ซินเฟยดิ้นรน เอาตัวรอดจางเย่าหยางหาปล่อยมือไม่ในเมื่อมีกำลังมากกว่าอีกทั้งยังรูป“จิก็ นำตัวหัวหน้าโจรยังค่ายทหาร คาดกันกับ ซินเฟยและจางเย่าหยางไม่ถึงครึ่งชั่วยาม
“ฝ่าา”ตี้หรวนออกมารับร่างสูงใหญ่ สะบัดมือสกัดจุดจนซินเฟยนิ่งงัน ขยับตัวไม่ได้แบกซินเฟยขึ้นไว้บนบ่าก่อนจะเร้นกายออกจากกระโจมไป ควบม้าออกจากค่ายทหารหายไปในความมืด
“เดิมข้าตี้หรวนตั้งใจส่งแม่นางซินเฟยยังค่ายทหารของแคว้นฉิน แต่เกรงว่าฝ่าา จะไม่เห็นด้วยจึงรีรอเพื่อให้ฝ่าา กลับมาเสียก่อนไม่คิดว่าฝ่าาจะกลับมาเร้วขนาดนี้”
“มีเื่สำคัญให้สะสาง มีข่าวใหม่หรือไม่แล้วแคว้นฉินมีความเคลื่อนไหวใดบ้าง”
“ไทเฮาของแคว้นฉินทรงตแบบกะทันหันทางแคว้นฉินจึงยังคงไม่มีความเคลื่อนไหว”
“ซินเฟยเล่านางสบายดีไหม”ตี้หรวนยิ้ม
"สบายดี ฝ่าาตอนนี้นางกำลังปักลวดลายลงบนผ้าเพื่อมอบให้คุณหนูอิ๋นเซียงเป็ของ แทนคำขอบคุณ ฝ่าาที่ให้ที่พักพิงช่วยเหลือ” จิวซัวยิ้ม
“พรุ่งนี้ข้าจึงจะแวะไปหานางถามความสมัครใจเื่ที่จะกลับไปยังแคว้นฉิน”
“แม่นางซินเฟย คงดีใจกับสิ่งที่ฝ่าาตั้งใจทำให้อย่างแน่นอน”
ตำหนักเย็น
ย่าหนานกำ สาสน์ที่ส่งมาจากจางหลงแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มเวลาอย่างนี้ คนผู้หนึ่งที่ไม่คิดว่าจะห่วงใยกลับห่วงใย จนย่าหนาน อดที่จะหลั่งน้ำตาไม่ได้ ข้อความบอกให้ดูแลตัวเองและให้เร้นกายหนีหายออกไปจากตำหนักเย็นเสีย รอวันที่จางหลงกลับมา จึงจะส่งคนไปรับ ย่าเป็กลับคืนวังหลวงเช่นเดียวกัน
ย่าหน่านยิ้มทั้งน้ำตา การตายของไทฮองไทเฮานับว่ามีเงื่อนงำไม่น้อยย่าหนานเองก็สงสัยการตายที่ปัจจุบันทันด่วน เช่นนั้นแต่ไม่คาดคิดว่า จางหลงกลับไหวตัวทันส่งข่าว เื่ไม่ชอบมาพากลอีกทั้งเื่ที่ใต้เท้าฟง แปรพัตร์ไปเข้าข้างจางเย่าหยางอ๋องแปดที่ เสี้ยนตี้เคยปรารภไว้ว่าเขาอาจเป็หอกข้างแคร่ของ จางหลงในวันข้างหน้า จะฆ่าแกงหรือก้ลูก จึงจำต้องส่งไปปกครองดินแดนทางเหนือบัดนี้กลับมา เป็ไปดังคำพูดของเสี้ยนตี้ไม่มีผิด
“ซิ่วอิงเราสองคนต้องไปแล้วตอนนี้... ที่นี่ไม่ปลอดภัย”ซิ่วอิงพยุงกายลุกขึ้นอย่างยากเย็นย่าหนานพยุงซิ่วอิง ออกจากตำหนักเย็น เร้นกายหายไปในเงามืด อย่างเร่งรีบ
เสียงฝูงนกหู่ผีอิงอู่ (นกหงส์หยก) ดังจ้อกแจ้กจอแจ ซินเฟยลืมตาตื่น มือทั้งสองข้างถุกมัดไขว่หลังอยู่บนแท่นนอนนุ่ม ในโรงเตีียม
“ตื่นแล้วหรือกุ้ยเฟย”
“ท่านเป็ใคร” ซินเฟยถามคำถามเดิม ขยับตัวหนี
“ข้า นะหรือ เป็เพียงอ๋องที่ไร้บัลลังก์”
“เราสองคนไม่เคยมีเื่บาดหมางท่านจับตัวข้ามาทำไมกัน”
“เ้ากับข้าไม่เคยมีเื่บาดหมาง แต่ข้ากับจางหลง ล้วนแย่งชิงกันมาั้แ่จำความได้”
“ท่านกับ ฝ่าาเช่นนั้นหรือ ข้าก็มิได้มีความสำคัญต่อฝ่าาเช่นกันทำไมต้องจับตัวข้ามาด้วย”
“555เ้านี่ช่างคิดว่าข้าโง่งม เ้าประเมินข้าต่ำไปแล้ว เ้าคิดว่าข้าเป็ถึงอ๋องจะไม่รู้เื่ราวภายในวังหลวงหรือไร”
“เช่นนั้นก็ปล่อยข้าไปเสีย”
“ความจริงในวังหลวงอะไรนั่นข้าหาสนใจ เื่เล่าที่พูดถึงเื่ที่จางหลง ยอมทำทุกอย่างเพื่อเ้าข้าก็หาสนใจ ตอนนี้ข้าถือไพ่เหนือกว่า พาเ้ากลับดินแดนทางเหนือแต่งตั้งเ้าเป็ชายา หรือจะหักหาญน้ำใจเ้าในตอนนี้หรือเมื่อคืนที่ผ่านมาตอนเ้าหลับใหลข้าก็ไม่ผิด เพราะจะทำเช่นไรข้าก็ผิดอยู่แล้วจะผิดน้อยหรือผิดมากก็ คือผิดไม่ได้อาศัยความถูกต้องหรือเป็คนดีอะไรในตอนนี้ที่ไม่ทำอะไรเ้าก็เพราะหวังว่าจะให้เ้ายอมตามใจข้า”
“ข้าเป็กุ้ยเฟยของฝ่าา มิใช่หญิงงามผุดผ่องไร้มลทิน ท่านเองก็ฐานะสูงส่ง จะหาหญิงงามที่พิสุทธิ์ข้างกายไม่ใช่เื่ยากอะไร”จางเย่าหยางยิ้มมุมปาก
“จะบอกอย่างไรดี ข้านิยมแย่งชิงอะไรก็ตามที่เป็ของ จางหลง”ซินเฟยถอนหายใจ”
“ข้ามิใชสิ่งของที่จะแย่งชิง”
“แล้วจะให้ข้าทำอย่างไรในเมื่อข้าอยากได้”คว้ามือ ซินเฟยกระชากให้ร่างบางกระแทกกับอกกว้างของเขา ซินเฟยขืนตัวไว้
“ไม่ใช่แค่เ้าบัลลังก์ของเขาข้าก็จะชิงมันมา ไว้ในกำมือข้าให้คนไปต่อรองกับจางหลงแล้ว เขาต้องรีบมาด้วยความเปเนห่วงเ้ายอมยกบัลลังก์ัให้กับข้าเมื่อนั้นข้าก็จะทั้งบัลลังก์และหญิงงาม ถึงเวลานั้น ขี้คล้านเ้าจะขอเป็ชายาข้า” ผลักซินเฟยลงไปกองกับแท่นนอน
ชายแดนแคว้นฉิน
“ฝ่าา เย่าหยางอ๋องส่งคนแจ้งว่าบัดนี้ กุ้ยเฟยอยู่ภายใต้การควบคุมตัวของ เย่าหยางอ๋อง”
“เตรียมม้า”
“ฝ่าาเหมือนแผนล่อเสือออกจากถ้ำ อันตรายอย่างยิ่ง”แม่ทัพหนุ่มท้วง
“เย่าหยางอ๋อง บังอาจนักถือโอกาสทำเื่ผิดต่อข้าข้าอุตส่าห์ให้โอกาสกลับตัวแต่กลับไม่สำนึกทำเื่อุกอาจ ข้าไม่เคยเกรงกลัวเขาดังที่ เสด็จพ่อคาดไว้เตรียมตัวเดินทาง”จางหลงตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ก้าวขาออกจากกระโจมไปทันที
จิวซัว ทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ หมดเรี่ยวแรงเมื่อรู้ว่าซินเฟยหายไป จัดเตรียมกำลังออกค้นหาซินเฟยโดยเร็วที่สุด”ตี้หรวน น่าเสีย
“ฝ่าาเกรงว่า ความสัมพันธ์สองแคว้นยิ่งจะแย่ไปกันใหญ่หากจางหลงฮ่องเต้รู้ว่า ซินเฟยในการดูแลของเราหายไป”
“นำม้ามาข้าจะเดินทางไปพบจางหลงฮ่องเต้บอกเล่าเื่ราวทั้งหมดด้วยตัวเอง เพื่อแสดงความจริงใจ”
“ฝ่าาแล้วหากเขาจับตัวฝ่าาและ..อาศัยโอกาสนี้จัดการกับฝ่าาเสียไม่เท่ากับว่าเรา รนหาที่ไม่แน่บางที่อาจเป็คนของแคว้นฉินที่ลักพาตัวกุ้ยเฟยไป”
“จางหลงอ่อเงต้ไม่น่าใช้วิธีสกปรกเช่นนี้หากเขาจะลักพาตัวซินเฟยกลับไปทำไมต้องยกทัพมาประชิดชายแดนของเราด้วย”
“ส่งคนค้นหาซินเฟยก่อนดีที่สุด ส่วนข้าปฏิเสธไม่ได้ว่าต้องพบจางหลงฮ่องเต้สักครั้งอย่างน้อยก็เพื่อบอกเล่าเื่แผนการของจางเย่าหยาง ที่ส่งคนปล้นสะดมก็ยังดีเพื่อแสดงความจริงใจ
ตี้หรวนประสานมือออกไปทันที แม้จะไม่เห็นด้วยก็ตาม
2K
