ณ เทือกเขาแห่งหนึ่ง มันเป็สถานที่ๆไม่สมควรมีสิ่งมีชีวิตใดเหยียบย่างเข้ามาได้ เพราะรอบหุบเขา ต่างเต็มไปด้วยสัตว์อสูรที่ดุร้าย สภาพอากาศที่วิปริต ประเดี๋ยวฝน ประเดี๋ยวร้อน ประเดี๋ยวหนาว บางวันอาจจะมีฟ้าผ่าทั้งที่ไม่มีเมฆฝน บางวันอาจมีพายุลูกเห็บตก ทั้งที่กำลังมีพายุทรายพัดถล่ม แต่ขณะนี้กลับมีร่างบุคคลสองคนยืนอยู่บนยอดเขาที่สูงที่สุด น่าแปลกที่ไม่ว่าสภาพอากาศจะแปรปรวนแค่ไหน แต่บุคคลทั้งสองกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่นิดเดียว
" ท่านพี่เราไม่สามารถที่จะช่วยเค้าได้เลยรึ " เสียงหวานที่ออกมาจากร่างบาง อาจทำให้บุรุษที่ได้ยิน อ่อนระทวยไม่ว่าจะเป็บุรุษผู้จิตใจเข้มแข็งเพียงใด ก็ไม่อาจที่จะปฏิเสธคำขอของเ้าของเสียงเป็แน่
" คานาเมะ แม้ว่าข้าอยากจะช่วยเค้ามากแค่ไหน แต่ข้าไม่มีความสามรถเพียงพอที่จะ ช่วยเค้าได้ ข้าช่างเป็พ่อที่ไร้ความสามารถยิ่งนัก " เสี่ยงที่ออกมาแม้จะแ่เบาหากแต่สามารถได้ยินไกลออกไปถึง ร้อยกิโลเมตร แม้มันอาจจะเป็แค่เสียงพูด หากแต่กลับมีสัตว์อสูรในระยะร้อยกิโลกลับล้มตาย จนหมดสิ้นเนื่อจากไม่สามารถทนกับคลื่นพลังที่แฝงมากับเสียงได้
" ท่านพี่อย่าได้โทษตัวเองเลย ข้าก็แค่ยังทำใจไม่ได้ ทำไมเค้าถึงไม่เกิดมาไร้พลังกันน่ะ ฮึกๆ " ร่างบางสะอื้นไห้หยดน้ำตาของนางหยดแล้วหยดเล่าต่าง ล่วงลงสู่ห่อผ้าที่นางโอบอุ้มมาั้แ่ต้น ภายในห่อผ้านั้นกลับเป็เด็กทารกที่กำลังนอนหลับอย่างมิรู้ร้อนรู้หนาว
" คานาเมะ ได้เวลาแล้ว " ร่างบุรุษได้ยื่นมือออกมาจับไหล่หญิงสาว พร้อมกับอุ้ม
ทารกเข้ามาในอ้อมอกของตน
" ยกโทษให้พ่อด้วยน่ะ พ่อมันเป็คนที่ไร้ความสามารถยิ่งนัก แม้แต่ลูกตัวเองข้าก็ไม่สามารถช่วยเหลือเอาไว้ได้ " ร่างสูงกล่าวกับทารกในอกตนพร้อมมองไปที่ขอบฟ้า ที่ตอนนี้เริ่มมีรอยปริแตกปริศนา ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า แล้วมันก็เริ่มที่จะใกล้เข้ามาทุกขณะ
" แอ้ แอะ " ทารกที่ได้ยินเสียงก็ได้ตื่นขึ้น พร้อมกับโบกมือไปมาเพื่อที่อยากจะเล่นกับบิดาของตน
คานาเมะเมื่อเห็นดังนั่นจึงเดินเข้ามากล่าวกับทารก " ลูกแม่หากเ้าเหงาให้มองท้องฟ้าน่ะ แสงจากดาวและเดือนจะเป็เพื่อนให้เ้า หากเจอความลำบากให้เ้านึกถึงคนที่ลำบากกว่าเ้า หากหิวเ้าจงหาของที่จะทำให้เ้าอิ่มท้อง ผลไม้ในป่าและพวกสัตว์จะทำให้เ้าเติบโตอย่างเข้มแข็ง เ้าไม่ควรที่จะหักโหมทำสิ่งใดมากๆ หากเกิดการต่อสู้เ้าไม่ควรเข้าไปแม่ไม่อยากให้เ้าได้รับาแแม้เพียงนิด แม้ร่างกายของเ้าจะแข็งแรงแต่แม่ก็อยากที่จะให้เ้าดูแลตนเองอย่าให้เจ็บป่วย หากเ้า มีคนรักเ้าต้องรู้จักถนอมรักษาน้ำใจนาง หากเ้าคิดทำการใดๆจงตัดสินใจให้เด็กขาด หาก ฮึก หากเ้า ทั้งที่แม่อยากที่จะสั่งสอนเ้าให้มากกว่านี้ แต่แม่ก็ไม่สามารถทำได้ " คานาเมะที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรก็ได้แต่นั่งทรุดลงข้างสามีของตน
เมื่อเห็นคนรักของตนเป็เช่นนั้นชายหนุ่มก็ได้แต่หลับตาลง " นี้คงจะเป็สิ่งเดียวที่พ่อสามารถมอบให้เ้าได้ มันคือความรู้และภูมิปัญญาทั้งหมดที่พ่อได้เรียนรู้มา มันจะช่วยเ้าได้ในหลายๆเื่" กล่าวจบก็มีแสงสีรุ้งลอยจากหน้าผากของเขาลอยเข้าสู่เด็กทารก เมื่อแสงหายไปเด็กทารกก็หลับลงอีกครั้ง
ชายหนุ่มมองไปที่ทารกครั้งสุดท้าย ก่อนจะโบกมือไปด้านหน้า ปรากฏเป็อักขระวงเวทขนาดใหญ่แลดูทรงพลังเป็อย่างยิ่ง หลังจากวงเวทปรากฏร่างของเด็กทารกก็ลอยจากมือของชายหนุ่มสู่ใจกลางวงเวทแล้ววงเวทก็สลายหายไป พร้อมกับร่างของเด็กทารกนั้น
" ลูกแม่ ฮือออออออ " คานาเมะเมื่อเห็นดังนั้นก็ได้แต่ร่ำไห้ หากแต่พื้นที่ในรัศมีกว่าร้อยกิโลเมตรกับไม่ว่าจะเป็ต้นไม้ ร่างสัตว์อสูรต่างก็เริ่มสลายกลายเป็ผงสีดำ เนื่องมาจากคานาเมะหลุดการควบคุมนั้นเอง
" คานาเมะ " ชายหนุ่มมองไปที่คนรักพร้อมกับถอนหายใจ เมื่อเขามองไปที่ขอบฟ้าปรากฏว่า รอยแตกปริศนาได้หายไปแล้ว เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงพา คานาเมะลอยหายไป ทิ้งเพียงความพินาศไว้เื้ั
1K
