู้อยากเห็นเื่ราวภายนอก แคว้นโย่วเป็แคว้นที่เจริญรุ่งเรืองมีเสียงเล่าขานถึงความสวยงามและความครึกครื้นของตลาดนัด ทำให้หญิงสาวอดใจไม่ไหวที่จะออกไปเห็นด้วยตาตนเอง
“ซิวเอ๋อ ข้าอยากไปเที่ยวตลาดในเมืองหลวง เราจะทำอย่างไรดี” ชิงอี้หรานถามสาวใช้คนสนิท
ซิวเอ๋อคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “คุณหนูถ้าเราจะไป ต้องแอบออกไปตอนเช้า แล้วกลับมาก่อนฟ้ามืด”
ชิงอี้หรานพยักหน้า “ตกลงพรุ่งนี้ตอนเช้าเราจะออกไป”
วันรุ่งขึ้น ชิงอี้หรานและซิวเอ๋อแอบออกจากบ้านแต่เช้าเดินทางไปยังตลาดนัดในเมืองหลวง เมื่อถึงที่นั่นชิงอี้หรานรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่เห็นรอบข้างเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความครึกครื้น หญิงสาวเดินชมสินค้าต่างๆด้วยความประทับใจ
เสียงคึกคักของตลาดดังก้องไปทั่วทุกสารทิศผู้คนหลากหลายสัญจรไปมาอย่างหนาแน่น ทั้งพ่อค้าแม่ขายที่ะโเชิญชวนให้ลูกค้าซื้อสินค้าของตนและผู้คนที่เดินชมตลาดอย่างสนุกสนาน
ชิงอี้หราน ในชุดกระโปรงยาวสีเขียวเข้มมีผ้าคลุมศีรษะสีขาวปิดบังใบหน้างดงาม เดินเคียงข้างสาวใช้ที่หญิงสาวไว้ใจที่สุด หญิงสาวยิ้มอย่างตื่นเต้นและตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่ได้เห็นให้ความรู้สึกถึงอิสระและความสนุกที่ไม่เคยััมาก่อน
"คุณหนู ระวังอย่าให้ใครเห็นหน้าท่านนะเ้าคะ"สาวใช้เตือนอย่างห่วงใย
"ข้าไม่เป็ไรหรอก ซิวเอ๋อ ข้าแค่อยากเที่ยวเล่นภายนอกสักครั้งเท่านั้น"ชิงอี้หรานตอบพลางจับมือสาวใช้แน่น
ขณะที่ชิงอี้หรานเดินดูเครื่องประดับบนร้านค้าริมถนนทันใดนั้นมีรถม้าคันใหญ่แล่นมาด้วยความรวดเร็วเสียงของม้าที่ฝีเท้ากระแทกพื้นดังกึกก้อง ชิงอี้หรานใและชะงักไปด้วยความกลัว หญิงสาวกัดฟันแน่นพร้อมหลับตาปี๋จู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มในชุดสีฟ้าอ่อนก็พุ่งเข้ามาคว้าตัวชิงอี้หรานไว้แนบอก ดันร่างหญิงสาวถอยออกมาจากเส้นทางรถม้าคันดังกล่าวอย่างทันท่วงที
ชิงอี้หรานรู้สึกไอร้อนจากกายหนุ่มแผ่ซ่านจนทะลุเนื้อผ้าหนาให้ความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยน ขณะเดียวกันกับร้อนรุ่ม หัวใจเต้นรัวยามเมื่อทั้งสองสบตากัน ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ ดวงตาเรียวแหลมกลับคมกริบยิ่งทำให้ใจหญิงสาวกลับสั่นไหว พลันตกอยู่ในห้วงรักเพียงแรกพบ
หนิงซีโย่ว องค์ชายห้าแห่งแคว้นโย่วมีใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ ดวงตาเรียวแหลมคมกริบ และริมฝีปากบางเรียบ สายตาของชายหนุ่มส่งมาพลังแห่งความอบอุ่นและเสน่ห์อันไม่อาจต้านทานได้
"เ้าเป็อะไรหรือไม่"หนิงซีโย่วถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย
ชิงอี้หรานพยายามตั้งสติและตอบด้วยเสียงเบา"ข้าไม่เป็ไร ขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือข้า"
หนิงซีโย่วมองหญิงสาวอย่างตั้งใจ"ข้าคือหนิงซีโย่ว เ้าเล่า ชื่ออะไร"
ชิงอี้หรานตระหนักว่าต้องปกปิดฐานะของตน หญิงสาวยิ้มอ่อนและตอบ"ข้าชื่อหยวนเอ๋อเ้าค่ะ"
หนิงซีโย่วพยักหน้า"ยินดีที่ได้รู้จัก หยวนเอ๋อ ข้าไม่ค่อยได้พบหญิงงามเช่นเ้าที่ตลาดหลวงเ้าอยากไปไหนหรือไม่ ข้าจะพาเ้าไป"
ชิงอี้หรานรู้สึกประหลาดใจและยินดีในเวลาเดียวกัน"ท่านจะพาข้าไปหรือข้าเพียงอยากเดินชมตลาดเท่านั้น ท่านไม่ต้องลำบากหรอก"
หนิงซีโย่วยิ้ม "ไม่ลำบากเลยข้าตั้งใจมาเดินชมตลาดเหมือนกัน เช่นนั้น เราไปด้วยกันดีหรือไม่"
ชิงอี้หรานรู้สึกอบอุ่นใจและยินดี"ขอบคุณท่าน หนิงซีโย่ว ข้าจะยินดีมาก"
พวกเขาเดินเล่นในตลาดหลวงด้วยกัน สาวใช้ซิวเอ๋อคอยเดินตามห่างๆ เพื่อไม่ให้เป็ที่สังเกตชิงอี้หรานรู้สึกอิสระและสนุกสนานที่ได้เดินชมของในตลาดพร้อมกับรู้สึกใจเต้นทุกครั้งที่หนิงซีโย่วอยู่ใกล้
ขณะที่เดินผ่านร้านขายเครื่องประดับหนิงซีโย่วชี้ไปที่ปิ่นปักผมรูปดอกเหมย "เ้าชอบไหม"
ชิงอี้หรานมองปิ่นปักผมและพยักหน้า"ชอบเ้าค่ะ แต่มันแพงเกินไป ข้าไม่้าซื้อของแพงเช่นนี้"
หนิงซีโย่วไม่สนใจคำพูดของหญิงสาว ชายหนุ่มซื้อปิ่นปักผมและยื่นให้ชิงอี้หราน"ข้าอยากให้เ้า ใส่แล้วต้องงามแน่"
ชิงอี้หรานรับปิ่นปักผมด้วยความประทับใจ"ขอบคุณท่าน ข้าจะรักษาไว้อย่างดี"
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วทั้งสองเดินเล่นในตลาดจนเกือบค่ำชิงอี้หรานรู้สึกว่าเวลานี้เป็เวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต แต่ต้องกลับไปยังจวน
"หยวนเอ๋อ ข้าอยากพบเ้าอีกครั้ง" หนิงซีโย่วเอ่ยพลางมองตาหญิงสาว
ชิงอี้หรานรู้สึกเขินอายแต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นและตื่นเต้น หญิงสาวไม่เคยพบเจอชายหนุ่มที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกเช่นนี้มาก่อน
ขณะที่ทั้งสองสนทนากัน ซิวเอ๋อก็มาถึงและเรียกชิงอี้หราน“คุณหนู เราควรกลับได้แล้ว”
ชิงอี้หรานพยักหน้า “ข้าต้องไปแล้วขอบคุณท่านอีกครั้ง”
หนิงซีโย่วมองหญิงสาวเดินจากไปด้วยความเสียดายแต่ในใจกลับรู้สึกว่าต้องพบเจอหญิงสาวอีกครั้ง
หลังจากกลับถึงบ้านชิงอี้หรานไม่สามารถลืมความรู้สึกที่ได้พบกับหนิงซีโย่วได้ หญิงสาวนั่งคิดถึงเขาทั้งวันทั้งคืนหัวใจของชิงอี้หรานเริ่มเต้นแรงเมื่อคิดถึงรอยยิ้มและดวงตาที่คมกริบของเขา
63
