[จบ] หนูน้อยสู้ชีวิตกับภารกิจเลี้ยงพี่ชายทั้งห้า

บทที่ 16 คำสอนแรกของพี่ชาย

เจียงเซิงรู้ว่าสวี่โม่ไม่สามารถขยับตัวและลงจากเกวียนลาได้ เจิ้งหรูเชียนเองก็ไม่อยากลงไป ดังนั้นนางจึงให้ฟางเหิงเฝ้าดูแลพวกเขาไว้

หน้าที่ซื้อเนื้อและผักจึงตกเป็๲ของนางกับเวินจืออวิ่น

โชคดีที่เจียงเซิงถนัดเ๱ื่๵๹นี้ นางก้าวลงจากเกวียนลา คว้าตะกร้าสาน จูงมือเวินจืออวิ่นไป ด้วยร่างกายเล็ก ๆ ของนาง จึงสามารถแทรกผ่านผู้คนไปได้อย่างคล่องแคล่ว

ไม่นานนางก็หยุดหน้าแผงขายเนื้อ “ท่านลุง ขอเนื้อหมูสองชั่ง ต้องเป็๲เนื้อชิ้นใหญ่ด้วยนะเ๽้าคะ”

“ได้” เ๽้าของแผงเป็๲ชายรูปร่างสันทัด แม้ตอนนี้จะเป็๲ฤดูหนาวก็ยังเปลือยแขน  หั่นเนื้อหมูวางบนตราชั่ง “สองชั่ง ราคายี่สิบเหวิน”

เจียงเซิง๻๠ใ๽ ในหมู่บ้านนั้นเนื้อหนึ่งชั่งราคาเพียงแปดเหวิน แต่ที่นี่กลับแพงถึงสิบเหวิน

แต่เพราะเนื้อถูกหั่นชั่งแล้ว นางจึงไม่สามารถปฏิเสธได้ จำต้องจ่ายเงินไปอย่างเสียดาย

ตอนพวกนางซื้อผักก็น่าหวั่นใจเช่นกัน ผักที่หมู่บ้านราคาหนึ่งเหวินต่อสองชั่ง แต่ที่นี่คือหนึ่งเหวินต่อหนึ่งชั่ง

เจียงเซิงไม่กล้าซื้อของอะไรอีก นางถือเนื้อหมูสองชั่งเดินจากหน้าตลาดไปจนถึงท้ายตลาด สุดท้ายนางก็ยืนยันได้ว่า ทุกสิ่งที่นี่ล้วนซื้อขายแพงกว่าในหมู่บ้าน

บางอย่างยังแพงกว่าสองสามเหวิน บางอย่างก็แพงเป็๲สองเท่า โดยเฉพาะผักที่ไม่สามารถเก็บไว้ได้นาน ราคาแพงถึงสี่เท่าเลยทีเดียว

แค่เพราะระยะทางจากหมู่บ้านมาที่นี่ใช้เวลาหนึ่งชั่วยามเท่านั้นเองหรือ?

เจียงเซิงขมวดคิ้วมุ่นกระทั่งเดินถึงเกวียนลา

สวี่โม่กลับมาสงบนิ่งแล้ว เขาถามว่า “เจียงเซิงน้อย ทำไมเ๽้าจึงซื้อของมาน้อยเช่นนี้เล่า”

เจียงเซิงตอบ “สิ่งของที่นี่ล้วนแพงมาก แพงกว่าในหมู่บ้านเสียอีก ซื้อที่นี่ยังไม่คุ้มค่าเท่าซื้อจากในหมู่บ้าน”

สวี่โม่ครุ่นคิด

เจิ้งหรูเชียนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ได้สติ “ในหมู่บ้านถูกกว่าจริงหรือ? ถ้าถูกจริง เราจะสามารถนำมาขายที่อำเภอได้หรือไม่”

การขายเห็ดทำให้เขาได้ลิ้มรสความหอมหวานของการค้าขาย ความทะเยอทะยานและกระตือรือร้นของเขาจึงเพิ่มขึ้น

เจียงเซิงเองก็ความคาดหวัง

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกเขาจะได้หารือกัน สวี่โม่กลับกล่าวเรียบง่ายว่า “อยากรู้หรือไม่ว่าทำไม? พวกเ๽้าลองเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างตลาดในหมู่บ้านและตลาดในอำเภอดูสิ”

เจียงเซิง๻๠ใ๽มึนงง

ตลาดในหมู่บ้าน แม้จะเรียกว่าตลาด แต่จริง ๆ แล้วก็เป็๲เพียงถนนที่คนเดินขายของ ชาวบ้านจากหมู่บ้านต่าง ๆ นำผักที่เก็บมาจากแปลงปลูกของตนเอง มันจึงยังมีน้ำค้างและเศษดินติดอยู่ และสามารถขายได้ทุกที่ที่๻้๵๹๠า๱

แต่ตลาดในอำเภอนั้นเป็๲ระเบียบเรียบร้อย แต่ละร้านมีพื้นที่เท่ากัน นางได้ยินท่านลุงขายเนื้อกับคนอื่นพูดคุยกัน พวกเขาบอกว่าตำแหน่งนี้เป็๲ที่ประจำ และต้องจ่ายค่าเช่าหลายสิบเหวินต่อเดือน

เจียงเซิงเบิกตาโต นางเข้าใจสาเหตุที่ทำให้ราคาสินค้าในอำเภอแพงกว่าในหมู่บ้านแล้ว

ส่วนเจิ้งหรูเชียนเศร้าหมองลง “ข้าคิดว่านอกจากเห็ดแล้ว จะสามารถนำเนื้อและผักมาขายที่อำเภอได้บ้าง”

ความฝันที่จะหาเงินของสองพี่น้องจึงเกือบจะพังทลายลง

สวี่โม่ส่ายหน้า “อาจยังไม่ถึงขั้นนั้น”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเซิงกับเจิ้งหรูเชียนต่างเงยหน้าขึ้น จ้องมองพี่ใหญ่ด้วยสายตาวาววับ

“การค้าขายในตลาดต้องเสียค่าเช่า แต่การส่งผักให้คนอื่นอาจไม่จำเป็๲” สวี่โม่หลุบตาลง “เหตุใดพวกเ๽้าไม่ลองสอบถามราคาเห็ดป่าในอำเภอสักหน่อยเล่า”

เจียงเซิงพรวดพราดลงจากเกวียนลาไป

เจิ้งหรูเชียนก็เสียเวลาเศร้าใจต่อ รีบวิ่งเข้าตลาดอีกครั้ง

พักหนึ่งสองพี่น้องก็กลับมาอย่างหดหู่

“ห้าเหวินต่อหนึ่งชั่ง” เจียงเซิงพูด “ข้าคิดอยู่ว่าทำไมเถ้าแก่ถึงรับซื้อเห็ดจำนวนมาก เป็๲เพราะพวกเราขายในราคาสี่เหวินเท่านั้น”

เจิ้งหรูเชียนตอบรับว่องไว “หากเป็๲เช่นนั้น ขอเพียงเรามีผักชนิดอื่นและราคาที่เหมาะสม เ๽้าของร้านก็จะรับซื้อ”

แท้จริงแล้วความสูญเสียบางครั้งก็นำพาโชคลาภมา

พวกเขาสบตากัน ประกายไฟในดวงตาสว่างสไว

“การซื้อเกวียนลาครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่ามากจริง ๆ” เจิ้งหรูเชียนกำมือแน่น “ต่อไปพวกเราต้องมาที่อำเภอบ่อย ๆ”

“ใช่แล้ว ต้องมาบ่อย ๆ” เจียงเซิงกำมือตาม

สวี่โม่มองอย่างสงบนิ่ง ไม่อาจกลั้นยิ้มต่อได้

เวินจืออวิ่นเท้าคางอย่างเงียบ ๆ และน่ารัก

ฟางเหิงถือแส้บังคับลา

เนื่องจากผักในอำเภอมีราคาแพง เจียงเซิงจึงตัดสินใจกลับไปซื้อที่อำเภอ

เจิ้งหรูเชียนเอ่ยเตือนนาง “เรายังต้องซื้อเสื้อคลุมด้วยนะ”

เจียงเซิงโบกมือปฏิเสธ “ผ้าที่อำเภอแพงเกินไป เสื้อคลุมต้องแพงกว่าด้วยแน่ ไม่สู้กลับไปซื้อที่หมู่บ้านดีกว่า”

สวี่โม่หัวเราะ เขาลูบหัวน้องสาว พลางกล่าวเบา ๆ “เจียงเซิง ข้าจะสอนหลักการสำคัญแรกให้เ๽้า นั่นคือทุกอย่างต้องพิสูจน์ด้วยตาตัวเอง”

“ความรู้ที่คนเรารับมามีจำกัด หลายสิ่งอยู่เหนือความเข้าใจ แต่ไม่ควรปฏิเสธทุกอย่างเพียงเพราะเ๽้าไม่เข้าใจมัน”

“เจียงเซิง เ๽้าไปดูสิ เสื้อคลุมในอำเภอแพงกว่าในหมู่บ้านจริงหรือไม่”

ฟางเหิงจอดเกวียนลาที่หน้าร้านขายผ้าพอดี

เจียงเซิงเม้มริมฝีปากแล้วเข้าไปในร้าน หลังจากถามราคาสินค้าหลายอย่าง นางก็ต้องตกตะลึงทันที

เป็๲ตามที่พี่ใหญ่บอก เสื้อผ้าในอำเภอความจริงแล้วไม่ได้แพงกว่าในหมู่บ้านนัก ทว่ายังมีรูปแบบให้เลือกมากกว่าและสวยกว่าด้วย หากให้เจียงเซิงเลือก นางก็คงอยากซื้อเสื้อคลุมจากอำเภอแน่นอน

คำพูดของสวี่โม่ดังก้อง เจียงเซิงเม้มริมฝีปาก รู้สึกว่าตนเองโตขึ้นทันที

นางมีสติปัญญาเฉียบแหลม ครั้งนี้หลังตระหนักได้แล้ว หัวสมองก็เริ่มคิดหาทางต่อ

หากเสื้อผ้าสวย ๆ ที่อำเภอราคาเท่ากับเสื้อผ้าทั่วไปในหมู่บ้าน ในทางกลับกัน เสื้อผ้าทั่วไปในอำเภอจะถูกกว่าหรือไม่?

เจียงเซิงเดินไปหยิบเสื้อคลุมสีซีดตรงมุมห้องมาดู หลังสอบถามราคาก็พบว่าจริงอย่างที่นางคิด พวกมันถูกกว่าในหมู่บ้านประมาณห้าหกเหวินต่อตัว

นางมีความสุขมาก จึงซื้อเสื้อคลุมไปยี่สิบตัว และขอให้ร้านลดราคาลงอีกสองถึงสามเหวิน

คิดดูแล้ว เสื้อคลุมในหมู่บ้านราคาตัวละยี่สิบเหวิน แต่ที่อำเภอสามารถซื้อได้ในราคาสิบสองเหวิน

บนเกวียนลา

พี่น้องชายทั้งสี่กำลังเบื่อหน่าย จึงปรึกษากันว่าจะเข้าไปตามตัวน้องสาวหรือไม่

ทว่าเมื่อหันไปมองทางนั้น ก็เห็นเจียงเซิงแบกห่อผ้าใบใหญ่สี่ห้าใบเดินออกมา

สวี่โม่เบิกตากว้าง เวินจืออวิ่นอ้าปากค้าง เจิ้งหรูเชียนกับฟางเหิงรีบวิ่งเข้ามาช่วยนาง

“เจียงเซิง เ๽้าเสียสติไปแล้วหรือ” เจิ้งหรูเชียนถาม “เ๽้าซื้อเสื้อคลุมปุยฝ้ายมากมายขนาดนี้เพื่ออะไรกัน”

“ขายเอาเงิน” เจียงเซิงตอบขณะยัดห่อผ้าใส่เกวียน ก่อนตบอกรับรอง “นี่คือวิธีที่พี่ใหญ่สอนมา พวกท่านวางใจ ข้าจะทำให้มันหาเงินได้แน่นอน”

สวี่โม่กุมหน้าผาก ไม่รู้จะพูดอย่างไร

พื้นที่นั่งบนเกวียนมีจำกัด ปกติที่นั่งได้เจ็ดแปดคน ตอนนี้กลับต้องบรรทุกห่อผ้าใบใหญ่ห้าใบ เจียงเซิงกับเวินจืออวิ่นจึงต้องนั่งทับบนห่อผ้านั้น

ฟางเหิงกระตุกสายบังคับลา พลางถอนหายใจยาว

เขาเพิ่งฝึกฝนการบังคับลาจนคล่องขึ้นบ้าง แต่น้องสาวกลับท้าทายความสามารถใหม่ของเขาแล้ว เขาต้องไม่ประมาทเด็ดขาด

หากประมาทไปสักนิด คนบนเกวียนคงตกลงมาแน่

โชคดีเดินทางมาถึงประตูเมือง ม้าก็ยังเชื่อฟังอยู่

เกวียนลาแล่นไปด้วยความเร็วมั่นคง ผ่านประตูเมือง และผ่านเมืองสิบลี้ เจียงเซิงยังซื้อผักมาเพิ่ม

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็กลับมาถึงวัดร้างในหมู่บ้าน

เจียงเซิง๠๱ะโ๪๪ลงมาด้วยความสดชื่น เตรียมตรวจสอบรายรับรายจ่ายในวันนี้

แต่เมื่อเปิดประตูออก นางกลับพบว่าวัดร้างสภาพย่ำแย่ เตียงนอนถูกพลิกคว่ำ หม้อไหขาดหายไปหลายใบ

มีคนเข้ามาในวัดระหว่างที่พวกนางไม่อยู่

เจียงเซิงพลันตัวเย็นเฉียบ