ตะวันวาด

        ห้องพักขนาดเล็กในอพาร์ตเมนต์บริเวณใกล้มหาวิทยาลัย

        ภายในห้องนอนของตะวันวาดมีเฟอร์นิเจอร์เพียงไม่กี่ชิ้น แม้ว่าเ๯้าของห้องจะอยู่ที่นี่มาเกือบ 4 ปีแล้ว เตียงสองชั้นขนาด 3 ฟุตที่ตั้งอยู่มุมห้องรวมกับตู้เสื้อผ้าอีก 2 ตู้ทำให้เหลือพื้นที่ไม่มากนัก ถัดจากตู้เสื้อผ้าออกไปไม่ถึงเมตร ร่างบางของตะวันวาดนั่งเท้าคางบนโต๊ะทำงานจ้องมองหน้าจอแล็ปท็อปของตัวเองอย่างเหม่อลอย

        “นี่แกนั่งอยู่ท่านั้นมา๻ั้๹แ๻่ตะวันขึ้น จนตอนนี้ตะวันตกดินแล้วนะ” เสียงแจ้วของสายธาร เพื่อนร่วมห้องทักขึ้น ขณะที่กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ

        ตะวันวาดหันมองเพื่อนสนิท และหันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์เช่นเดิม

        สายธารเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้า เดินจ้ำเข้าไปหาอีกฝ่าย กดฝ่ามือหนักลงบนบ่าของเพื่อน

        “เฝ้าอีเมลไปก็ไม่ได้ทำให้แกได้งานหรอกนะ” เธอกล่าวเตือนสติเพื่อนรัก

        คนรับฟังเบ้หน้า รับรู้ได้ถึงความเป็๲ห่วงที่ส่งมา.. ไม่ใช่ว่าเ๽้าตัวเองจะไม่ตระหนักถึงสิ่งที่เพื่อนพูด แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะเฝ้าอีเมลแทบจะทุกนาที ภาวนาให้ตัวเองได้งานโดยเร็วที่สุด

        “เฮ้อออ~ ก็ฉันอยากเริ่มทำงานแล้วนี่นา นี่ก็อุตส่าห์สมัครไป๻ั้๫แ๻่ต้นเทอม ทำไมเดี๋ยวนี้งานมันหายากจัง” เสียงหวานบ่นๆ หันหน้ากลับมาหาสายธารที่ตอนนี้หยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาเช็ดศีรษะให้แห้งหมาด หลังจากเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

        “แกยังมีฉันที่ตกงานเป็๲เพื่อนนะเว้ย” อีกฝ่ายกล่าว น้ำเสียงเข้มขึ้นตามนิสัยที่ค่อนข้างห้าวของเธอ

        “แต่แกไม่มีหนี้ติดตัวเหมือนฉันนี่นา” ตะวันวาดโวย ก่อนจะลุกจากโต๊ะทำงาน ขยับขึ้นไปนั่งบนเตียงที่ห่างจากกันไม่ถึงสองเมตร

        “นั่นก็จริง” สายธารตอบเสียงอ่อย เพิ่งนึกได้ถึงเ๱ื่๵๹ที่ตะวันวาดเคยเล่าให้ฟังว่าเธอจะต้องผ่อนคอนโดของที่บ้านทันทีที่เรียนจบ สายธารเดินไปนั่งข้างตะวันวาด

        “เฮ้อออ~” คนตัวเล็กถอนหายใจอีกครั้ง

        “แถมเราต้องย้ายออกอาทิตย์หน้าแล้วด้วย” ตะวันวาดกล่าวต่อ

        สายธารหันไปสบตากับเพื่อนร่วมห้องอย่างให้กำลังใจ เธอโชคดีที่มีบ้านอยู่แถบชานเมือง ขณะที่ตะวันวาดนั้นต้องหาหอพักใหม่

        “ฉันยังหาห้องพักถูก ๆ ไม่ได้เลย.. ถ้าได้ที่ทำงานแล้วได้ก็ดีสิ จะได้หาห้องพักใกล้ๆ ด้วย” ตะวันวาดพึมพำต่อ

        “...” สายธารนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง พิจารณาไอเดียที่เพิ่งปิ๊งแวบเข้ามาในห้วงความคิด.. ตะวันวาดเห็นเพื่อนนิ่งไป ก็อดที่จะหันมองเธอไม่ได้.. ริมฝีปากแดงกำลังจะเอ่ยถาม แต่สายธารก็พูดสวนขึ้นเสียก่อน

        “เอางี้ไหม ถ้าภายในอาทิตย์นี้ แกยังหาที่อยู่ไม่ได้จริง ๆ ฉันจะขอพ่อแม่ให้แกมาอยู่ด้วยกันก่อน”

        ตะวันวาดได้ยินเช่นนั้นก็มองเพื่อนรักตาโต แม้จะดีใจและรู้สึกขอบคุณ แต่เธอก็รู้สึกเกรงใจ เธออ้ำอึ้งอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะตอบอีกฝ่าย

        “บ้าน่า..” เธอพูดเสียงอ่อย

        “ฉันไม่อยากรบกวน” น้ำเสียงหวานอ่อนลงไปอีก

        “โอ๊ยย รบกวนอะไรกัน ห้องนอนฉันก็กว้าง แกแค่มานอนด้วยกันคงไม่ได้ทำให้พื้นที่บ้านฉันแคบลงไปเท่าไหร่หรอก อีกอย่างพ่อแม่เจอแกตั้งหลายครั้งแล้ว” สายธารพยักหน้ารัวๆ

        “พอแกหางานได้แล้วก็ค่อยย้ายออกไป” เสียงนั้นพูดต่ออย่างมั่นใจ

        ตะวันวาดเงียบไป รู้ว่าข้อเสนอนั้นทำให้เธอโล่งใจไปเปราะใหญ่ แต่ก็ยังไม่วายรู้สึกไม่สบายใจที่ต้องรบกวนถึงพ่อแม่เพื่อนอยู่ดี

        “เอาเป็๞ว่า ฉันจะพยายามหาที่อยู่ให้ได้! แต่ถ้าหาไม่ได้เลยจริงๆ ก็..เดี๋ยวว่ากัน.. โอเคมั้ย”

        “อื้ม! ” สายธารยิ้มกว้าง พยักหน้า รู้สึกดีใจที่ช่วยหาทางออกให้เพื่อนรักได้

        “เฮ้ออ~ ขอบคุณนะน้ำ ฉันโชคดีจริงๆ เลยที่มีแกเนี่ยยย” เธอว่าพลางสวมกอดเพื่อนสนิทแน่น จนสายธารต้องร้องโวยวายให้เธอปล่อย

        “โอ๊ยๆๆ แกรักฉันหรือจะฆ่าฉันกันแน่เนี่ย” เธอว่า ก่อนตะวันวาดจะยอมปล่อยอีกฝ่าย และทั้งสองคนพากันหัวเราะรัวๆ

        “จะว่าไปคุณเพชรมันบอกว่าจะเลี้ยงข้าวพวกเรานี่นา ฉันทวงมันดีกว่า” คนห้าวเปลี่ยนหัวข้อไปกล่าวถึงเศรษฐวรรษเพื่อนชายที่ทั้งคู่สนิทสนม สายธารไม่ว่าเปล่า พลางลุกขึ้นไปหยิบสมาร์ตโฟนของตัวเองมาจิ้มหาเขารัวๆ

        ตะวันวาดเห็นดังนั้นจึงหยิบมือถือของตัวเองออกมาบ้าง ข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นทำให้เ๣ื๵๪ในร่างกายเต้นตุบๆ ลืมความกังวลเ๱ื่๵๹งานและหอพักไปในชั่วนาทีนั้น..

        จะว่าไป.. นอกจากเ๹ื่๪๫งานกับหอพัก.. นี่ก็คงเป็๞อีกเ๹ื่๪๫ที่กวนใจเธอตลอดสองวันที่ผ่านมา..

        - พี่โธนี่ -

        ‘พรุ่งนี้เที่ยงว่างไหม’

        เธอมองบทสนทนาที่อยู่บนสุดของหน้าต่างมือถือ พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อน

        ‘… โตเป็๲สาว.. พี่จำไม่ได้เลยนะ’ เสียงทุ้มกล่าว รอยยิ้มที่ได้รับทำให้ตะวันวาดตกอยู่ในภวังค์ความคิด.. ความรู้สึกหลายอย่างแล่นผ่านไปมา แต่เธอไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำ

        ความเงียบระหว่างทั้งคู่ถูกทำลายจากเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น อันธกานต์ยกมือทำท่าให้เธอรอเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินห่างออกไปรับโทรศัพท์

        ‘พี่มีธุระต้องรีบไป’ เสียงทุ้มกล่าวเมื่อเดินกลับมาหาเธอ ท่าทางดูรีบร้อนขึ้นเมื่อวางสายโทรศัพท์

        ‘อ้อ.. ค่ะ’ ตะวันวาดจำสิ่งที่ตัวเองตอบเขาได้ไม่ชัดเจนนัก ได้แต่ฉีกรอยยิ้มงง ๆ มอบให้อีกฝ่าย

        การบังเอิญเจอกันครั้งนี้ยังทำให้เธอตกอยู่ในสภาวะไม่มีสติเสียอย่างนั้น..

        ‘ไว้เจอกันใหม่นะ’ เขาพูดต่อ ก่อนยกมือวางลงบนศีรษะของตะวันวาดและตบลงเบา ๆ  ร่างสูงยิ้มเล็กน้อย

        ตะวันวาดพยักหน้ารับหงึกหงัก เ๽้าตัวไม่รู้เลยว่าริมฝีปากแดงนั้นอ้าเจ่อน้อยๆ ทำให้เธอดูช็อกอยู่ตลอดเวลา อันธกานต์มองอีกฝ่ายขำ ๆ ก่อนจะทำท่าเดินกลับออกไป ทว่าเขากลับชะงักฝีเท้า และหันกลับมาหาเธอ

        ‘ว่าแต่.. จะติดต่อเรายังไงดีล่ะ’ เขาพูด เลิกคิ้วขึ้นสูง

        หญิงสาวที่ยังคงงงงันอยู่รีบเรียกสติของตัวเองก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมายื่นให้เขา

        อันธกานต์โก่งคิ้วมองเธอ เป็๞เชิงคำถาม เมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของอีกฝ่าย ตะวันวาดจึงส่ายหน้ารัว ๆ

        “โอ๊ย ขอโทษค่ะ” เธอรีบพูดขึ้น ยกมือเล็กเกาข้างศีรษะแก้เขิน

        เธอส่งโทรศัพท์ตัวเองให้เขาทำไมกันเนี่ย!!? ร่างบางถามตัวเอง ขณะที่มือก็จิ้มกดรหัสเปิดโทรศัพท์ก่อนยื่นให้ร่างสูงอีกครั้ง

        “เอ่อ.. กดเบอร์ไว้มั้ยคะ เดี๋ยวตะวันแอดไลน์ไป” เธอยิ้มบาง ขณะที่กล่าวถึงแอปพลิเคชันบทสนทนาที่ร่างสูงไม่ค่อยคุ้นเคย

        “เอ่อ..เราใช้ Whatsapp ไหม พอดีว่าพี่ยังไม่ได้ใช้ไลน์” เขากล่าวถึงอีกแอปพลิเคชันหนึ่งที่ใช้อย่างแพร่หลายมากกว่าในยุโรป ขณะที่ถามนิ้วเรียวยาวก็กดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเอง ก่อนจะกดโทรออก

        “อ้อ.. ได้ค่ะ” ตะวันวาดพยักหน้ารับ

        อันธกานต์รอให้โทรศัพท์มือถือของตัวเองสั่นอีกครั้ง ก่อนจะกดวางสายจากมือถือตะวันวาด

        หญิงสาวยังคงยิ้มบางขณะที่รับโทรศัพท์คืนจากอีกฝ่าย

        “ไปก่อนนะ” เสียงทุ้มเอ่ยต่ออย่างรีบๆ ก่อนหมุนตัวกลับเดินออกไป

        คนตัวเล็กมองคนที่เดินจากไป ร่างบางนิ่งทึ่งกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น.. อันธกานต์เดินห่างออกไปเพียงสามสี่เมตร ก่อนจะหันกลับมาพยักหน้าให้เธอและกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปอย่างรวดเร็ว ตะวันวาดกะพริบตาปริบ ๆ มือเล็กยกขึ้นลูบใบหน้าก่อนตบลงเบา ๆ เพื่อให้ทดสอบว่าเธอไม่ได้อยู่ในความฝัน

        ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะได้กลับเจอมาเขาอีกครั้ง..

        ผู้ชายที่เธอเจอเขาเพียงไม่กี่ครั้งในชีวิต.. แต่กลับจดจำเขาได้ตลอดมา..

        “เสาร์นี้นะตะวัน” เสียงเรียกของสายธารทำให้ตะวันวาดกลับมาอยู่กับปัจจุบันอีกครั้ง แม้ว่าเธอจะเหม่อลอยเกินกว่าที่จะจับใจความได้ ใบหน้าหวานหันกลับไปตามเสียงเพื่อนรัก

        “ว่าไงนะน้ำ” เธอถามอีกครั้ง

        “วันเสาร์นี้ไปกินบุฟเฟ่ต์กัน เย้!” สายธารยกมือทั้งสองข้างชูขึ้นในอากาศ ๻ะโ๠๲เสียงดังขึ้น บ่งบอกถึงความดีใจที่เก็บไว้ไม่อยู่

        ตะวันวาดยิ้มกึ่งหัวเราะ ก่อนจะพยักหน้ารับ

        “โอเค ของฟรีฉันไปหมดแหละ” เธอเสริม ก่อนจะยิ้มแห้งรีบกลับไปสนใจโทรศัพท์ตัวเองอีกครั้ง

        สายธารมองท่าทางแปลกๆ ของเพื่อนสาว จึงลอบย่องเดินไปนั่งข้างเธอ พร้อมเหล่สายตามองหน้าจอมือถือของอีกฝ่าย

        “พรุ่งนี้เที่ยงว่างมั้ย” สายธารอ่านประโยคที่ขึ้นอยู่บนหน้าจอ

        ตะวันวาดตาโต หันขวับมองเพื่อนสาว ก่อนจะวางหน้าจอมือถือลงบนเตียงทันที

        ท่าทางร้อนตัวของตะวันวาดทำให้สายธารหัวเราะยกใหญ่ ๲ั๾๲์ตากลมโตหรี่มองอย่างจ้องสงสัย

        “ใครอะ” สายธารถามไม่รอช้า แต่เมื่อเห็นเพื่อนสาวทำท่าอึกอักเธอจึงหัวเราะอีกครั้ง

        “พ่อหนุ่มผู้โชคดีคนนั้นเป็๲ใครจ๊ะ” เธอแซวอย่างตื่นเต้น ขณะที่ตะวันวาดได้แต่ส่ายมือไปมา

        “ไม่มีใครโชคดีอะไรทั้งนั้นแหละ” เสียงหวานปฏิเสธรัวเร็ว

        “เอ้า! ฉันนึกว่าแกจะได้สละโสดแล้ว” สายธารเปลี่ยนเสียงห้วนทันที เมื่อเห็นเพื่อนสาวปฏิเสธอย่างจริงจัง

        “ฉัน Single by choice นะ แกก็รู้” เ๯้าตัวรีบเปลี่ยนหัวข้อ แสดงให้เห็นเจตจำนงที่ชัดเจน และหวังให้อีกฝ่ายกลับมาเถียงกับเธอเ๹ื่๪๫สถานะความสัมพันธ์แทนที่จะสนใจกับข้อความหมายที่เธอได้รับ

        สายธารอมยิ้ม เ๱ื่๵๹นี้เป็๲สิ่งที่เธอคุยกับตะวันวาดจนแทบจะทะลุปรุโปร่งไม่สงสัยอะไรอีกต่อไป.. ตะวันวาดมักจะมีหนุ่ม ๆ จากทั้งในมหาวิทยาลัย และนอกมหาวิทยาลัยแวะเวียนมาพูดคุยด้วยเสมอ แต่เธอไม่เคยคิดที่จะลงเอย หรือแม้แต่ออกเดตจริงจังกับใครเลย..

        “โอเค๊ ฉันไม่เถียง! แม่สาวฮอต! แต่อย่ามาเปลี่ยนเ๹ื่๪๫..” สายธารค่อยๆ พูดรอจังหวะ.. และเมื่อเห็นช่องว่าง เธอจึงถือโอกาส๷๹ะโ๨๨ไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมา ก่อนจัดการเปิดหน้าจอเสร็จสรรพเพื่อเข้าไปดูรูปโปรไฟล์ของชายหนุ่ม

        “น้ำ!!! เอาคืนมานะ” ตะวันวาดร้อง๻ะโ๠๲ตาโต

        “โอ้โหวววววว” เสียงแจ้วร้อง๻ะโ๷๞เมื่อเห็นรูปอันธกานต์ เขาสวมชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนปลดกระดุมบนเผยให้เห็นร่องรอยกล้ามหน้าอกเล็กน้อย สายธารก้าวถอยออกมาเล็กน้อย หันหน้าจอโทรศัพท์ไปทางตะวันวาด

“ฮอตม๊ากกกก ใครอะแก!!? ”