ภรรยาในพันธสัญญาของบอส - Bosss Proposal - ตอนที่ 12 แทรกแซง_[2]

“คุณขึ้นไปรอที่ห้องทำงานบนชั้นดาดฟ้าก่อนนะครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มสีหน้าห่วงใยใส่ใจ อีกทั้งยกมือประคองไหล่ให้หญิงสาวออกไปจากห้องทำงานเสียตอนนี้ก่อนแม่ของเขาจะเอ่ยถ้วยคำร้ายกาจกว่าที่เป็นอยู่

“อย่าขัดใจคุณแม่นะคะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วทิ้งท้าย ห่วงชายหนุ่มมากกว่าความรู้สึกตัวเอง

“ครับ ผมจะคุยกับท่านเอง”

ภาพความเป็นห่วงเป็นใยของลูกชายเพียงคนเดียวที่ปรนนิบัติต่อสะใภ้ไร้สักดินายิ่งทำให้อารมณ์ของคนเป็นแม่ยิ่งพลุ่งพล่านอย่างที่สุด

มืออันมีร่องรอยเหี่ยวย่นตามกาลเวลากำหูกระเป๋าแน่นกระทั่งเส้นเลือดปูด

“จะห่วงมันก็ไว้หน้าแม่บ้างตาภรีม” นางเอ่ยอย่างเดือดดาลจัด แทบไม่คุยไม่มองหน้าลูกชายนับตั้งแต่เขาดื้อดึงจะแต่งงานเอาสะใภ้คนนี้เข้าบ้านแทนที่จะกลับไปคืนดีกับมุกระรินผู้หญิงเพียงคนเดียวที่นางเชื่อถือสุดหัวใจว่าเหมาะสมกับเขาอย่างไม่มีใครเทียบเทียม

เขาสุดลมหายใจเข้าลึก

“สิ่งที่แม่พูดต่อหน้าบัวเมื่อกี้ล่ะครับ”

เขาไม่ได้กล่าวว่าหล่อนใจร้ายกับลูกสะใภ้เพียงไรเพราะคาดว่าว่านางคงรู้อยู่แก่ใจ แต่จงใจทำเพื่อกรีดหัวใจภรรยาของเขา

“หลงมันจนจะโงหัวไม่ขึ้นแล้วนะตาภรีม!” นางเลี่ยงไม่เอ่ยถึงสิ่งที่ตัวเองสร้างไว้เมื่อครู่หากแต่ใช้โอกาสไล่บี้ลูกชายเสียแทนให้เขายอมรับว่าตัวเองเริ่มหูหนวกตาบอดเพราะผู้หญิงแค่คนเดียว

“อย่าทำร้ายบัวเลยนะครับแม่” เขาเอ่ยคล้ายจะร้องขออยู่ในที

“แกกำลังกล่าวหาแม่นะตาภรีม!”

เขาไม่ได้พูดว่าสิ่งที่ตัวเองหมายถึงก็คือการติดตามลับๆ ของใครสักคนที่คอยดูพฤติกรรมภรรยาของเขาห่างๆ เขาไม่สามารถกล่าวหาหรือสรุปได้ว่าแม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยหรือไม่

“ผมขอแค่ให้แม่ปล่อยให้เราใช้ชีวิตด้วยกันโดยไม่พยายามเข้ามาแทรกแซงเถอะนะครับ”

“ฉันเป็นแม่แกนะ! แม่จะปล่อยให้ลูกตัวเองโง่งมได้ยังไง แกเลือกปฏิเสธผู้หญิงดีๆ อย่างหนูมุกเพื่อจะเลือกยัยบัวที่เคยทำงานเป็นแค่พนักงานตำแหน่งเล็กๆ ในบริษัทให้คนเขานินทากันไปทั่ว ไม่นึกละอาย ก็ห่วงหน้าตาพ่อกับแม่บ้าง คนเขาจะหาว่าได้ว่าลูกชายไร้รสนิยม ถูกลูกจ้างตัวเองหลอกรวบหัวรวบหาง!”

ภัทรกรถอนหายใจแรงๆ อีกครั้ง

แม่ไม่รู้ว่าเขาเองที่หว่านล้อมใช้เล่ห์กลให้ผู้หญิงคนนี้ตกลงแต่งงานด้วยเพื่อจะกันผู้หญิงที่แม่ว่าดีนักหนาออกไปจากชีวิตตัวเองนั่นไงเล่านางถึงก่นด่าถึงภรรยาของเขารุนแรงขนาดนี้

“บัวไม่ได้หลอกผมครับแม่ ผมการันตีได้ อีกอย่างผมไม่ได้หลงเธอจนโง่หัวไม่ขึ้นเหมือนที่แม่กำลังพูด”

“ไม่หลงอย่างนั้นเรอะ! แกให้รถ ให้เงินทองมันใช้ ให้ออกจากงานไปเรียนต่อด้วยเงินตัวเอง แล้วยังมีอะไรอีกบ้างที่มันสูบไปจากแกโดยที่ฉันไม่รับรู้ ตาสว่างได้แล้วตาภรีม! ก่อนจะถูกมันสูบเลือดสูบเนื้อจนคนเขาด่าว่าหน้าโง่!”

ข้อหนึ่งที่เขาสังเกตได้และยอมรับอย่างเจ็บปวดเสมอมาคือนิสัยแคร์สายตาคนอื่นก่อนความรู้สึกคนในครอบครัวของแม่

นางกลัวเขาถูกหลอกเพราะหากเป็นเช่นนั้นสังคมจะครหาว่าเลี้ยงลูกชายมาโง่จนโดนผู้หญิงหลอก!

“ผมให้สิ่งของพวกนั้นกับบัวเองครับ โดยที่เธอไม่เคยร้องขอสักคำเดียว”

“เฮอะ!! ปกป้องมันเข้าไป”

จนแล้วจนรอดนางก็ไม่เคยมองภรรยาของเขาดีขึ้นสักนิดเดียวแม้ชายหนุ่มรับรองหนักแน่นเช่นนี้มันก็ไม่นำพาให้นางเปลี่ยนใจ

นางศิรินาถโกรธจนตัวสั่น ไสการ์ดเชิญแต่งงานกระทั่งมันเกือบหล่นสู่พื้น

“ถ้าแกไม่ไปเจอฉันที่ท่าเรือตามวันนัดหมายเราขาดกัน!”