วาริชมาส่งลมหนาวที่คอนโดตอนตีหนึ่งระหว่างทางทั้งสองแทบไม่ได้คุยอะไรกันมาก มีเพียงเสียงเพลงที่เปิดคลอเบา ๆระหว่างการเดินทาง
“ขอบคุณครับที่มาส่ง” ลมหนาวหันไปคุยกับรุ่นพี่ก่อนจะเตรียมเก็บของลงจากรถยนต์
“ครับ รีบเข้านอนล่ะดึกแล้ว” วาริชยิ้มให้รุ่นน้องอย่างอ่อนโยน
“ขับรถกลับดี ๆ นะครับ” ลมหนาวเปิดประตูรถและกำลังจะปิด
“ฝันดีนะครับ” วาริชชิงพูด ก่อนที่ลมหนาวจะปิดประตูรถ
“ฝันดีเหมือนกันครับ” ลมหนาวใที่รุ่นพี่บอกฝันดีแต่ก็ยังบอกฝันดีกลับเช่นกัน ความรู้สึกที่ยังไม่ทันได้เตรียมใจนี้ ทำให้ใบหน้าเขาแดงซ่านแน่ๆ
ลมหนาวอาบน้ำเตรียมเข้านอนแต่พอนึกถึงเื่บางเื่ขึ้นมา ขาก็เดินไปที่มุมมุมหนึ่งในห้องนอนทันทีสายตาไล่มองรูปใบแล้วใบเล่า ที่ตัวเองเป็คนถ่าย จนมาถึงรูปดอกเดซีที่มีลายมือเขาเขียนถึงใครคนหนึ่งไว้
“คุณดวงอาทิตย์ คุณคือใครกันแน่ช่วยทำให้ผมจำคุณสักทีได้ไหม หรือไม่ก็อย่าทำให้ผมจำคุณได้อีกเลย”
ลมหนาวพูดถึงใครคนนั้น ที่เขายังจำไม่ได้สักทีมือเรียวเดินไปหยิบรูปถ่ายในกระเป๋าขึ้นมา มันคือรูปที่เขาใช้กล้องโพลารอยด์ถ่ายเป็รูปตัวเขาเอง ที่วาริชเป็คนถ่ายให้
ลมหนาวใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปใบนั้นแล้วนำรูปไปแปะไว้กับกระดาน ที่เขาใช้แปะรูปถ่ายต่าง ๆ
มหาวิทยาลัย K
วันนี้ลมหนาวมีเรียนตอนเก้าโมงแต่อาจารย์ยกคลาส ก็เลยมานั่งรอตังที่ร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัย เพื่อรอเข้าเรียนวิชาต่อไป
“มาแล้วหนาว ดีนะวันนี้อาจารย์ยกคลาสไม่งั้นกูมาสายแน่ว่ะ” ตังเดินเข้ามา ก็บ่นทันที
“ก็ดีแล้วนี่ ยังจะบ่นอีก”
“ครับคุณลมหนาว” ตังมองลมหนาวแบบสงสัยจนลมหนาวจับสังเกตได้
“ตังทำไมมองเราแบบนั้นมีอะไรหรือเปล่า” ผมถามออกไป สายตาที่เพื่อนมองมาแบบนี้ ต้องมีเื่อะไรแน่ ๆ
“มึงเปลี่ยนโพรไฟล์ในวีโฟร์เหรอ ไอเจด้วย”ตังถามถึงสิ่งที่ตัวเองสงสัย หรือรู้อยู่แล้วออกไป เพื่อความแน่ใจ
“อ๋อใช่ เพิ่งเปลี่ยนเมื่อคืนนี้ทำไมเหรอ” ผมก็งง แค่เปลี่ยนรูปโพรไฟล์ ทำไมเพื่อนถามแปลกๆ
“ใครถ่ายให้วะ ริมทะเลด้วยมึงไปมาตอนไหน” ตังจี้เข้าจุด ที่ตัวเองสงสัยทันที
“พี่ที่รู้จักเขาถ่ายให้น่ะส่วนทะเลไปมา เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา”
“ทำไมมึงไม่ชวนกูมั่ง”
“เราไปเื่งาน ไม่ได้ไปเที่ยวเล่น”
“แล้วพี่ที่รู้จักนี่ ใช่พี่วาริช วิศวะปีสี่ป้ะวะ”
ลมหนาวที่กำลังดูดน้ำอยู่ ถึงกับสำลักน้ำ“ซันทำไมถึงคิดว่า เป็พี่วาริชล่ะ”
ตังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด เข้าแอปวีโฟร์ของคนคนหนึ่ง
“มึงดูนี่นะ” ตังยื่นโทรศัพท์ให้ลมหนาวดู
“เฮ้ย” เมื่อลมหนาวเห็นก็ใหน้าวีโฟร์ที่ตังยื่นให้ดู เป็ของพี่วาริช ที่เปลี่ยนโพรไฟล์ใหม่ จะไม่อะไรเลย ถ้ารูปที่เปลี่ยน ไม่ใช่รูปที่เขาถ่ายให้ด้วยกล้องโพลารอยด์ แล้วฉากหลังก็เหมือนเขาเปี๊ยบเลย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า ถ่ายจากที่เดียวกัน
“มึงสารภาพมาเดี๋ยวนี้อย่าให้กูต้องสืบ มันเหนื่อย” ตังต้องรู้ให้ได้
ลมหนาวลังเล ที่จะบอกเื่นี้กับตังแต่สุดท้ายก็บอก
“ไม่มีอะไร ก็ไปถ่ายรูปทำกิจกรรม ของชมรมแหละ”
“มึงเชื่อไหม กูจะไม่คิดอะไรเลยถ้ามึงกับพี่เขาไม่เปลี่ยนโพรไฟล์ ที่มันเหมือนกันขนาดนี้กูว่าคนอื่น ๆเขาก็ต้องคิดเหมือนกู” ตังพูดสิ่งที่เขาสงสัยออกมา
“คนอื่น ๆ ใคร แฟนคลับพี่วาริชนะเหรอ”
“อือ มึงดูคอมเมนต์ใต้รูปสิ”ตังยื่นโทรศัพท์ให้เพื่อนดู
ลมหนาวดูคอมเมนต์ใต้รูปของรุ่นพี่จึงได้รู้ถึงความคิดต่าง ๆ ของแฟนคลับของวาริช
‘ไปเที่ยวทะเลที่ไหนมาคะ’
‘ใครถ่ายให้’
‘รูปสวยจังเลย’
‘ทำไมวิวข้างหลังเหมือนน้องคนนั้นเลย’
‘คนไหนกระซิบมา’
‘คนที่เป็นายแบบให้พี่เขาล่าสุดไง’
แนบรูป (รูปโพรไฟล์ของลมหนาว)
‘ถ่ายที่เดียวกันแน่ ๆ’
‘ผลัดกันถ่ายชัวร์’
‘โรแมนติก’
‘พี่กับน้องคนนั้น เป็อะไรกันคะ’
และอีกหลาย ๆ คอมเมนต์ ที่ต่างพูดถึงความสัมพันธ์ของลมหนาวกับวาริช
“มึงโอเคเปล่า” ตังถามเพื่อนเพราะรู้สึกว่าเพื่อนไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่
“เราพอไหว ไม่นึกว่าเื่จะถูกพูดไปขนาดนี้”เพราะลมหนาวไม่อยากเป็จุดสนใจเท่าไหร่
“มึงกับพี่เขาไม่ได้มีซัมติงอะไรกันใช่ไหม”ตังลองถามหยั่งเชิงดู
ลมหนาวเงียบไปแป๊บหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับตังไป
“ตัง พี่เขาขอจีบกู”
“ฮะ!อะไรนะ พี่เขาขอจีบมึง” ตังทำตาโต ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยินแม้จะรู้อยู่แล้วแหละ ว่ามันต้องใช่แน่นอน
“ตังจะพูดเสียงดังทำไม อายเขา” ลมหนาวเอ็ดตังที่พูดเสียงดังจนคนที่นั่งใกล้ ๆ หันมามอง
“จะไม่ให้เสียงดังได้ไง พี่วาริช อดีตเดือนคณะเชียวนะเว้ย”
“อือ”
“มึงอย่าอือคำเดียวสิ พูดต่อ”
“ก็ไม่มีอะไรแล้ว ก็แค่นั้น”
“เอ้า แล้วมึงตกลงให้พี่เขาจีบไหมวะ”
ลมหนาวพยักหน้าเนือย ๆ ให้เพื่อน ที่อยากรู้เื่เขาเสียเหลือเกิน
“โห เพื่อนกูฮอตไม่เบามีเดือนคณะมาจีบด้วย” ตังจับหัวลมหนาวโยกเบา ๆ
“เออหนาว แล้วเื่คุณดวงอาทิตย์ของมึงล่ะ”ตังนึกได้ว่าเพื่อนยังมีอีกปมหนึ่ง ที่ยังคลายไม่ออก
ลมหนาวส่ายหน้า “ไม่รู้ว่ะอยากจำได้นะ แต่อีกใจก็กลัวว่า ถ้าจำได้แล้ว ตอนนั้นเราจะยังมีความรู้สึกเดิมอยู่ไหม”
“เอาดี ๆ นะมึงชีวิตแม่งเอาแน่เอานอนไม่ได้นะ ยิ่งตอนนี้มึงมีพี่วาริชเข้ามา ถ้ามึงไม่ชอบเขา ก็อย่าให้ความหวังเขานะ”ตังพูดด้วยความเป็ห่วงเพื่อนจากใจจริง
“กูบอกพี่เขาไปแล้ว แต่พี่เขาขอโอกาส”ลมหนาวก้มหน้าพูดเสียงเบา จนตังแทบจะไม่ได้ยิน
“เฮ้อ เอาใจช่วยละกัน” ตังถอนหายใจเพราะคิดว่าในอนาคต จะต้องเกิดปัญหาอะไรสักอย่างแน่ ๆ ตัวเขาก็คงได้แต่เอาใจช่วยเพื่อนให้ผ่านมันไปได้ละกัน
ห้างสรรพสินค้า AC
วันนี้เป็วันที่ลมหนาวนัดเลี้ยงข้าวซันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ลมหนาวมาก่อนเวลาเล็กน้อย นั่งเล่นโทรศัพท์ดูนี่ดูนู่นไปเรื่อยจนไม่ได้สนใจว่า มีใครมายืนจ้องอยู่สักพักแล้ว
“หวัดดีครับน้องวายุวัสเล่นโทรศัพท์ไม่สนใจพี่เลยนะ”
ลมหนาวสะดุ้งทันทีเพราะใที่มีคนมายืนพูดใกล้ ๆ พอเงยหน้ามองก็เป็รุ่นพี่ ที่นัดเลี้ยงข้าวไว้นั่นเอง
“ขอโทษครับพี่ซัน นั่งครับนั่ง” ลมหนาวรีบเชิญให้รุ่นพี่นั่งทันทีเมื่อรุ่นพี่นั่งลง ลมหนาวก็ขอเมนูอาหาร จากพนักงานมาสั่งอาหารทันทีโดยให้รุ่นพี่เป็คนเลือก แต่รุ่นพี่บอกให้ช่วยกันเลือก
ระหว่างนั่งรออาหาร ลมหนาวก็ชวนรุ่นพี่คุยถึงเื่ที่ผ่านมาที่ตัวเขาจำไม่ได้ เผื่อเขาจะได้นึกอะไรออกบ้างเพราะซันเป็คนเดียวที่เขาเจอหน้าแล้ว มีภาพปรากฏขึ้นมาให้เห็นแม้จะจับภาพเหตุการณ์ไม่ได้ก็ตาม
“เราน่ะ เวลาเจอพี่ทีไรเดินชนพี่ตลอดเลย สามครั้งได้มั้ง พี่ก็เลยจำเราได้” ซันเริ่มเล่าเหตุการณ์ต่าง ๆที่ได้เจอรุ่นน้องจอมซุ่มทันที
“ทำไมผมซุ่มซ่ามขนาดนี้เนี่ยพี่เจ็บตัวแย่เลย” ผมเมื่อได้ฟังที่ซันเล่า ก็รู้สึกอายตัวเองขึ้นมาทันที
“ที่เจ็บตัวอะ เรามากกว่าพี่แทบไม่เป็ไรเลย” ซันพูดไปยิ้มไป
“เอ้า เป็งั้นไป” ผมรู้สึกอายนิดหน่อยที่ไปชนพี่ซัน แต่ตัวเองเจ็บแทน
“เออ พี่จะถามเราหลายรอบละว่าเราชื่อเล่นว่าอะไร พี่จะได้เรียกถูก” เพราะที่ผ่านมาซันเรียกแต่คนตรงหน้าว่า น้องเท่านั้น
“ผมชื่อลมหนาว เรียกผมว่า หนาวก็ได้ครับ” ผมบอกชื่อเล่นออกไป
“ชื่อลมหนาวเหรอ แปลกดีนะแต่ก็เพราะ” ซันพูดแล้วก็ยิ้มนิด ๆ
ลมหนาวมองรอยยิ้มคนตรงหน้ารอยยิ้มมีเสน่ห์ รับกับดวงตาสีนิลคู่งาม ที่ราวกับว่ามีแรงดึงดูดแม้เผลอมองเพียงนิด ก็ยากที่จะต้านเสน่ห์นี้ได้
หนึ่งในคนเ่าั้ก็คงมีตัวเขาอยู่ด้วย
ตึก ๆ ตึก ๆ ตึก ๆ หัวใจไม่รักดีนี่เป็ครั้งที่สองแล้วมั้ง ที่ตัวเขาเกิดอาการแบบนี้ ร่างกายตอบสนองคนตรงหน้า
พิเศษกว่าคนอื่น
ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน อาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟทั้งสองกินไปคุยไป จนลมหนาวเริ่มรู้สึกว่า รุ่นพี่คนนี้ก็ไม่เลว ดูน่าคบหาพูดคุยด้วยแล้วสนุก ไม่ได้รู้สึกอึดอัด จนถึงเวลาเรียกเก็บเงิน ลมหนาวกำลังจะหยิบเงินในกระเป๋าเพื่อจ่ายค่าอาหาร แต่รุ่นพี่ชิงจ่ายด้วยบัตรเครดิต ตัดหน้าเขา
“พี่ซันครับ ผมจ่ายเองไหนบอกว่าผมติดเลี้ยงพี่อยู่มื้อหนึ่ง” ผมโวยวายนิด ๆ เพราะผมอยากเป็คนจ่ายจะได้ไม่รู้สึกติดค้างคำสัญญาในตอนนั้น
“มื้อนี้พี่ขอเลี้ยงนะครับ ถือซะว่าเป็การเลี้ยงที่เราได้รู้จักกันก็ได้” ซันพูดบอกรุ่นน้อง ความจริงเขาก็ไม่ได้คิดว่า จะให้รุ่นน้องเลี้ยงข้าวจริงจังหรอกในตอนนั้นเมื่อรู้ว่า รุ่นน้องความจำเสื่อม ก็เลยพูดเื่ที่เขาพอนึกได้ออกมาก็เท่านั้นเอง เผื่อคนตรงหน้าอาจจำได้
“อ้าวแล้วแบบนี้จะให้ผมเลี้ยงพี่ตอนไหนดีครับ” ลมหนาวไม่อยากติดค้าง เพราะรู้สึกไม่สบายใจลำพังจำไม่ได้ก็ปวดหัวมากพอแล้ว ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ ไปสัญญาอะไรกับใครไว้อีกหรือเปล่า
“อือ เป็ตอนที่เราสองคนว่างละกันนะตอนนี้พี่ค่อนข้างยุ่ง เดี๋ยวพี่ทักไปบอกนะ”
“เอาแบบนั้นก็ได้ครับ”ผมรู้สึกอารมณ์เสียนิด ๆ แต่ก็ไม่อยากเก็บมาใส่ใจ
“เออ แล้วเรามีวีโฟร์ไหม” ซันยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าหน้าวีโฟร์
“มีครับ”
“ชื่อว่าอะไร พี่ขอแอ๊ดไปได้ไหม”
“ได้ครับ ชื่อว่า Lomnao Wayuwat ครับ” ลมหนาวบอกชื่อวีโฟร์ของตัวเองกับรุ่นพี่ แล้วเขาก็กดโทรศัพท์เข้าวีโฟร์ทันที
ซันพิมพ์ค้นหาในวีโฟร์จนเจอแต่ว่าตัวเขากับรุ่นน้องนั้น เป็เพื่อนกันในวีโฟร์อยู่แล้ว
“เราเป็เพื่อนกันในวีโฟร์อยู่แล้วนี่”
“จริงเหรอครับ ของพี่ใช้ชื่ออะไร”
“เดี๋ยวพี่ทักไปหานะ”
ติ้งเสียงข้อความในแชตเด้งบอก เมื่อลมหนาวกดเข้าไปดูก็เห็นสติกเกอร์ที่พี่ซันส่งมาในแชต
Sun Thiwakorn : ส่งสติกเกอร์สวัสดี
Lomnao Wayuwat :ส่งสติกเกอร์สวัสดี
ลมหนาวส่งสติกเกอร์ตอบกลับไปเช่นกันนิ้วเรียวเลื่อนกดเข้าไปดูที่หน้าโพรไฟล์ของรุ่นพี่ก็เป็อย่างที่รุ่นพี่บอก เราทั้งสองเป็เพื่อนในวีโฟร์กันอยู่แล้ว พี่ซันมีเพื่อนอยู่พันกว่าคนและมีผู้ติดตามอยู่หมื่นกว่า ๆ ท่าจะมีแฟนคลับเยอะน่าดู แต่ดูเหมือนพี่เขา จะไม่ค่อยอัปเดตอะไรเลย
“แล้วนี่เราจะไปไหนต่อ”
“ผมก็คงเดินเที่ยวแถว ๆ นี้สักพัก แล้วก็คงกลับห้องครับ”
“ให้พี่เดินเป็เพื่อนไหมพี่ก็ไม่มีอะไรทำเหมือนกัน”
ลมหนาวลังเล เพราะชอบเดินคนเดียวมากกว่าแต่ว่าถ้ามีคนเดินด้วย ก็จะได้มีเพื่อนคุย
“โอเคครับ ไปกันเลยไหมจะได้เดินย่อยด้วย” ลมหนาวถามความคิดเห็นคนตรงหน้า
“โอเคครับ” ซันลุกขึ้นแล้วตามด้วยลมหนาว
ทั้งสองเดินดูของภายในห้างสรรพสินค้าไปเรื่อยๆ ไม่ได้รีบเร่งอะไร ระหว่างทางก็คุยกันไปตลอด ลมหนาวมียกกล้องโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปบ้างเมื่อเจอตัวตุ๊กตาน่ารัก ๆ
“ถ่ายกับตุ๊กตาไหม เดี๋ยวพี่ถ่ายให้”ซันคิดว่ารุ่นน้องอาจจะอยากถ่ายกับตุ๊กตา
“ถ่ายครับ” ลมหนาวยื่นโทรศัพท์ให้ซันถ่ายให้ตัวเองก็ไปเป็นายแบบโพสท่าให้ถ่าย ลมหนาวได้มาหลายรูปเลยส่วนซันนั้นไม่ได้ถ่ายรูปตัวเองเลย เพราะไม่ค่อยชอบถ่ายรูปเท่าไหร่
“แล้วนี่เรากลับยังไง” ซันถามรุ่นน้องเมื่อเดินมาได้สักพักแล้ว
“อ๋อ ผมนั่งวินไปไม่ถึงสิบนาที ก็ถึงที่พักแล้วครับ”
“ให้พี่ไปส่งไหม”
“เกรงใจครับวันนี้พี่เลี้ยงข้าวผมแล้ว งั้นผมกลับก่อนนะครับ ไว้เจอกันครับ”
“โอเค แล้วเจอกัน”
แล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันกลับที่พักของตัวเอง
***************
1K
![เกิดใหม่มั่งคั่ง ทำฟาร์มกลางหุบเขาลึก [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727718_58055353.webp)
