ไซเรนฉุกเฉินกรีดร้องแหลมไปทั่วฐานทัพ
ไฟเตือนสีแดงกระพริบถี่จนแทบกลายเป็เส้นเดียว
เสียงประกาศแตกพร่าเพราะสัญญาณรบกวน
“ศัตรูบุกเข้าฐานจากทิศตะวันตก!”
“ทุกหน่วยเข้าประจำตำแหน่งทันที!”
เสียงปืนดังขึ้นไกล ๆ ก่อนจะใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว
ปัง! ปัง! ปัง!
ะุเจาะกำแพงเหล็กเกิดเสียงสะท้อนก้อง
ผู้สมัครหลายคนชะงักไปชั่ววินาที ก่อนความตื่นตระหนกจะะเิออก
“นี่มันของจริงเหรอวะ!?”
“เรายังไม่ได้เป็ทหารด้วยซ้ำ!”
บางคนถอยหลังชนกันเอง บางคนทิ้งปืนลงพื้นแล้ววิ่งแบบไร้ทิศทาง
เสียงฝีเท้าสับสนดังปนกับเสียงหอบหายใจถี่
เฟิงเย่เดินออกมาจากอาคารบัญชาการ
ไรเฟิลในมือถูกยกขึ้นอย่างนิ่งสนิท
แม้เสียงะเิจะดังใกล้เข้ามา สีหน้าของเขายังไม่เปลี่ยน
“ฟังให้ดี”
“คนที่หนี…”
“จะถูกตัดสิทธิ์ทันที”
“คนที่ยังยืนอยู่…”
“อาจมีโอกาสรอด”
คำพูดนั้นทำให้ความโกลาหลยิ่งรุนแรงขึ้น—เพราะมันไม่มีที่ให้ถอยอีกแล้ว
ตูมมมม!!!
เสียงะเิจากแนวกำแพงด้านตะวันตกดังสนั่นจนพื้นสั่นะเื
เศษคอนกรีตปลิวกระจายเหมือนฝนหิน
ช่องโหว่ขนาดใหญ่ถูกเปิดออกทันที
ชายสวมหน้ากากพร้อมอาวุธหนักกรูเข้ามาเป็ชุด
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนกลกวาดพื้นที่ไม่หยุด
ะุเฉียดหัวผู้สมัครจนเกิดเสียง “ฟึ่บ” แหลม ๆ ทุกครั้งที่มันผ่าน
คนที่หมอบช้าเกินไปถูกแรงอัดกระแทกจนล้มกลิ้ง
หลินเฉินกดตัวลงหลังโครงเหล็กทันที
เสียงะุกระทบโลหะดังรัวเหมือนฝนเหล็ก
แกร๊ง! แกร๊ง! แกร๊ง!
เขาหลับตาเพียงเสี้ยววินาที
ภาพอดีตทหารเกณฑ์ย้อนกลับมาในหัวอย่างคมชัด
เสียงครูฝึกะโกดทับทุกความกลัว
“อย่าปล่อยให้เสียงปืนควบคุมสติ!”
“ถ้าหัวใจสั่น—นายตาย!”
หลินเฉินลืมตาขึ้นอีกครั้ง
ทุกอย่างรอบตัวช้าลงในสายตาเขา
เขากวาดมองสนามรบในเสี้ยววินาทีเดียว
ศัตรูประมาณ 20–25 คน
เสียงปืนดังสลับกันจนแทบแยกไม่ออก
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
หลินเฉินพึมพำเสียงต่ำ
“ไม่ใช่การบุกสุ่ม…”
“นี่คือการประสานยิงแบบทหารมืออาชีพ”
เขาลุกขึ้นเพียงครึ่งตัวแล้วะโทันที
“ทุกคน! กดหัวลง!”
“อย่าโผล่ขึ้นเด็ดขาด—สไนเปอร์อยู่บนหลังคา!”
ชายคนหนึ่งลังเลเพียงเสี้ยววินาที
“จะจริงเหรอวะ—”
เขาเงยหน้าขึ้น
ปัง!
ะุเฉียดผ่านหมวกเหล็กไปเพียงไม่กี่เิเ
แรงลมจากะุทำให้เขาล้มลงทันที
ความเงียบชั่วขณะเกิดขึ้น ก่อนจะถูกแทนด้วยเสียงหอบหายใจหนักของทุกคน
หานเฟิงหันมามองหลินเฉินทันที
สายตาเปลี่ยนจากดูถูกเป็ระวัง
“หมอนี่…”
“มันเห็นสไนเปอร์ได้ยังไงในสภาพแบบนี้?”
หลินเฉินไม่เสียเวลาอธิบาย
เขาคลานไปด้านข้าง ใช้เศษเหล็กเป็ที่กำบัง
หยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาสั้น ๆ
สายตาเขาไล่จากแนวปืนกลไปยังจุดสะท้อนแสงบนหลังคา
นิ่งเพียงเสี้ยววินาที
“ถังน้ำมันฝั่งซ้าย”
“ยิงมัน—แล้วแนวยิงของพวกนั้นจะพัง”
เฟิงเย่ยืนมองอยู่เงียบ ๆ ก่อนเอ่ยสั้น ๆ
“ตัดสินใจเร็วดีนี่”
“ลองดูสิ”
หานเฟิงสูดลมหายใจลึก
เล็งปืนไปยังจุดที่หลินเฉินชี้
นิ้วเหนี่ยวไกทันที
ปัง!
ะุพุ่งตรงเข้าถังน้ำมัน
เสี้ยววินาทีต่อมา—
ตูมมมมมม!!!
แรงะเิสว่างวาบกลืนพื้นที่ครึ่งหนึ่ง
เปลวไฟพุ่งขึ้นสูงพร้อมแรงอัดที่ผลักศัตรูกระเด็น
แนวยิงของฝ่ายศัตรูสั่นคลอนทันที
เสียงปืนเริ่มขาด่
ผู้สมัครที่ยังเหลือเริ่มตั้งสติได้
จากความกลัวกลายเป็การตอบโต้
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงยิงสวนกลับดังขึ้นเป็จังหวะ
สนามรบเริ่มเปลี่ยนทิศทาง
แต่ยังไม่จบ
เสียงปืนดังขึ้นจากด้านหลังฐาน
ปัง! ปัง! ปัง!
ศัตรูอีกชุดอ้อมเข้ามาแล้ว
ผู้สมัครคนหนึ่งถูกยิงเข้าที่ไหล่
“อ๊ากกก!!”
เขาล้มลงกับพื้น เืไหลซึมออกทันที
ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย
เพราะพื้นที่นั้นถูกกดด้วยไฟยิงต่อเนื่อง
หลินเฉินกัดฟันแน่น
สายตาเขาเปลี่ยนทันที
“ถ้าปล่อยไว้ตรงนั้น…”
“เขาตายแน่”
เขาดึงะเิควันออกมาโดยไม่ลังเล
ฟู่!!!
ควันสีขาวหนาทึบพุ่งกระจายปกคลุมพื้นที่
เสียงปืนเริ่มมัวลงในหมอกควัน
หลินเฉินพุ่งตัวออกจากที่กำบังทันที
เขาเคลื่อนตัวต่ำ ใช้จังหวะเสียงปืนเป็ตัวกลบ
ปัง! ปัง!
ะุเฉียดหลังเขาไปเพียงเสี้ยววินาที
เขาไม่หยุด
ไม่ลังเล
และไม่หันกลับ
เขาไปถึงตัวผู้าเ็
คว้าตัวขึ้นพาดบ่า
แล้ววิ่งกลับผ่านควันอีกครั้ง
เมื่อกลับถึงที่กำบัง
เสียงรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ
ทุกคนมองเขาเหมือนเห็นคนบ้า
แต่เป็คนบ้าที่ “รอดกลับมาได้จริง”
หานเฟิงยิ้มบาง ๆ
“นายไม่ใช่พนักงานบริษัทธรรมดาแล้ว…”
เสียงปืนค่อย ๆ เบาลง
ศัตรูเริ่มถอย
ควันและไฟยังลอยค้างในอากาศ
เฟิงเย่เดินตรวจสนามรบอย่างช้า ๆ
ก่อนหยุดตรงหน้าหลินเฉิน
เขาโยนปลอกะุสีดำลงพื้นตรงหน้า
“รู้ไหมว่านี่คืออะไร”
หลินเฉินส่ายหน้า
เฟิงเย่ตอบเรียบ ๆ
“เครื่องหมายของคนที่รอดจากสนามรบจริง”
“ั้แ่ตอนนี้…”
“นายไม่ใช่ผู้สมัครแล้ว”
ทุกคนเงียบ
บางคนมองด้วยความอิจฉา
บางคนมองด้วยความยอมรับ
แต่ไม่มีใครกล้าดูถูกเขาอีกต่อไป
กลางดึก
ห้องบัญชาการเงียบสนิท
เฟิงเย่ยืนอยู่หน้ากระจกแผนที่ยุทธการ
ลูกน้องเดินเข้ามารายงาน
“หัวหน้าครับ…”
“เราตรวจสอบประวัติหลินเฉินแล้ว”
“เขาเคยถูกใส่ร้ายคดียักยอกเงิน”
เฟิงเย่เงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงต่ำ
“คนที่โจมตีฐานวันนี้…”
“ไม่ใช่แค่ศัตรูของเรา”
“แต่กำลังตามล่าหลินเฉินอยู่ด้วย”
ภาพตัดไปยังห้องมืด
ชายปริศนาวางรูปหลินเฉินลงบนโต๊ะ
เสียงเขาเ็าเหมือนเหล็ก
“รอดจากสนามรบแรกได้งั้นเหรอ…”
“งั้นก็แปลว่า…ต้องใช้ของจริงแล้ว”
เขาหยิบวิทยุขึ้นมา
“ส่งหน่วย ‘หมาป่าดำ’ ออกล่า”
985
