นางปล่อยให้คนทั้งสองโดนรุมอยู่นานพอสมควรเมื่อเห็นว่าหลิงจวิ้นเริ่มเพลี้ยงพล้ำก็หันไปดูเว่ยหลีเหว่ย ชายหนุ่มถูกบุรุษสองคนต่อยไปหลายหมัด
“นี่พวกเ้า!ข้าเป็ท่านผู้ตรวจการมาจากเมืองหลวงนะ ทำร้ายข้ามีโทษถึงตัดหัวเลยทีเดียว!” เขาะโข่มขู่เมื่อเห็นว่าคนร้ายไม่มีทีท่าว่าจะรามือ
“หึๆคิดจะข่มขู่พวกข้าหรือ?” หนึ่งในสองชักกระบี่ออกมา
ไป๋สือจิ่นเห็นเช่นนั้นก็รีบชักกระบี่ออกไปยืนขวาง
“เ้าอย่ามายุ่ง!ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ก็ถอยไปเสีย” คนร้ายตวาดลั่น
“พวกเ้าต่างหากที่ควรจะถอย”
น้ำเสียงดุดันของไป๋สือจิ่นทำเอาเว่ยหลีเหว่ยชะงัก
“ปีศาจน้อย! ช่วยข้าที! พวกมันคิดจะฆ่าข้า”
หญิงสาวไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองหน้าคุณชายรูปงามนางจ้องบุรุษสองคนข้างหน้าเขม็ง “จริงสิ! คืนนี้ข้ามีเื่ต้องทำอีกมาก”
อู๋เจี้ยนพุ่งตามหลังไป๋สือจิ่นออกไปช่วยหลิงจวิ้น
“หัวหน้าอู๋! ดีใจจริงที่เป็ท่าน!” หลิงจวิ้นถอยหลังไปชนหลังกับอู๋เจี้ยน
“อย่ามัวพล่ามอยู่เลยรีบจัดการพวกเขาเถอะ”อู๋เจี้ยนทะยานเข้าใช้ทั้งกระบี่ หมัดและเท้าเข้าต่อสู้
หลิงจวิ้นกับอู๋เจี้ยนใช้เวลาไม่นานก็จัดการคนทั้งสามได้อยู่หมัดเขาดึงเอาพลุไฟขึ้นจุดบอกสัญญาณเรียกมือปราบละแวกนั้นเข้ามาหาหลิงจวิ้นหันไปมองด้านนายน้อยของตนเองก็เห็นเว่ยหลีเหว่ยยืนหน้าซีดอยู่ข้างไป๋สือจิ่น
“คนผู้นี้!”
อู๋เจี้ยนมองคนที่นางชี้แล้วก็แบกขึ้นพาดบ่าหญิงสาวหันมาหาหลิงจวิ้น
“ประเดี๋ยวพวกมือปราบก็คงมาท่านสั่งให้นำคนพวกนี้ไปขังเอาไว้ก่อน พวกข้าสองคนยังมีธุระ”นางไม่ยอมหันไปมองหน้าคนข้างๆ แต่วิ่งนำหน้าอู๋เจี้ยนที่แบกคนร้ายผู้หนึ่งลับหายไปในตรอกข้างหน้า
“อ้าว! สั่งข้าเอาคนร้ายไปขังแต่เหตุใดต้องขโมยคนร้ายไปด้วย?” หลิงจวิ้นโคลงศีรษะ ก่อนจะหันไปหาเว่ยหลีเหว่ย
“คุณชายท่านาเ็หรือไม่?”
ครั้นถูกทักเว่ยหลีเหว่ยก็รู้สึกเ็ปขึ้นมาทันทีเขายกมือขึ้นกุมใบหน้า อีกมือกุมท้องเอาไว้
“อู้ย!!! ไม่เจ็บบ้านเ้าน่ะสิ! พวกมันสองคนซ้อมข้าเสียขนาดนั้น”
“พวกมือปราบมาโน้นแล้วเดี๋ยวข้าให้พวกเขาเอารถม้ามารับท่านก็แล้วกัน”
เว่ยหลีเหว่ยทรุดตัวลงนั่งข้างกำแพงเขายังไม่ได้อธิบายเื่ในหอนางโลม ไป๋สือจิ่นก็จากไปพร้อมอู๋เจี้ยนเสียแล้วนางไม่ยอมมองหน้าเขาสักนิด ทั้งไม่ยอมไถ่ถามอีกว่าเขาาเ็หรือไม่?
‘เ้ามันเป็นักฆ่านี่นะมิน่าถึงได้ใจดำนัก! ข้าจะหวังสิ่งใดได้!’
อู๋เจี้ยนไม่ลงไปในห้องใต้ดินหลังจากช่วยมัดมือปราบว่านเข้ากับเสาแล้วเขาก็ขึ้นมานั่งจิบน้ำชารออยู่ห้องชั้นบนได้ยินเสียงโหยหวนคล้ายสัตว์ป่าาเ็หนักร้องขอความตายดังขึ้นมาเป็ระยะ
“เ้ามันน่าเวทนานักมือปราบว่าน!คนที่มาถึงมือไป๋สือจิ่นล้วนแต่ต้องเปิดปากโดยง่าย อย่าหาว่าข้าใจดำเลย! หากไม่เป็นาง ผู้ใดจะโเี้ได้เช่นนี้?”
ไม่นานนักเสียงน่าสงสารนั้นก็เงียบลงฝีเท้าของไป๋สือจิ่นเบาอย่างคนฝึกวรยุทธ์แต่อู๋เจี้ยนก็สังเกตได้เขาหันกลับไปมองหน้านาง
“ข้าอุ่นชารอเ้าคิดแล้วเชียวว่าคนขี้ขลาดเช่นนั้นคงทนได้ไม่นาน”
“เป็อย่างที่เราคิดพวกเขาสี่คนไปพบกับหัวหน้าสาขาของพรรคเทียมฟ้ามาไม่นานนี้นอกเมืองเชียนเยาแต่เหล่าว่านไม่รู้ว่าประมุขพรรคเทียมฟ้ารู้เื่นี้ด้วยหรือไม่?”
“พวกเราคงต้องสอบถามมือปราบโหลวหากพวกเราปิดคดีนี้ได้ นางก็น่าจะยอมเปิดปากบอกสิ่งที่หัวหน้าสวีรู้กับเรา”
“อืม...เก็บเหล่าว่านเอาไว้ก่อนสภาพนี้หากจะใช้เป็นกต่อก็คงถูกจับได้ ข้าเผลอลงมือหนักไปหน่อย”
“เ้าไม่เคยใจร้อนอย่างนี่นี้”
“ข้าอยากกลับไปนอนพักน่ะเห็นทีต้องกลับเรือนรับรองท่านผู้ตรวจการแล้ว”
“เอ๋?!” อู๋เจี้ยนเลิกคิ้ว
“หัวหน้าอู๋ท่านเฝ้าเหล่าว่านอยู่ที่นี่ก็แล้วกันนะเ้าคะ”
อู๋เจี้ยนคิดจะถามเหตุผลทว่านางกลับคว้ากระบี่ทะยานออกไปจากเรือนเสียก่อน
“เฮ้อ! เหตุใดต้องเป็ข้าด้วยเล่า?มือปราบก็มีเยอะแยะ ใช้งานผู้อื่นก็ได้”
เว่ยหลีเหว่ยกลับไปถึงเรือนพักก็ร้องเรียกบ่าวรับใช้กับสาวใช้ให้รีบพากันออกมาดูแลตน
“พวกเ้าไม่เห็นหรือ?สภาพข้ายับเยินทั้งยังาเ็อีกเร็วเข้า!”ความหงุดหงิดของท่านผู้ตรวจการทำเอาคนทั้งหมดวิ่งกันลนลาน วุ่นวายไปทั้งเรือนเว่ยหลีเหว่ยเจ็บใจที่ตนไม่เอาคนอารักขาไปด้วยสักสิบคน จะได้ซัดคนร้ายพวกนั้นให้อ่วมกลับไป
“ต้องเรียกหมอหรือไม่ขอรับ?”ผู้ดูแลเรือนพักรับรองถึงกับหน้าตาแตกตื่นเมื่อเห็นใบหน้าปูดโปนเขียวคล้ำเป็จ้ำๆของท่านผู้ตรวจการและมือปราบหลิง
“ไม่ต้อง!แค่เตรียมน้ำอาบให้เราสองคนและไปหายามาทำแผลให้ข้า” เว่ยหลีเหว่ยเจ็บใจที่ตนทั้งถูกซ้อมจนใบหน้าช้ำและยังขาแพลงตอนหลบคมกระบี่ของคนร้ายทั้งสองอีก
ครั้นเขาอาบน้ำทำแผลเสร็จเรียบร้อยกำลังจะเข้านอนเสียงหน้าต่างถูกเปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างหนึ่งกระโจนเข้ามาในห้องยืนกอดอกอยู่หน้าเตียง
“คุณชายเว่ยเหนื่อยมากหรือไม่เ้าคะ?” น้ำเสียงเย็นะเืทำเอาชายหนุ่มสะดุ้งรีบลุกขึ้น
“เ้ามาแล้วหรือ?”เขากลืนน้ำลายเบาๆ ในใจก็พยายามข่มความกลัวที่พุ่งขึ้นสูงครั้นคิดได้ว่าตนเองอยู่ในสถานะที่เหนือกว่านางก็กระแอมเบาๆ
ไป๋สือจิ่นไม่ตอบนางจ้องหน้าเขานิ่งๆ เว่ยหลีเหว่ยเห็นเช่นนั้นก็เผลอหลุดปาก
“ข้าก็แค่ไปดูพวกนางร่ายรำจิบสุราเล็กน้อย มิได้คิดจะร่วมเตียงกับหญิงใด?”เอ่ยออกไปแล้วก็อดจะแอบหยิกขาตนเองไม่ได้เขาพยายามท่องอยู่ในใจว่าตนเองเป็ถึงท่านผู้ตรวจการ และนางก็เป็แค่มือปราบเล็กๆไม่ควรจะแสดงความกลัวนางออกมา
“ข้าก็ยังมิได้ว่าอันใด?”
“ปีศาจน้อย!หากเ้ามาไม่ทันป่านนี้ข้าคงถูกพวกมันแทงเอาหลายแผลแล้ว เ้าดูนี่สิ! ใบหน้าหล่อเหลาของข้าเขียวช้ำไปหมดแล้วที่ท้องก็โดนพวกมันต่อยจนจุกเจ็บไปหมด”
ไป๋สือจิ่นสำรวจใบหน้าและร่างกายของเขาเงียบๆนางยังคงยืนนิ่งในมือกำกระบี่หลวมๆ
“ท่านไปในที่เช่นนั้นก็ย่อมจะมีโอกาสเกิดเื่ไม่ดีอยู่แล้วแย่งชิงหญิงงามถึงสองคน าเ็บ้างจะเป็ไรไป?”
“ข้าไม่ได้แย่งชิงเสียหน่อยพวกนางเองต่างหากที่คิดจะกินข้า!”
****************************
833
![ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/982363aad22bc315c8f862d4facc3dbe.webp)