-รุ่งเช้า-
“โอ้ย” แค่ขยับตัวนิดเดียวก็เจ็บแปลบทั่วร่างกาย เจ็บสุดๆน้ำตาคลอเบ้าไอ้เลวนั่นยังนอนอย่างสบายใจแถมมือของมันยังกอดหมับที่เอวอีกจะลงเตียงก็แทบจะไม่ไหวฝืนร่างกายตัวเองไม่ได้
มองหน้าเขาอย่างเจ็บแค้นมันยังนอนสบายใจ เมื่อคืนกว่าจะหยุดก็แทบสลบคาเตียง กี่ครั้งไม่รู้ไม่อยากนับที่โดนย่ำยีไม่รู้ว่าอดอยากมาอยากไหนนักหนา อยากแช่งชักหักกระดูกให้มันตายไปเร็วๆ
“อืม” กาฟิวรู้สึกตัว ลืมตาก็เจอสายตาไม่เป็มิตรเขาคว้าเอวนุ่มมาชิดกับหน้าอกแกร่ง
“โอ้ย” สายไหมร้องคราง อุตส่าห์อยู่นิ่งๆไม่ขยับตัวแต่ไอ้บ้านี่พอตื่นก็เอาแต่ใจเธอปัดฝ่ามือหนาออกอย่างไม่พอใจสายตาเขียวปัด กาฟิวมองยิ้มๆอารมณ์ดีเกินกว่าจะถือสาเหลือบมองแขนที่โผล่พ้นผ่าห่มรอยแดงเป็จ้ำๆที่เกิดจากเมื่อคืน
“เจ็บเหรอ” คำถามเหมือนจะห่วงแต่สายตาแฝงแววเ้าเล่ห์มีรอยยิ้มติดมุมปากคนอย่างเขาเหรอจะสนใจความรู้สึกของใคร
“ไม่เจ็บจะร้องเหรอตาบอดหรือไง” เธอส่งเสียงแวดๆกลับความรู้สึกที่เจ็บช้ำอย่างที่ไม่สามารถเอาคืนเขาได้มันหน่วงในใจน้ำตาพาลจะไหลให้ได้ แต่ฝืนเข้มแข็งอย่างน้อยถ้าจะร้องก็อย่าให้ไอ้คนไร้หัวใจมันได้เห็น มีแต่จะโดนสมเพชเสียเปล่า
“ไม่รู้สิเห็นเหมือนคืนร้องครางตลอด ก็เลยไม่แน่ใจ”เขายักไหล่ทำท่ากวน สายไหมโกรธจนลมออกหู ดูคำพูดหมาๆของมันโดยพรากความบริสุทธิ์ไปอย่างไม่เต็มใจ ที่ผ่านมาอุตสาห์รักษากายและใจไว้อย่างดีแต่กลับโดนกระทำจากใครก็ไม่รู้
“ทำไมมองแบบนั้น อยากโดนอีกหรือไง”
ถึงจะอดสงสารกับสภาพที่ดูไม่ได้ของสายไหมแต่ถ้อยคำอวดดีอวดเก่งเกินผู้หญิงเขาก็ไม่ชอบเช่นกันถ้ารู้จักพูดจาดีๆอ่อนหวานเหมือนที่ควรจะเป็เขาคงเอ็นดูไม่น้อยนี่อะไรโดนไปเมื่อคืนยังไม่มีสลด ดวงตาของเธอส่งผ่านความเกลียดจนััได้
“อย่าทำบ้าอีก ฉันไม่ไหว”ถึงจะอยากด่าอย่าทำให้เขาเจ็บบ้าง แต่ตอนนี้สภาพเธอช่วยตัวเองยังไม่ไหวกลัวใจเขาไปหมด
“ก็พูดดีๆสิแล้วจะทำตามขอ”
“อยากไปห้องน้ำพาไปหน่อย” เธอตัดสินใจร้องขอ ขืนอยู่บนเตียงนานได้ฉี่ราดที่นอนตรงนั้นระบมไปหมด ขยับนิดหน่อยก็ปวดหนึบ ชีวิตเธอทำไมช่างน่าสงสารเช่นนี้
“เดี๋ยวพี่อุ้มไป”
“ไม่ต้องอุ้มพยุงไหมไปก็พอ”เธออ่อนลงยอมแทนชื่อตัวเองทิฐิคงใช้ไม่ได้กับสถานการณ์ในตอนนี้ ทำยังไงก็ได้ให้ไปจากเขาให้เร็วที่สุดรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยเมื่ออยู่กับผู้ชายคนนี้
“แน่ใจเหรอว่าจะเดินได้” เขาหรี่ตามองเธอ รอบตัวยังพันด้วยผ้าห่มกำแน่นไม่ยอมปล่อยมือ
“แน่ใจพยุงไหมลุกยืนก็พอแล้ว” เขาทำตามที่เธอบอกแต่มือเล็กยังกำผ้าห่มคลุมตัวไม่ยอมปล่อย มันทำให้การลุกของเธอลำบากเขามองอย่างเหนื่อยใจ
“ปล่อยผ้าห่มสิน้องไม่งั้นจะเดินยังไง เดินไปถือผ้าห่มไปบ้าหรือเปล่า”เขาเอ็ดเธอ ไม่เข้าใจความคิดเสียเลย
“ไหมเดินได้แค่พยุงก็พอ”
“แล้วมันเดินได้ไหมสายไหมอย่าดื้อให้มากได้ไหม ชักจะรำคาญแล้วนะ ”น้ำเสียงดุดันทำให้เธอชะงัก
“ไหม../ไม่ต้องเถียงสายไหม พี่เห็นร่างกายน้องหมดแล้วรู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหนไม่ต้องมาทำอายได้ปะ”
เขากระชากผ้าห่มออกเนื้อตัวของเธอเปลือยเปล่ารอยจ้ำแดงๆปรากฏทั่วตัว เขาถอนหายใจกับภาพที่เห็น นึกสงสัยตัวเองว่าเป็คนชอบเซ็กส์รุนแรงั้แ่ตอนไหน
“โอ้ย”เธอร้องเสียงดังเมื่อขาแตะถึงพื้นห้อง ยังคงดื้อเดินกะเผลกอย่างช้าๆเขากอดอกมองดูคนอวดดี แล้วสุดท้ายก็เดินไปไม่ถึงไหนชายหนุ่มคว้าเอวเล็กขึ้นมาอุ้มโดยไม่ได้สนใจอาการประท้วงของเธอพามาหยุดหน้าห้องน้ำ
“พี่ออกไปก่อนไหมขอทำธุระส่วนตัว”เธอบอกเขา
“อย่าล็อคประตูสายไหมเผื่อล้มจะได้เข้ามาช่วยทัน”
เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไปสายไหมเดินกระเผลกไปหน้ากระจก ร่างกายปรากฏรอยแดงเป็จ้ำนับไม่ถ้วนหมดกันผิวที่เคยบำรุงมานาน งานเดินแบบพรุ่งนี้จะทำอย่างไร คิดแล้วก็แค้นไอ้คนทำน้ำตาไหลริน
เกือบครึ่งชั่วโมงที่อยู่ในห้องน้ำออกมาอีกครั้ง เห็นเขายืนหันหลังสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง เขาชำเลืองมองเธอและเดินมาหา
“ชุดน้องวางอยู่ตรงนี้พี่ให้คนเอามาให้”เขาบอกสั้นๆเหลือบมองหน้าและได้เห็นว่าตาเธอแดงผิวขาวแม้จะมีรอยแดงเป็จ้ำแต่มันก็ยังหน้ามองเขาต้องหันหน้าไปทางอื่นไม่อยากมองนาน ไม่งั้นคงได้ปล้ำคนเจ็บอีกรอบ
พอเขาเข้าห้องน้ำเธอก็รีบค้นหาโทรศัพท์ของเขาหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ
ชายหนุ่มออกมาจากห้องน้ำสายไหมก็แต่งตัวเรียบร้อยไม่ว่าอยู่ชุดไหนเธอก็ดูดี สายตาที่เขามองเธอทำให้สายไหมเบือนหน้าไปทางอื่น
“รับไปสิ” เขาฉีกเช็คให้เธอหนึ่งใบแล้วยื่นให้ สายไหมรับมาดู
“ไม่ได้ใส่ตัวเลขไม่รู้ว่าน้องจะพอใจเท่าไหร่เอาไปใส่เอง” เขาบอกสั้นๆสิ่งที่เธอเสียไปเขาไม่รู้ว่าต้องตีราคาเท่าไหร่แล้วแต่ความพอใจของเธอ
“ไหมไม่ได้ขายตัว”เธอทำท่าจะฉีกเช็ค
“คิดให้ดีๆสายไหมหรือเธออยากให้พี่เอาฟรีๆก็แล้วแต่”
“ไอ้/ถ้าพูดหยาบกับพี่อีกสัญญาว่าน้องได้คลานลงเตียงแน่และอย่าหวังว่าจะได้ออกไปจากห้องวันนี้” สายตาดุดันไม่ใช่แค่ขู่ เขาไม่เคยชอบผู้หญิงพูดหยาบมันไม่น่ารักเอาเสียเลย
สายไหมกำหมัดแน่นทำอะไรไม่ได้สักอย่างเธอกำเช็คใส่ในกระเป๋าสะพายของตัวเองอย่างข่มใจ เมื่อเขาตีราคาค่าตัวเธอเป็เงินก็จะใช้ให้สะใจไม่ต้องแคร์ไม่ต้องคิดมากไม่เสียวันนี้วันหน้าคงต้องให้ใครอยู่ดี เธอปลอบตัวเองในใจคิดได้ก็หามือถือต้องทำอะไรบางอย่าง
“หานี่อยู่เหรอ”เขาโชว์มือถือของเธอขึ้น สายไหมจะคว้าแต่เขาชูขึ้น
“ปลดล็อคแล้วเมมเบอร์พี่”
สายไหมโมโหที่เขายุ่มย่ามของตัวเองแต่ก็ทำตามที่เขา้าอยากให้มันจบๆ กลับออกไปก็แค่เปลี่ยนเบอร์ใหม่แค่นั้น
“ถ้าคิดว่าการเปลี่ยนเบอร์ใหม่แล้วหนีพี่ได้น้องก็ลองทำดูนะสายไหม” เขาพูดเหมือนนั่งในใจ
“พี่้าอะไรอีก”
“เข้าใจง่ายๆแบบนี้ก็ดีพี่เรียกหาน้องเวลาไหนก็ต้องมา ไม่มีข้อแม้หรือเงื่อนไขอะไรทั้งนั้น”
“ตลกดีพี่เป็ใครถึงมีสิทธิมาสั่งไหม”
“เมื่อคืนยังไม่รู้อีกเหรอน้องว่าเราเป็อะไรกัน” หน้าด้านคงไม่มีใครเกินผู้ชายคนนี้ อ้างสิทธิเหี้ยอะไร
“แล้วถ้าไหมไม่ไปละพี่จะทำยังไง”
“พี่ก็แค่ปล่อยคลิปเมื่อคืนยอดวิวจะพุ่งเท่าไหร่กันนะ หุ่นดีๆนมโตๆ น้องได้เป็นางเอกหนังสมใจแน่” เขายิ้มมุมปากเ้าเล่ห์ แล้วล้วงเข้าไปในกระเป๋ากดคลิปที่เขาถ่ายเมื่อคืนให้ดูทั้งภาพและเสียงชัดแจ๋ว
“ไอ้/อย่าด่านะสายไหมพี่ไม่ชอบผู้หญิงพูดไม่เพราะ”สายไหมสั่นทั้งตัวน้ำตาไหลอาบร่องแก้มอยากจะเข้าไปทุบหน้าหล่อๆให้กระจุยกระจายเป็คนแบบไหนกันถึงทำร้ายผู้หญิงได้เืเย็น
“ถ้าน้องทำตัวดีๆไม่แน่พี่อาจเลี้ยงน้องไปเรื่อยๆ”
เธอหันขวับไปมองเขาแววตาแข็งกร้าว ใครขอให้มันมาเลี้ยงใครอยากได้ไอ้ผู้ชายเลวๆแค่คิดว่าต้องโดนมันกอดลูบคลำเธอก็สุดจะทน
“ไม่ต้องทำหน้าแบบว่ารักพี่มากหรอกยังไงตอนนี้พี่ก็ยกให้น้องเป็ที่หนึ่งกว่าผู้หญิงทุกคน”เขาจงใจยั่วไม่ชอบสีหน้ารังเกียจ ไม่เคยมีผู้หญิงคนนั้นมองข้ามเขาสักคน
“สนุกมากเหรอที่ล้อเล่นกับความรู้สึกของคนอื่น”
เธอกระแทกหน้าอกของเขาแล้วเปิดประตูออกไปดุ่มๆไม่สนความเจ็บแปลบจากร่างกายในใจมีแต่ความแค้น เกลียดอย่างที่ไม่เคยเกลียดใครมาก่อน เดินมาได้แค่หน่อยเดียวก็ฝืนไม่ไหวมันเจ็บแปลบๆมากโดยเฉพาะตรงนั้น ทรุดลงกับพื้น
“เป็ไงละชอบอวดดีนัก”เขาคว้าเอวและอุ้มเธอเดินไป
“ปล่อย”ไม่อยากให้เขาแตะต้องััตัวเอง
‘อย่าดื้อได้ปะหรืออยากให้จัดอีกดอก” เขาขู่จริงจังมากสายไหมดิ้นขลุกขลักจะเดินเองให้ได้ เมื่อเขาไม่ฟังเสียงเธอจึงทุบหน้าอกของเขาแรงๆ
“เจ็บนะโว้ยสายไหมเป็บ้าอะไรห๊า เดี๋ยวก็โยนแม่งตรงนี้หรอก”
เขาเอ็ดเธอสภาพแทบจะเหมือนคนพิการแต่ยังรั้นไม่ใช่เื่คำขู่ได้ผลสายไหมหยุดดิ้นและปล่อยให้เขาพาเดินไป
“ถึงแล้ว”เขาวางเธอลงข้างรถหรูของตัวเอง
“รถไหมจอดตรงโน้น”
“เอากุญแจมาเดี๋ยวให้เด็กขับตาม”
“จะขับเองแยกกันตรงนี้แหละ”
“ดูสภาพตัวเองก่อนมีปัญหาเดินไปถึงรถหรือเปล่าถามจริงถ้าเธอยังเื่มากพี่จะจับเธอขังไว้ที่นี่แหละ”หน้าตาเขาขึ้งโกรธดูไม่น่าไว้ใจ เธอจึงเงียบปากแล้วปล่อยให้เขาจัดการ และนั่งเงียบมาตลอดทาง
“นี่ยาคุมฉุกเฉินอ่านแล้วก็ทำตาม”
เขาโยนยาให้เธอระหว่างทางเขาแวะซื้อยายังดีที่ยังคิดเป็บ้างเมื่อคืนนี้ให้ตายเถอะเขาไม่ป้องกันอะไรเลยกี่รอบไม่รู้ไม่อยากจะจำ สายไหมเก็บยาลงกระเป๋าถึงคอนโดเธอก็เปิดประตูลงรถพร้อมกับรีบชิ่งหนีเขาตามมาติดๆไม่ปล่อยให้เธอคลาดสายตา
“ถึงห้องแล้วกลับไปเถอะ”เธอรีบไล่อยากให้เขาไปให้พ้นๆหน้าสักที ชายหนุ่มไม่ฟังเดินตามเธอมาในห้องกวาดสายตาไปทั่วห้องอย่างสำรวจ
“ทำอะไรบ้าหรือเปล่า”เขาถือวิสาสะไปในห้องน้ำสำรวจทุกอย่าง เปิดตู้เสื้อผ้าตู้เย็นสำรวจทุกซอกมุมโดยมีเธอเดินตาม
“นี่เสื้อใคร”เขาชูเสื้อผู้ชายตัวหนึ่งแบรนด์นี้เขาใช้บ่อยรู้จักอย่างดี และไซด์ของมันก็ใหญ่เกินกว่าที่ผู้หญิงจะซื้อมาใส่
“แล้วเื่อะไรของพี่จะมาวุ่นวายกับไหมทำไมนักหนา”
“พี่ไม่ชอบใช้ผู้หญิงซ้ำกับใครอย่าให้รู้ว่าเธอนอนกับคนอื่น เธอตายแน่สายไหม”
“เฮอะตลกวะ มีสิทธิอะไรไม่ทราบ”
“คุยกันเมื่อเช้าเื่สิทธิกันแล้วอย่าให้ต้องพูดซ้ำอีกครั้ง หรืออยากให้เตือนความจำ”เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเตรียมอัพโหลดคลิป สายไหมเม้มปากกำมือด้วยความโกรธ
“อยากทำก็ทำเลยไหมไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว ไหมจะแฉให้หมดว่าไอ้เลวที่ข่มขืนไหมมันคือใครรักษาศักดิ์ศรีวงตระกูลไว้ให้ดีละ”สายตาแค้นเคืองมองกราดทั่วร่างสูงเขาขู่ได้ขู่ดี ช่างแม่งอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด
“คลิปที่ไม่ได้เห็นหน้าผู้ชายจะทำอะไรพี่ได้แต่ถ้าน้องอยากลองดู พี่ก็จัดให้ได้นะครับ มีทุกท่า อยากเป็คนดังพี่ก็ไม่ขัด”เขายิ้มร้ายและทำการกดเข้าไปในเว็ปดังและโหลดคลิป แต่สายไหมแย่งมาปิดก่อนที่จะทันได้โหลดเสร็จเขายิ้มเยาะมุมปากอย่างเป็ต่อ
“ไอ้/อย่ามาขึ้นไอ้กับพี่บอกกี่ครั้งว่าไม่ชอบ” เขาบีบปากเล็กของเธอมือที่เหมือนปอกคีมเหล็ก เจ็บแต่ไม่ร้องไห้ให้เห็น เขาจึงปล่อยเธออย่างหัวเสียและเดินออกไป