ตอนนี้ท้องฟ้าเป็สีเทาหม่น ดูเหมือนว่าฝนกำลังจะตก
หลังจากอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ได้ไม่กี่วัน ความกล้าของหลินโยวโยวก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย เธอลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งที่หน้าประตูอพาร์ตเมนต์ ในขณะที่ฟังคำสอนจากระบบ เธอก็ใช้มือน้อย ๆ เขี่ยแผงควบคุมที่อยู่ตรงหน้า
หานชิงชิงซึ่งนั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสาร มองเห็นเธอั้แ่ยังอยู่ไกล เมื่อระยะทางใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เธอเห็นป้ายชื่อของอพาร์ตเมนต์ชัดเจน คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันทันที
หลินโยวโยวยังไม่ตาย!
วันเกิดของเธอคือวันที่ 27 ตุลาคม และอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ก็ชื่อว่าอพาร์ตเมนต์หมายเลข 27 พอดี หรือว่าพี่ชายไม่ได้หลอกเธอ อพาร์ตเมนต์แห่งนี้เป็ของหลินโยวโยวจริง ๆ ?
รถโฟล์คสวาเกนสีขาวจอดลงที่หน้าอพาร์ตเมนต์หมายเลข 27 ทันทีที่หานชิงชิงและหานปิงลงจากรถ หลินโยวโยวก็ได้รับการแจ้งเตือนจากอพาร์ตเมนต์
ดวงตาของเธอเป็ประกาย รีบเก็บแผงควบคุมแล้วเงยหน้ามองออกไปข้างนอก เมื่อเห็นสองพี่น้องตระกูลหานเดินตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว เธอก็ใจนลื่นไถลลงจากเก้าอี้
หานปิงเดินมาถึงหน้าประตูอพาร์ตเมนต์ และมองเข้าไปข้างในด้วยความระแวดระวัง เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มคนนั้นไม่อยู่ เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วเดินอาด ๆ เข้าไปสำรวจในอพาร์ตเมนต์อย่างย่ามใจราวกับไม่มีใครอยู่ที่นั่น
หานชิงชิงเดินมาหยุดตรงหน้าหลินโยวโยวแล้วย่อตัวลง แสร้งทำเป็อ่อนโยนขณะกุมข้อมือของเธอไว้
"โยวโยว เป็เธอจริง ๆ ด้วย วันนั้นที่เธอถูกพี่เฉินไล่ออกจากบ้าน ฉันนึกว่า... นึกว่าจะไม่ได้เจอเธออีกแล้ว!" หานชิงชิงพูดไปพูดมา จู่ ๆ ก็เริ่มสะอื้น
หลินโยวโยวไม่เคยเห็นเธอเป็แบบนี้ ยิ่งทำให้ในใจหวาดกลัวมากขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เธอพยายามถดตัวหนีและ้าดึงมือกลับ แต่ข้อมือถูกบีบจนแดง หานชิงชิงก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ
"คุณน้า หนูเจ็บ!" เสียงของหลินโยวโยวเบาหวิวราวกับเสียงยุง ร่างกายพยายามเอนหนีด้วยความต่อต้าน
หานชิงชิงไม่มีความสงสารเธอเลยแม้แต่น้อย ยังคงบีบมือเธอไว้แน่น
"โยวโยว ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่? อพาร์ตเมนต์แห่งนี้คุณพ่อเช่าไว้ให้เธอเหรอ?"
มุมปากของหานชิงชิงยกขึ้นเล็กน้อย ในดวงตาที่ยิ้มแย้มนั้นซ่อนคมมีดเอาไว้
เป็ไปไม่ได้ที่หลินโยวโยวจะมีเงินเช่าอพาร์ตเมนต์ ความเป็ไปได้เดียวที่เธอคิดออกคือ หลินเฉินแอบเช่าอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ไว้แล้วมอบให้หลินโยวโยว!
หลินโยวโยวส่ายหน้าและไม่พูดอะไร หานปิงเดินสำรวจชั้นหนึ่งจนทั่ว แล้วมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของหลินโยวโยว "น้องสาว เลิกพูดไร้สาระกับยัยเด็กนี่ได้แล้ว ลองดูซิว่าบนตัวเธอมีกุญแจห้องไหม?"
"พี่ อย่าทำให้เด็กใสิ!" หานชิงชิงเหลือบมองหานปิงแวบหนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มให้หลินโยวโยว
"โยวโยวไม่ต้องกลัวนะ คุณลุงเขาแค่ล้อเล่นน่ะ ดูสิอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ใหญ่ขนาดนี้ เธออยู่คนเดียวคงจะกลัวใช่ไหมล่ะ? เอาแบบนี้ไหม ส่งกุญแจอพาร์ตเมนต์ให้ฉัน แล้วฉันจะพาพี่ชายกับพี่สาวมาอยู่เป็เพื่อนเธอ ดีไหม?"
"ไม่ดี หนูไม่อยากอยู่กับพวกคุณ!" หลินโยวโยวห่อไหล่และส่ายหน้าไม่หยุด เธอกลัวคุณน้าหาน กลัวพี่ชายและพี่สาว เธอไม่อยากอยู่กับพวกเขา!
เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตกลง สีหน้าของหานชิงชิงก็เคร่งขรึมลง
"โยวโยว ฉันเคยสอนเธอแล้วใช่ไหมว่าคนเราจะเห็นแก่ตัวเกินไปไม่ได้? เธอได้อยู่ในที่ที่ดีขนาดนี้ ควรจะแบ่งปันกับครอบครัว รีบส่งกุญแจมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงของหานชิงชิงเ็าลงหลายส่วน
ดวงตากลมโตของหลินโยวโยวเริ่มมีม่านน้ำตาคลอเบ้า น้ำเสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ "หนูไม่มีกุญแจค่ะ"
หานชิงชิงไม่เชื่อคำพูดของเธอ จึงยื่นมือไปค้นตามตัว ทำให้หลินโยวโยวใจนร้องไห้ออกมาเสียงดัง "แง ๆ คุณน้า หนูไม่มีกุญแจจริง ๆ ค่ะ"
หานชิงชิงค้นตัวเธอจนทั่ว แต่ก็ไม่พบอะไรเลย เธอขมวดคิ้วแล้วส่ายหน้าให้หานปิง "กุญแจต้องอยู่ในอพาร์ตเมนต์แน่ ๆ !"
หานปิงแค่นเสียงเหอะ "เธอดูยัยเด็กนี่ไว้ เดี๋ยวฉันไปหาเอง!"
เสียงร้องไห้ของหลินโยวโยวทำให้ซูมู่หยางใ เขาเปิดประตูเดินลงมาข้างล่าง เห็นหลินโยวโยวถูกผู้หญิงแปลกหน้าดึงตัวไว้ และมีผู้ชายอีกคนกำลังรื้อค้นบางอย่างอยู่ในห้องโถง
สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลงทันที และพูดอย่างเ็าว่า "พวกคุณยังกล้ามาอีกเหรอ?"
เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย หานปิงใจนตัวสั่น รีบถอยหลังไปหลายก้าว ซูมู่หยางเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วเดินก้าวยาว ๆ ผ่านหน้าเขาไปหาหลินโยวโยว "โยวโยว..."
"พี่คะ หนูกลัว" หลินโยวโยวเงยหน้ามองซูมู่หยางด้วยดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา ซูมู่หยางเห็นข้อมือที่แดงก่ำของเธอ หัวใจของเขาราวกับถูกมือใหญ่บีบจนรู้สึกเ็ปและอึดอัด
หานชิงชิงยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ถูกซูมู่หยางคว้าข้อมือไว้แน่น แรงของเขาเยอะมาก เพียงแค่ออกแรงเล็กน้อย หานชิงชิงก็เจ็บจนต้องปล่อยมือ
เมื่อหลินโยวโยวรอดพ้น เธอก็รีบหลบไปอยู่ข้างหลังซูมู่หยาง และกอดขาของเขาไว้ด้วยความหวาดกลัว "พี่คะ..."
"นายเป็ใคร?" หานชิงชิงหน้าซีดด้วยความเ็ป จ้องมองซูมู่หยางอย่างดุร้าย "รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!"
"แล้วพวกคุณเป็ใคร ทำไมต้องมารังแกน้องสาวของผม?"
ซูมู่หยางกัดฟันเค้นคำพูดออกมา สีหน้าของเขาบึ้งตึง ดวงตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ดูเหมือนว่าถ้าอีกฝ่ายไม่ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผล เขาจะโยนอีกฝ่ายออกไปให้ซอมบี้กินทันที
หานชิงชิงสบตาเขาแล้วใจนต้องกลืนน้ำลาย พยายามรวบรวมความกล้าพูดว่า
"โยวโยวเป็ลูกสาวของสามีฉัน จะมาเป็น้องสาวนายได้ยังไง? ฉันมารับเธอกลับบ้าน ตอนนี้ถ้านายปล่อยฉัน ฉันจะไม่ถือสาหาความกับนาย!" หานชิงชิงไม่กล้าดิ้นรน ทุกครั้งที่เธอขยับ เธอรู้สึกว่ากระดูกใกล้จะแตกละเอียดเข้าไปทุกที
ซูมู่หยางชะงักไป แล้วก้มลงมองหลินโยวโยว หลินโยวโยวเงยหน้ากลมมนขึ้นมองเขาแล้วส่ายหน้า "พี่คะ หนูไม่รู้จักเธอ"
"หลินโยวโยว เธอ... อ๊าก!" หานชิงชิงยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าแรงบีบที่ข้อมือเพิ่มมากขึ้น เธอร้องลั่นด้วยความเ็ป และหันไปขอความช่วยเหลือจากหานปิง
"พี่ ช่วยฉันด้วย!"
หานปิงส่ายหน้าโดยสัญชาตญาณ เด็กหนุ่มคนนี้เป็ผู้ใช้พลังพิเศษ เขาจะไปสู้ได้อย่างไร?
เมื่อเห็นว่าหานปิงคิดจะทิ้งเธอ สีหน้าของหานชิงชิงก็เคร่งขรึมลง "พี่ อย่าลืมข้อตกลงของเรานะ!"
หานปิงกำลังจะชิ่งหนี แต่พอได้ยินคำพูดของหานชิงชิง เขาก็หยุดกะทันหัน ที่เขาดั้นด้นเดินทางมาไกลขนาดนี้ ก็เพื่อจะยึดอพาร์ตเมนต์แห่งนี้
เขาตกลงกับหานชิงชิงไว้ว่า ถ้าได้อพาร์ตเมนต์มา พวกเขาจะแบ่งกันคนละครึ่ง ถ้าตอนนี้เดินจากไป ไม่น่าเสียดายหรอกหรือ?
หานปิงกลอกตาไปมา แล้วรีบเดินมาตรงหน้าซูมู่หยาง พร้อมกับปั้นหน้ายิ้มประจบ
"เข้าใจผิดครับ ทั้งหมดนี้เป็เื่เข้าใจผิด หลินโยวโยวเป็ลูกสาวของน้องเขยผมจริง ๆ และอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ก็น้องเขยผมเป็คนให้เธอ บ้านของเราเล็กเกินไป อยู่กันหลายคนไม่ไหว ก็เลยคิดว่าจะย้ายมาอยู่ที่นี่กับโยวโยว มีผู้ใหญ่อยู่ด้วย โยวโยวจะได้ปลอดภัยขึ้น จริงไหมครับ?"
เมื่อได้ยินดังนั้น คิ้วของซูมู่หยางก็ขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม "ทำไมผมถึงไม่รู้ว่า อพาร์ตเมนต์ของผม กลายเป็ของน้องเขยคุณไปแล้ว?"
270
